PG 49, col. 262
τον τῷῑΣτίτανᾷ εὶς ὄλεθρον τῆς σαρκὸς, ἵνα τὸ
πνεῦμα σωθῇξ Ἰδοὺ καὶ σωτηρίας αἴτιοςοὸ διά-
ϐολος γέγονεν, ἀλλ’ οὐ παρά τὴν αὐτοῦ γνώμην, ἀλλά
παρά τέχνην τοῦ Ἀποστόλου. Καθάπερ 7&9 οἱ
ἰοιτιρολ¹ ἐχίδνας λαμϐάνοντες καὶ τὰ ὀλέθρια αὐτῶν
ἀποτέμνοντες μέλη, τὰ θηριακὰ κατασκευάζουσι
φάρμακα· οὕτω καί ὁ Παῦλος ἐποίησεν · ὅσον χρή-
σιμόν ἦν ἀπὸ τῆς κολάσεως τῆς ἐπαγομένης παρὰ
τοῦ διαϐόλου λαϐών, τὸ λοιπὸν εἴασεν. Ἵνα γάρ μά-
θῃς, ὅτι οὐχ ὁ διάϐολος τῆς σωτηρίας αἴτιος, ’ἀλλ’
ἀπολέσαι τόν ἄνθρωπον καὶ καταπιεῖν ἠπείγετο, ὁ
δὲ Ἀπόστολος διά⁷ τῆς αὐτοῦ σοφίας τὴν λαίμην ι
[265] ἐνέκοψεν, ἄκουσον ἐν τῇ δευτέρᾳ τῇ πρὸς Ko-
ρινθίους Ἐπιστολῇ τί φησι περὶ αὐτοῦ τοῦ πεπορ-
νευκότος· κυρώσατε εις αὑτὸν ἀγάπηνημή πως
τῇ περίσσοίέρᾳ λύπῃ καταποθῇ ὁ τοιοῦτος, καί
πλεονεκτηθῶμεν ὑπὸ τοῦ Σατανᾶ· προεξαρπά-
σωμεν τῆς ςέάρυγγος τοῦ θηρίου τὸν ἄνθρωπον,
φησίν. γάρ-δημίῳ πολλάκις ἐχρήσατο τῷ διαο
ϐόλῳ ὁ ’Λπόστολοςτί οί δὲ δήμιοι κολάζουσι μὲν τούς
ἡμαρτηκότας, ο) μὴν ὅσον βούλονται, ἀλλ’ ὅσον οί
δικάζοντες ἐπιτρέπουσιν· οὗτος γάρ δημίου νόμος,
τῷ νεύματι τοῦ δικαστοῦ προσέχοντα τιμωρεῖσθαι.
Είδες έίς ὅσον ἀξίωμα ἀνέϐη-ὁ Ἀπόσιολος; '0 σῶμα
περικείμενος τῷ-ἁσωμάτῳ ὡς δημίῳ ἐχρήσατο, καὶ
ὅπερ ὁ κοινὸς Δεσπότης λέγει τῷ διαϐόλῳ περὶ τοῦ
Ἰὼϐ, παραγγέλλων οῦ-τως, ’Ἀψαι τῆς σαρκὸς αὺ-
τοῦ( πλὴν-τῆς ψυχῆς αὑτοῦ μὴ ἅψῃ, ὅρους
αὐτῷ διδοὺς καί μέτρα τιμωριῶν, ἵνα μὴ προπετὲς
ὃν τί) Θηρίον ἀναισχυντότερον ἐπιπηδήσῃ, τοῦτο καὶ
ὁ Ἀπόστολος ποιεῖ· παραδοὺς γὰρ αὐτῷ τὸν πεπορ-
νευκότα, φησίν· Είς ὄλεθρον τῆς σαρκός· τοῦτ’
ἔστι, Τῆς-’ψυχῆς αὐτοῦ μὴ ὄψῃ. Εἶδες αὐθεντίαν
οἱκέτους Μή τοίνυν φοϐοῦ τὸν διάϐολον, κᾶν ἀσώμα-
τος προσέκρουσε γάρ· οὐδὲν δέ τοῦ προσκεκρουο
" οΙ ι ι - _
κότος ἀσθενέστερον, κᾶν μὴ σῶμα περικείμενος
ὥσπερ οὖν οὐδὲν τοῦ παρρησίαν ἔχοντος ἰσχυρότε-
ρον, κᾶν σῶμα περιφέρῃ θνητόν.
ε’. Ταῦτά μοι πάντα εἴρηται νῦν, οὐχ ἵνα τὸν διά-
ϐολον ἐγκλημάτων ἀπαλλάξω, ἀλλ’ἵνα ὑμᾶς ἐλευ-
θερώσωσι-ἧς’ ῥᾳθυμίας. Καὶ γὰρ σφόδρα βούλεται
ἐκεῖνος τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων ἐπ’ αὐτὸν ἄγειν
τὴν αἰτίαν, ἵνα ταύταις ταῖς ἐλπίσι τρεφόμενοι, καὶ
πάν εἶδος κακίας ἐπιόντες, πολλὴν αὐξήσωμεν καθ’
ἐαυτῶν τὴν κόλασιν, οὐδεμιᾶς τυγχάνοντες συγγνώ-
μης ἀπὸ τοῦ μετατιθέναι ἐπ’ αὐτὸν τὴν αἰτίαν·
ὧσπερ οὖν οὐδέὴ Εῦα ἔτυχεν. Ἀλλ’ ἡμεῖς μὴ τοῦτο
ποιῶμεν, ἀλλ’ ἐπιγνῶμεν ἑαυτοὺς, ἐπιγνῶμεν τά
τραύματα· οὕτω γάρ καὶ τὰ φάρμακα ἐπιθεῖναι
δύνησόμεθα· ὁ γάρ τὴν νόσον ἀγνοῶν οὐδεμίαν
ποιήσεται τῆς ἀρρωστίας ἐπιμέλειαν. Ἢμάρτομεν
πολλά· οἶδα κάγώ· πάντες γάρ ἐσμεν ἐν ἐπιτιμίοις ·
ἀλλ’ οὐκ ἀπεστερήμεθα συγγνώμης, οὐδὲ ἐξεπέσο.
μεν μετανοίας· ἐτι 7&9 ἐν τῷ σκάμματι ἑστήκαμεν,
καὶ ἐν τοῖς ἀγῶσι τῆς μετανοίας ἐσμέν. Γέρων εἷ b
καὶ πρὸς τὴν ἐσχάτην ἀπήντηκας ἐξοδον; Μὴ νομί-
σῃς μηδέ οὕτως ἐκπεπτωκέναι μετανοίας, μηδέ ἀπο-
“ θος. el Colb. λύμην, ωειιᾶοεο.
b Su: Πῦρ. el. (ζο b. recte. Edll
Ροιέἓίῗίιεέεῖ ει (ιοίιιζ τετιε. Edil. Morel. γεγωδεῖ, per
πνεῦμα σωθῇξ Ἰδοὺ καὶ σωτηρίας αἴτιοςοὸ διά-
ϐολος γέγονεν, ἀλλ’ οὐ παρά τὴν αὐτοῦ γνώμην, ἀλλά
παρά τέχνην τοῦ Ἀποστόλου. Καθάπερ 7&9 οἱ
ἰοιτιρολ¹ ἐχίδνας λαμϐάνοντες καὶ τὰ ὀλέθρια αὐτῶν
ἀποτέμνοντες μέλη, τὰ θηριακὰ κατασκευάζουσι
φάρμακα· οὕτω καί ὁ Παῦλος ἐποίησεν · ὅσον χρή-
σιμόν ἦν ἀπὸ τῆς κολάσεως τῆς ἐπαγομένης παρὰ
τοῦ διαϐόλου λαϐών, τὸ λοιπὸν εἴασεν. Ἵνα γάρ μά-
θῃς, ὅτι οὐχ ὁ διάϐολος τῆς σωτηρίας αἴτιος, ’ἀλλ’
ἀπολέσαι τόν ἄνθρωπον καὶ καταπιεῖν ἠπείγετο, ὁ
δὲ Ἀπόστολος διά⁷ τῆς αὐτοῦ σοφίας τὴν λαίμην ι
[265] ἐνέκοψεν, ἄκουσον ἐν τῇ δευτέρᾳ τῇ πρὸς Ko-
ρινθίους Ἐπιστολῇ τί φησι περὶ αὐτοῦ τοῦ πεπορ-
νευκότος· κυρώσατε εις αὑτὸν ἀγάπηνημή πως
τῇ περίσσοίέρᾳ λύπῃ καταποθῇ ὁ τοιοῦτος, καί
πλεονεκτηθῶμεν ὑπὸ τοῦ Σατανᾶ· προεξαρπά-
σωμεν τῆς ςέάρυγγος τοῦ θηρίου τὸν ἄνθρωπον,
φησίν. γάρ-δημίῳ πολλάκις ἐχρήσατο τῷ διαο
ϐόλῳ ὁ ’Λπόστολοςτί οί δὲ δήμιοι κολάζουσι μὲν τούς
ἡμαρτηκότας, ο) μὴν ὅσον βούλονται, ἀλλ’ ὅσον οί
δικάζοντες ἐπιτρέπουσιν· οὗτος γάρ δημίου νόμος,
τῷ νεύματι τοῦ δικαστοῦ προσέχοντα τιμωρεῖσθαι.
Είδες έίς ὅσον ἀξίωμα ἀνέϐη-ὁ Ἀπόσιολος; '0 σῶμα
περικείμενος τῷ-ἁσωμάτῳ ὡς δημίῳ ἐχρήσατο, καὶ
ὅπερ ὁ κοινὸς Δεσπότης λέγει τῷ διαϐόλῳ περὶ τοῦ
Ἰὼϐ, παραγγέλλων οῦ-τως, ’Ἀψαι τῆς σαρκὸς αὺ-
τοῦ( πλὴν-τῆς ψυχῆς αὑτοῦ μὴ ἅψῃ, ὅρους
αὐτῷ διδοὺς καί μέτρα τιμωριῶν, ἵνα μὴ προπετὲς
ὃν τί) Θηρίον ἀναισχυντότερον ἐπιπηδήσῃ, τοῦτο καὶ
ὁ Ἀπόστολος ποιεῖ· παραδοὺς γὰρ αὐτῷ τὸν πεπορ-
νευκότα, φησίν· Είς ὄλεθρον τῆς σαρκός· τοῦτ’
ἔστι, Τῆς-’ψυχῆς αὐτοῦ μὴ ὄψῃ. Εἶδες αὐθεντίαν
οἱκέτους Μή τοίνυν φοϐοῦ τὸν διάϐολον, κᾶν ἀσώμα-
τος προσέκρουσε γάρ· οὐδὲν δέ τοῦ προσκεκρουο
" οΙ ι ι - _
κότος ἀσθενέστερον, κᾶν μὴ σῶμα περικείμενος
ὥσπερ οὖν οὐδὲν τοῦ παρρησίαν ἔχοντος ἰσχυρότε-
ρον, κᾶν σῶμα περιφέρῃ θνητόν.
ε’. Ταῦτά μοι πάντα εἴρηται νῦν, οὐχ ἵνα τὸν διά-
ϐολον ἐγκλημάτων ἀπαλλάξω, ἀλλ’ἵνα ὑμᾶς ἐλευ-
θερώσωσι-ἧς’ ῥᾳθυμίας. Καὶ γὰρ σφόδρα βούλεται
ἐκεῖνος τῶν ἡμετέρων ἁμαρτημάτων ἐπ’ αὐτὸν ἄγειν
τὴν αἰτίαν, ἵνα ταύταις ταῖς ἐλπίσι τρεφόμενοι, καὶ
πάν εἶδος κακίας ἐπιόντες, πολλὴν αὐξήσωμεν καθ’
ἐαυτῶν τὴν κόλασιν, οὐδεμιᾶς τυγχάνοντες συγγνώ-
μης ἀπὸ τοῦ μετατιθέναι ἐπ’ αὐτὸν τὴν αἰτίαν·
ὧσπερ οὖν οὐδέὴ Εῦα ἔτυχεν. Ἀλλ’ ἡμεῖς μὴ τοῦτο
ποιῶμεν, ἀλλ’ ἐπιγνῶμεν ἑαυτοὺς, ἐπιγνῶμεν τά
τραύματα· οὕτω γάρ καὶ τὰ φάρμακα ἐπιθεῖναι
δύνησόμεθα· ὁ γάρ τὴν νόσον ἀγνοῶν οὐδεμίαν
ποιήσεται τῆς ἀρρωστίας ἐπιμέλειαν. Ἢμάρτομεν
πολλά· οἶδα κάγώ· πάντες γάρ ἐσμεν ἐν ἐπιτιμίοις ·
ἀλλ’ οὐκ ἀπεστερήμεθα συγγνώμης, οὐδὲ ἐξεπέσο.
μεν μετανοίας· ἐτι 7&9 ἐν τῷ σκάμματι ἑστήκαμεν,
καὶ ἐν τοῖς ἀγῶσι τῆς μετανοίας ἐσμέν. Γέρων εἷ b
καὶ πρὸς τὴν ἐσχάτην ἀπήντηκας ἐξοδον; Μὴ νομί-
σῃς μηδέ οὕτως ἐκπεπτωκέναι μετανοίας, μηδέ ἀπο-
“ θος. el Colb. λύμην, ωειιᾶοεο.
b Su: Πῦρ. el. (ζο b. recte. Edll
Ροιέἓίῗίιεέεῖ ει (ιοίιιζ τετιε. Edil. Morel. γεγωδεῖ, per