PG 50, col. 619
-κ rat priore latius et apertius explicabat. Duae illm Α Pelagii sententiam, qua divites a regno caelorum cx-
5. In bibliotheca Patrum ad saeculum vi , tres ha-
bentur libri, primus de Divitiis, alter de Malis Do-
ctoribus et de Operibus Fidei, postremus de 'Casti-
tate, Xysto ιιι papae a Jacobo Salonio primum ascri-
pti, sed ei a plerisque omnibus eruditis abjudicati.
Sane ut eos Salonius Xysto nostro attribueret, una
motus est exemplaris sui auctoritate; et fatetur ta-
men 1* titulum his libris in suo exemplari praefixum
esse recentioris manus , 2° non Xysti lll papre, sed
Igsti papa: et martyris nomen praeseferre: postremo
libros illos Xysto papa: et martyri, utpote cujus Β Pelagianis anathema dicere; sed simul damnandi ae
relate posteriores eos esse exploratum est non con-
gruere. Sed si falsus titulus, quid erat cur ex ejus
fide Xysto lll papm,qui certe martyr non fuit, ascri-
berentur? Deinde apud omnes eruditos in confesso
est libros illos Pelagianis erroribus refertos esse,
. nominatimque hanc Pelagii sententiam, Diuitem
manentem in divitiis suis in regnum Dei non posse
ingredi, quam Augustinus epist. 157 ad llilarium c.
4 pluribus refellit, diserte in illis propugnari.
4. Verum hoc argumento , quo alii hoc opus Xy-
sto abjudicant, Joan. Garnerius utitur, ut illud ei
adjudicet : quia, inquit, constat Syxtum olim Pelagia-
nis favisse, suumque ipsis aliquamdiu impendisse pa-
trocinium (Garri. in Mercat. ρ. ι pag. 369). At quod
vir eruditus, velut Augustini verbis epist. till etC
194 nixus pro certo ponit, minime certum est. Non
enim ait Augustinus quod faveret, sed quod eum
fama jactaret inimicis Christiania gratim favere. Aut
si ex hujusmodi fama eum Pelagiana errore infe-
ctum hzereticis illis favisse coniicitur, eumdem quo-
que Nestorianum exstitisse concedendum erit. Is
enim pariter de lllo postea dissipatus est rumor,
quod Nestorio faveret. Quo circa Cyrillus ad calcem
epistoltc ad Acacium Mclitinensem scribit : Si qui
epistolam tamquam a Philippo reverendissimo Roma—
πω Ecclesia: presbytero scriptam attulerint, perinde so-
nantem ac si sanctissimus episcopus Xystus depositio-
nent Nestorii moleste acceperit, eique opem tulerit; ne
credat hoc sanctitas tua (Concil. tam. III p. 1229).
Tum addit Cyrillus : Scripsit enim consona sancta: Β
synodo (Ephesium) omniaque illius gesta confirmavit,
ac nobiscum sentit. Et hujus quidem rei testes sunt
ipsius epistolae. Nempe cum Xystus integerrimas
semper fidei fuerit, ejus tamen erat indolis, ut in
damnandis haereticis nihil praeproperum vellet, sed
omnia prius cuperet experiri, si forte temperamento
aliquo ad veritatem adduci possent. inde viris qui
minus patientes erant data occasio qua suspectam
haberent illius fidem, et praedictos rumores temere
sererent. Aliud est autem quamdam erga haereticos
benignitatem praeferre. aliud eorum docere aut
tueri errores.
δ. Nominatim vero singularem illum ac pravam
5. In bibliotheca Patrum ad saeculum vi , tres ha-
bentur libri, primus de Divitiis, alter de Malis Do-
ctoribus et de Operibus Fidei, postremus de 'Casti-
tate, Xysto ιιι papae a Jacobo Salonio primum ascri-
pti, sed ei a plerisque omnibus eruditis abjudicati.
Sane ut eos Salonius Xysto nostro attribueret, una
motus est exemplaris sui auctoritate; et fatetur ta-
men 1* titulum his libris in suo exemplari praefixum
esse recentioris manus , 2° non Xysti lll papre, sed
Igsti papa: et martyris nomen praeseferre: postremo
libros illos Xysto papa: et martyri, utpote cujus Β Pelagianis anathema dicere; sed simul damnandi ae
relate posteriores eos esse exploratum est non con-
gruere. Sed si falsus titulus, quid erat cur ex ejus
fide Xysto lll papm,qui certe martyr non fuit, ascri-
berentur? Deinde apud omnes eruditos in confesso
est libros illos Pelagianis erroribus refertos esse,
. nominatimque hanc Pelagii sententiam, Diuitem
manentem in divitiis suis in regnum Dei non posse
ingredi, quam Augustinus epist. 157 ad llilarium c.
4 pluribus refellit, diserte in illis propugnari.
4. Verum hoc argumento , quo alii hoc opus Xy-
sto abjudicant, Joan. Garnerius utitur, ut illud ei
adjudicet : quia, inquit, constat Syxtum olim Pelagia-
nis favisse, suumque ipsis aliquamdiu impendisse pa-
trocinium (Garri. in Mercat. ρ. ι pag. 369). At quod
vir eruditus, velut Augustini verbis epist. till etC
194 nixus pro certo ponit, minime certum est. Non
enim ait Augustinus quod faveret, sed quod eum
fama jactaret inimicis Christiania gratim favere. Aut
si ex hujusmodi fama eum Pelagiana errore infe-
ctum hzereticis illis favisse coniicitur, eumdem quo-
que Nestorianum exstitisse concedendum erit. Is
enim pariter de lllo postea dissipatus est rumor,
quod Nestorio faveret. Quo circa Cyrillus ad calcem
epistoltc ad Acacium Mclitinensem scribit : Si qui
epistolam tamquam a Philippo reverendissimo Roma—
πω Ecclesia: presbytero scriptam attulerint, perinde so-
nantem ac si sanctissimus episcopus Xystus depositio-
nent Nestorii moleste acceperit, eique opem tulerit; ne
credat hoc sanctitas tua (Concil. tam. III p. 1229).
Tum addit Cyrillus : Scripsit enim consona sancta: Β
synodo (Ephesium) omniaque illius gesta confirmavit,
ac nobiscum sentit. Et hujus quidem rei testes sunt
ipsius epistolae. Nempe cum Xystus integerrimas
semper fidei fuerit, ejus tamen erat indolis, ut in
damnandis haereticis nihil praeproperum vellet, sed
omnia prius cuperet experiri, si forte temperamento
aliquo ad veritatem adduci possent. inde viris qui
minus patientes erant data occasio qua suspectam
haberent illius fidem, et praedictos rumores temere
sererent. Aliud est autem quamdam erga haereticos
benignitatem praeferre. aliud eorum docere aut
tueri errores.
δ. Nominatim vero singularem illum ac pravam