PG 57, col. 549
prorsus modo subvertentcs et cruciantes, putabant
eum ob facinorum atrocitatem non exspecuiturum esse
supplicii tempus : idcirco rogabant et supplicabant :
ινιῠῷιί ne ferreis quidem vinculis detineri poterant,
liga-ti veniunt; qui montes percurrebant, in cam-
pos exeunt; qui alios a transitu arcebant, cum illum
viam sibi obstruentem viderent, steterunt. Sed cur
iu sepulcris libenter versantur? ιιι perniciosam do-
ctrinam multorum mentibus inserant; nempe ani-
mas mortuorum dannonas fieri (a); quod ne cogitet
quispiam absit. Sed quid dicas, inquiunt, de pratsti-
giatoribus multis, qui captos pueros iugulant, ut ani-
ittatn postea sibi ministrantem habeant? Sed unde
huc liquet? Nam quod jugulent , hoc multi dicunt;
quod autem ctcsorum anima: cum ipsis sint , unde,
quaeso, nosti? ipsi, inquiunt, dtemoniaci hoc dicunt :
Ego sum anima illius cuiuspiam. Verum hinc fraus
eti fallacia diabolica est. Neque enim anima mortui
est qua: clamat, sed daemon qui hoc simulat ut audi-
tores decipiat. Nam si posset anima in daemonis sub-
stantiam ingredi, multo facilius in corpus suum in-
grederetur. Prmterca quis ratione praeditus credere
possit animam lmsam, se itedenti sociare? aut ho-
minem posse vim incorpoream in alteram mutare
substantiam? Nam si iu corporibus id fieri nequeat,
nec quispiam possit corpus hominis in corpus asini
mutare; multo magis in anima invisibili id fieri
nequit, nec quis possit illam in daemonis substantiam
vertere. -
3. Anima: ‘post mortem non hic manent , sed in ait—
qmtm regionem ducuntur. Nemo est quin Dei providentia
(matur. — itaque anicularum ebriarum hmc verba
sunt et puerorum terricula. Neque enim licet aninne
semel a corpore seiunctae ltic deinceps vagari. Nam
laetorum animuin manu Dei sunt (Sap. ὅ. Ι); si ju-
smrum , etiam quoque puerorum animm : non enim
ilhc mala: sunt. Peccatorum autem anima: statim hinc
abducuntur. Id palam est ex Lazaro et divite; et
alibi Christus ait : Hodie animum tuam repetent ate
(Luc. l2. ‘20). Neque fieri potest, ut anima ex cor~
pore egressa, hinc erret et vagetur; neque id injuria.
Nam si cum iter facimus in nota nobis et assueta
terra, cum corpore amicti sumus, cum peregrinam
viam adimus, nescimus qua transire oporteat, nisi
ducem habeamus : quomodo anima ex corpore avulsa,
nihil jam assuetum et cognitum habens, sine duce
sciet quo sit eundum? Multisque aliis argumentis dc-
prehendere est, non posse animam ex corpore egres-
sam hic manere. Nam Stephanus ait: Suscipe spi-
ritum meum (Act. 7. 58); et Paulus, Dissolvi et cum
(tr) Idipsum dicit Cbrysostomus Hom. 2_de tauro, Tomi,
(hil. 983, lin. 8, nempe secundum quorumdam opinionem ani-
mas morientium dtémonas fieri. Sed id ibi solum dicitur de
illis, qut violenta utorte_deCt-.sserunl: illudque forte hoc
pgiaiu'tooo subintelligendum est : non verisimile enim est,
id eos de anhnabus decedentium omnium existimasse.
eum ob facinorum atrocitatem non exspecuiturum esse
supplicii tempus : idcirco rogabant et supplicabant :
ινιῠῷιί ne ferreis quidem vinculis detineri poterant,
liga-ti veniunt; qui montes percurrebant, in cam-
pos exeunt; qui alios a transitu arcebant, cum illum
viam sibi obstruentem viderent, steterunt. Sed cur
iu sepulcris libenter versantur? ιιι perniciosam do-
ctrinam multorum mentibus inserant; nempe ani-
mas mortuorum dannonas fieri (a); quod ne cogitet
quispiam absit. Sed quid dicas, inquiunt, de pratsti-
giatoribus multis, qui captos pueros iugulant, ut ani-
ittatn postea sibi ministrantem habeant? Sed unde
huc liquet? Nam quod jugulent , hoc multi dicunt;
quod autem ctcsorum anima: cum ipsis sint , unde,
quaeso, nosti? ipsi, inquiunt, dtemoniaci hoc dicunt :
Ego sum anima illius cuiuspiam. Verum hinc fraus
eti fallacia diabolica est. Neque enim anima mortui
est qua: clamat, sed daemon qui hoc simulat ut audi-
tores decipiat. Nam si posset anima in daemonis sub-
stantiam ingredi, multo facilius in corpus suum in-
grederetur. Prmterca quis ratione praeditus credere
possit animam lmsam, se itedenti sociare? aut ho-
minem posse vim incorpoream in alteram mutare
substantiam? Nam si iu corporibus id fieri nequeat,
nec quispiam possit corpus hominis in corpus asini
mutare; multo magis in anima invisibili id fieri
nequit, nec quis possit illam in daemonis substantiam
vertere. -
3. Anima: ‘post mortem non hic manent , sed in ait—
qmtm regionem ducuntur. Nemo est quin Dei providentia
(matur. — itaque anicularum ebriarum hmc verba
sunt et puerorum terricula. Neque enim licet aninne
semel a corpore seiunctae ltic deinceps vagari. Nam
laetorum animuin manu Dei sunt (Sap. ὅ. Ι); si ju-
smrum , etiam quoque puerorum animm : non enim
ilhc mala: sunt. Peccatorum autem anima: statim hinc
abducuntur. Id palam est ex Lazaro et divite; et
alibi Christus ait : Hodie animum tuam repetent ate
(Luc. l2. ‘20). Neque fieri potest, ut anima ex cor~
pore egressa, hinc erret et vagetur; neque id injuria.
Nam si cum iter facimus in nota nobis et assueta
terra, cum corpore amicti sumus, cum peregrinam
viam adimus, nescimus qua transire oporteat, nisi
ducem habeamus : quomodo anima ex corpore avulsa,
nihil jam assuetum et cognitum habens, sine duce
sciet quo sit eundum? Multisque aliis argumentis dc-
prehendere est, non posse animam ex corpore egres-
sam hic manere. Nam Stephanus ait: Suscipe spi-
ritum meum (Act. 7. 58); et Paulus, Dissolvi et cum
(tr) Idipsum dicit Cbrysostomus Hom. 2_de tauro, Tomi,
(hil. 983, lin. 8, nempe secundum quorumdam opinionem ani-
mas morientium dtémonas fieri. Sed id ibi solum dicitur de
illis, qut violenta utorte_deCt-.sserunl: illudque forte hoc
pgiaiu'tooo subintelligendum est : non verisimile enim est,
id eos de anhnabus decedentium omnium existimasse.