PG 6, col. 1192
λυτέον, ὲατέον δὲ μέχρις ἂν διὰ τὴν σιωπὴν ali:-
σθεὶς παύσηται. Συμϐουλευτέον δὲ τὸ συμφέρον δι’
ἑνὸς κοινῇ πᾶσι.. Νουθετητέον δὲ τὸν ἁμαρτάνοντι,
μὴ κατὰ κοινὸν, ἐκτὸς εί μὴ χρῄζοι (32) διὰ si
ὑπε ροπτικόν.
8. Καὶ γυναιξὶν ὁμιλητέον ὲπιστρεφέστερον διὰ τὸ
ὲκτετυφωμένον αὐτῶν. Μέχρι γάρ τις περίϐλεπτοι
ἑαυτὴν ποιεῖ, καὶ τὸ εἶναι γυνὴ προϐάλλεται, καὶ τὸ
ἄπρακτον ὲπιτετήδευκε, θήλεια ἐστι, καὶ διὰ τὴν
τοιαύτην γνώμην οὐκ ἔστι πιστή. Μήτε οὖν αὐτὰς
διώκωμεν, ἀλλὰ μήτε Οωπεύωμεψ τὸ δ’ ὅπερ 4'17:-
πῶμεν, τὸ μὴ (53) κεκινδυνευμένως, πράττωμεν.
Πολυμερεῖς γὰρ αἱ τῆς κακίας πραγματεῖαι. Δίὰ
τοῦτο γρηγορητέον, τοῖς λογίοις τοῦ Σωτῆρος σχολά-
ζοντας, μηδὲν περὶ μηδενὸς φαῦλον λέγοντας ἦ ἁκού-
οντας. Ψωριᾷ γὰρ ὴ γνώμη, καὶ πολλῆς ἐμπέπλη-
σται κακοχυμίας ἀπὸ τῶν ἄλλων ὁμιλιῶν. Διά τοῦτο
ἀκουστέον μόνον τὰ ὠφέλιμα, καὶ ποιητέον κατὰ ti
Εὑαγγέλιον. Τὰ δ’ ὥσπερ ὑποσκελίζοντα τὴν γνώμην
παραιτητέον. Ζητητέον δὲ περὶ τῶν λογίων· καλὸν, εἰ
συνετῶς ο εί δ’ οὓ, κᾶν ὥσπερ ἰδιώτῃ. Ἀνοήτῳ γὰρ
ἐπερωτήσαντι σοφίαν, σοφία λογισθήσεται. Τῷ δὲ
κατὰ τὴν ἑαυτοῦ φαντασίαν δόξαντι φρονίμῳ εἶναι
πολὺ τὸ τῆς ἀτιμίας προσγραφήσεται. Λέγεται ἃ
ὑπὸ τοῦ Πνεύματος ἀνόητος ὁ κατ’ ίδιωτισμὸν παρις
νεχθεὶς τὴν αἴσθησιν, ἵν’ τὸ ἀνόητον tamen,
ὥσπερ καὶ τὸ ἀφελές. Γράφει δὲ καὶ Παῦλος· Τίς
ἔγνω γοῦν Κυρίου, ὃς συμϐιϐἁσει auter; Καὶ
πάλινσ Ἡμεῖς δὲ γοῦν Χριστοῦ ἔχομεν. Ὀ γὰρ
διὰ τὴν ἁλογιστίαν τὰ μὴ δέοντα λέγων ἦ πρὶς-ι
των, οὗτος, δόξας εἶναι φρόνιμος, μωρὸς λογισθή-
σεται.
9. Ταπεινωτὲον δ’ αὐτοὺς οὐ λόγῳ μόνον, ἀλλ’ ἔτι
καὶτοῖς ἔργοις, ὅπως μὴ ὦμεν γόητες καὶ Θῶπεςι
πραεῖς δὲ, καὶ μὴ κόλακες. Καὶ ἔτι προσήκει th
ὀρθῶς πολιτευόμενον ἡσυχάζειν τε καὶ ἀπραγμονεῖν,
μὴ ὀργιζόμενον, μηδὲ νείκους ἕνεκα σιωπῶντα, σκε-
πτόμενον δὲ πᾶν τὸ ἐγχρῇζον (54), εί καλῶς δύναται
λέγεσθαι, καὶ τότε μόλις φθεγγόμενον. ’Υμνονς τε
καὶ ψαλμοὺς καὶ ᾠδὰς καὶ αἶνον ῥητέονο μὴ ὧσπερ
τὸν διαμαχόμενον αὐτῷ κατακρίνοντα παρακολουθεῖν
ἐνίοις αἰνιγματωδῶς, διὰ ψαλμῳδίας τὸν πλησίον λυ-
πεῖν, ἴνα μήτε δοκῇ διαφέρεσθαι, καὶ 7:13; γινώο
σχειν ὥσπερ διὰ τέχνης νομίζων ἐκεῖνον, ἀκατη-
(54) Τὸ ἐχχρῇζονζ. lta duo Regii codices agili-
quissirmi'et‘ eisrara. Ξ. Sic ad marginem in Regivl
Cla£;?..fit‘liti Σὺ ὲν χρείᾳ. m ⁷ . η
(ᾇξὶ) Καί πῶς qvi-moneta Si quis sensus eritis
verbis erui potest, eum eruditis divinandum relin-
quo._ Fateorimeinihil extundere potuissean'h'}
magis inllilligo Latinas interpretafitionesz\fg'flil
Latigus : Tanquam arte quadanfquadantmoa’o irim
σθεὶς παύσηται. Συμϐουλευτέον δὲ τὸ συμφέρον δι’
ἑνὸς κοινῇ πᾶσι.. Νουθετητέον δὲ τὸν ἁμαρτάνοντι,
μὴ κατὰ κοινὸν, ἐκτὸς εί μὴ χρῄζοι (32) διὰ si
ὑπε ροπτικόν.
8. Καὶ γυναιξὶν ὁμιλητέον ὲπιστρεφέστερον διὰ τὸ
ὲκτετυφωμένον αὐτῶν. Μέχρι γάρ τις περίϐλεπτοι
ἑαυτὴν ποιεῖ, καὶ τὸ εἶναι γυνὴ προϐάλλεται, καὶ τὸ
ἄπρακτον ὲπιτετήδευκε, θήλεια ἐστι, καὶ διὰ τὴν
τοιαύτην γνώμην οὐκ ἔστι πιστή. Μήτε οὖν αὐτὰς
διώκωμεν, ἀλλὰ μήτε Οωπεύωμεψ τὸ δ’ ὅπερ 4'17:-
πῶμεν, τὸ μὴ (53) κεκινδυνευμένως, πράττωμεν.
Πολυμερεῖς γὰρ αἱ τῆς κακίας πραγματεῖαι. Δίὰ
τοῦτο γρηγορητέον, τοῖς λογίοις τοῦ Σωτῆρος σχολά-
ζοντας, μηδὲν περὶ μηδενὸς φαῦλον λέγοντας ἦ ἁκού-
οντας. Ψωριᾷ γὰρ ὴ γνώμη, καὶ πολλῆς ἐμπέπλη-
σται κακοχυμίας ἀπὸ τῶν ἄλλων ὁμιλιῶν. Διά τοῦτο
ἀκουστέον μόνον τὰ ὠφέλιμα, καὶ ποιητέον κατὰ ti
Εὑαγγέλιον. Τὰ δ’ ὥσπερ ὑποσκελίζοντα τὴν γνώμην
παραιτητέον. Ζητητέον δὲ περὶ τῶν λογίων· καλὸν, εἰ
συνετῶς ο εί δ’ οὓ, κᾶν ὥσπερ ἰδιώτῃ. Ἀνοήτῳ γὰρ
ἐπερωτήσαντι σοφίαν, σοφία λογισθήσεται. Τῷ δὲ
κατὰ τὴν ἑαυτοῦ φαντασίαν δόξαντι φρονίμῳ εἶναι
πολὺ τὸ τῆς ἀτιμίας προσγραφήσεται. Λέγεται ἃ
ὑπὸ τοῦ Πνεύματος ἀνόητος ὁ κατ’ ίδιωτισμὸν παρις
νεχθεὶς τὴν αἴσθησιν, ἵν’ τὸ ἀνόητον tamen,
ὥσπερ καὶ τὸ ἀφελές. Γράφει δὲ καὶ Παῦλος· Τίς
ἔγνω γοῦν Κυρίου, ὃς συμϐιϐἁσει auter; Καὶ
πάλινσ Ἡμεῖς δὲ γοῦν Χριστοῦ ἔχομεν. Ὀ γὰρ
διὰ τὴν ἁλογιστίαν τὰ μὴ δέοντα λέγων ἦ πρὶς-ι
των, οὗτος, δόξας εἶναι φρόνιμος, μωρὸς λογισθή-
σεται.
9. Ταπεινωτὲον δ’ αὐτοὺς οὐ λόγῳ μόνον, ἀλλ’ ἔτι
καὶτοῖς ἔργοις, ὅπως μὴ ὦμεν γόητες καὶ Θῶπεςι
πραεῖς δὲ, καὶ μὴ κόλακες. Καὶ ἔτι προσήκει th
ὀρθῶς πολιτευόμενον ἡσυχάζειν τε καὶ ἀπραγμονεῖν,
μὴ ὀργιζόμενον, μηδὲ νείκους ἕνεκα σιωπῶντα, σκε-
πτόμενον δὲ πᾶν τὸ ἐγχρῇζον (54), εί καλῶς δύναται
λέγεσθαι, καὶ τότε μόλις φθεγγόμενον. ’Υμνονς τε
καὶ ψαλμοὺς καὶ ᾠδὰς καὶ αἶνον ῥητέονο μὴ ὧσπερ
τὸν διαμαχόμενον αὐτῷ κατακρίνοντα παρακολουθεῖν
ἐνίοις αἰνιγματωδῶς, διὰ ψαλμῳδίας τὸν πλησίον λυ-
πεῖν, ἴνα μήτε δοκῇ διαφέρεσθαι, καὶ 7:13; γινώο
σχειν ὥσπερ διὰ τέχνης νομίζων ἐκεῖνον, ἀκατη-
(54) Τὸ ἐχχρῇζονζ. lta duo Regii codices agili-
quissirmi'et‘ eisrara. Ξ. Sic ad marginem in Regivl
Cla£;?..fit‘liti Σὺ ὲν χρείᾳ. m ⁷ . η
(ᾇξὶ) Καί πῶς qvi-moneta Si quis sensus eritis
verbis erui potest, eum eruditis divinandum relin-
quo._ Fateorimeinihil extundere potuissean'h'}
magis inllilligo Latinas interpretafitionesz\fg'flil
Latigus : Tanquam arte quadanfquadantmoa’o irim