PG 6, col. 356
In English: The First Apology 18
γενομένων βασιλέων, ὅτι τὸν κοινὸν πᾶσι θάνατον
ἀπέθανον ὅπερ (97) εἰ εἰς ἀναισθησίαν ἐχώρει,
ἕρμαιον ἂν ἦν τοῖς ἀδίκοις πᾶσιν. Ἀλλ’ ἐπεὶ καὶ
αἴσθησις πᾶσι γενομένοις μένει, καὶ κόλασις uicinia.
ἀπόκειται, μὴ ἀμελήσητε πεισθῆναί τε καὶ πιστεῦ-
σαι ὅτι ἀληθῆ ταῦτά ἐστι. Νεκυομαντείαι (98) μὲν,
καὶ αἱ ἀδιαφθόρων παίδων ὲποπτεύσεις, καὶ ψυχῶν
ἀνθρωπίνων κλήσεις, καὶ οἱ λεγόμενοι παρά τοῖς
μάγοις δνειροπομποὶ καὶ πάρεδροι (99) , καὶ τὰ
γινόμενα ὑπὸ τῶν ταῦτα εἰδότων , πεισάτωσαν ὑμᾶς
ὃτι καὶ μετά θάνατον ὲν αἰσθήσει εἰσὶν αἱ ψυχαί·
ὶοί ψυχαῖς ἀποθανόντων λαμϐανόμενοι (ἦν.ιί
ῥιπτούμενοι ἀνθρωποι,οὒς δαιμονιολήπτους καὶ μαι-
νομένους καλοῦσι πάντες , καὶ τὰ παρ’ ὑμῖν λεγό-
μενα μαντεῖα Ἀμφιλόχου καὶ Δωδώνης καὶ Πυθοῦς,
καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτά ἐστι, καὶ τὰ τῶν συγγραφέων
διδάγματα, Ἐμπεδοκλέους καὶ Πυθαγόρου, nmm-
νός τε καὶ Σωκράτους, καὶ ὁ παρ’ Ὁμήρῳ βόθρος,
’καὶ ἡ κάθοδος Ὀδυσσέως εἰς τὴν τούτων ἐπίσκεψιν,
καὶ τῶν τὰ αὐτά τούτοις εἰπόντων · οἷς κᾶν ὁμοίως
ἡμᾶς ἀποδέξασθε οὐχ ἦττον ἐκείνων Θεῷ mansitav-
τας, ἀλλά μᾶλλον, οἲ καὶ τὰ νεκρούμενα καὶ εἰς
γῆν βαλλόμενα, πάλιν ἀπολήψεσθαι ἑαυτῶν σώματα
προσδοκῶμεν ° ἀδύνατον μηδὲν εἶναι λέγοντες.
19. Καὶ κατανοοῦντι (2) ἀπιστότερον ἂν μᾶλλον δὸ-
ι, ἢ εἰ ἐν σώματι μὴ ὑπήρχομεν, καί τις. ἔλεγεν, ὲκ
μικρᾶς τινὸς ρανίδος τῆς τοῦ ἀνθρωπείου σπέρμα-
τος, δυνατὸν ὀστέα τε καὶ νεῦρα καὶ⁸ σάρκας εξκσνο-
ποιηθέντα, οἷα ὁρῶμεν, γενέσθαι. Ἔστω γὰρ νίν
ἐφ’ ὑποθέσεως λεγόμενονο εῐ τις ὑμῖν μὴ οὖσι m5.
τοις, μηδὲ τοιούτων, ἔλεγε τὸ σπέρμα τὺ ἀνθρώπων
δεικνὺς, καὶ εἰκόνα γραπτὴν, ὲκ τοῦ τοιοῦδε οἷόν τε
menum assistentem sibi potesntem,» etc.
(99) 'Orstpoaoyxol sed} πάρεδροι. Vale-sio ad
Euseb. Hist. eccl. tv, c. 7, recte notante, μανιᾶν-οε
dixere spiritus magis assistentes. vel etiam quos
magi aliis immittebaut ut perpetuo eis ad tute-
lam assistereut; roniropompos vero istos qui som-
Ι) ἱὶἓὲἷ ιιῦἷιῖἰῖιῖᾙιίζ’ξίιῄἔὶὲῦῖιὶίῖᾜῐ δέ’ὲῖιείἶίἷιῖυὲ ’ἑᾶιῖἐέ-
reutur futuris. Οττο.
(1) Ψυχαῷ ἀποθανόντων λαμϐανόμενοι. Negat
Tatiauus Justini discipulus ell'ectusiejusmodi'iu
animas defunctorum conferri debere. Sed Justinus
hoc loco argumenta colligit non ex suis, sed ex
ethnicorum principiis. AHinc fossam homerieam
citat ex Odyssljt, ν. 95 et philosophos metempsychosis
defensores; Hinc etiam sumit argumenti loco in~
spectiones illas puerorum incorruptorum, quia sci-
licet ethnici existimabant eos, qui violentam et
immaturam mortemmobierant, ad ipsum corpus
mortuum detineri. Vide adnotatioues ad n.'t7
Tatiani.
(‘2) ΚαταγοοῦντιηΡοςι-ιιιιηο vocem excidit aliud
etquod quidem restituendum esse monuit Grabius.
Citéturaw'lfitirlbio similis sententia ηεξυωί ex pag.
295, edit. Massuet.
ἀπέθανον ὅπερ (97) εἰ εἰς ἀναισθησίαν ἐχώρει,
ἕρμαιον ἂν ἦν τοῖς ἀδίκοις πᾶσιν. Ἀλλ’ ἐπεὶ καὶ
αἴσθησις πᾶσι γενομένοις μένει, καὶ κόλασις uicinia.
ἀπόκειται, μὴ ἀμελήσητε πεισθῆναί τε καὶ πιστεῦ-
σαι ὅτι ἀληθῆ ταῦτά ἐστι. Νεκυομαντείαι (98) μὲν,
καὶ αἱ ἀδιαφθόρων παίδων ὲποπτεύσεις, καὶ ψυχῶν
ἀνθρωπίνων κλήσεις, καὶ οἱ λεγόμενοι παρά τοῖς
μάγοις δνειροπομποὶ καὶ πάρεδροι (99) , καὶ τὰ
γινόμενα ὑπὸ τῶν ταῦτα εἰδότων , πεισάτωσαν ὑμᾶς
ὃτι καὶ μετά θάνατον ὲν αἰσθήσει εἰσὶν αἱ ψυχαί·
ὶοί ψυχαῖς ἀποθανόντων λαμϐανόμενοι (ἦν.ιί
ῥιπτούμενοι ἀνθρωποι,οὒς δαιμονιολήπτους καὶ μαι-
νομένους καλοῦσι πάντες , καὶ τὰ παρ’ ὑμῖν λεγό-
μενα μαντεῖα Ἀμφιλόχου καὶ Δωδώνης καὶ Πυθοῦς,
καὶ ὅσα ἄλλα τοιαῦτά ἐστι, καὶ τὰ τῶν συγγραφέων
διδάγματα, Ἐμπεδοκλέους καὶ Πυθαγόρου, nmm-
νός τε καὶ Σωκράτους, καὶ ὁ παρ’ Ὁμήρῳ βόθρος,
’καὶ ἡ κάθοδος Ὀδυσσέως εἰς τὴν τούτων ἐπίσκεψιν,
καὶ τῶν τὰ αὐτά τούτοις εἰπόντων · οἷς κᾶν ὁμοίως
ἡμᾶς ἀποδέξασθε οὐχ ἦττον ἐκείνων Θεῷ mansitav-
τας, ἀλλά μᾶλλον, οἲ καὶ τὰ νεκρούμενα καὶ εἰς
γῆν βαλλόμενα, πάλιν ἀπολήψεσθαι ἑαυτῶν σώματα
προσδοκῶμεν ° ἀδύνατον μηδὲν εἶναι λέγοντες.
19. Καὶ κατανοοῦντι (2) ἀπιστότερον ἂν μᾶλλον δὸ-
ι, ἢ εἰ ἐν σώματι μὴ ὑπήρχομεν, καί τις. ἔλεγεν, ὲκ
μικρᾶς τινὸς ρανίδος τῆς τοῦ ἀνθρωπείου σπέρμα-
τος, δυνατὸν ὀστέα τε καὶ νεῦρα καὶ⁸ σάρκας εξκσνο-
ποιηθέντα, οἷα ὁρῶμεν, γενέσθαι. Ἔστω γὰρ νίν
ἐφ’ ὑποθέσεως λεγόμενονο εῐ τις ὑμῖν μὴ οὖσι m5.
τοις, μηδὲ τοιούτων, ἔλεγε τὸ σπέρμα τὺ ἀνθρώπων
δεικνὺς, καὶ εἰκόνα γραπτὴν, ὲκ τοῦ τοιοῦδε οἷόν τε
menum assistentem sibi potesntem,» etc.
(99) 'Orstpoaoyxol sed} πάρεδροι. Vale-sio ad
Euseb. Hist. eccl. tv, c. 7, recte notante, μανιᾶν-οε
dixere spiritus magis assistentes. vel etiam quos
magi aliis immittebaut ut perpetuo eis ad tute-
lam assistereut; roniropompos vero istos qui som-
Ι) ἱὶἓὲἷ ιιῦἷιῖἰῖιῖᾙιίζ’ξίιῄἔὶὲῦῖιὶίῖᾜῐ δέ’ὲῖιείἶίἷιῖυὲ ’ἑᾶιῖἐέ-
reutur futuris. Οττο.
(1) Ψυχαῷ ἀποθανόντων λαμϐανόμενοι. Negat
Tatiauus Justini discipulus ell'ectusiejusmodi'iu
animas defunctorum conferri debere. Sed Justinus
hoc loco argumenta colligit non ex suis, sed ex
ethnicorum principiis. AHinc fossam homerieam
citat ex Odyssljt, ν. 95 et philosophos metempsychosis
defensores; Hinc etiam sumit argumenti loco in~
spectiones illas puerorum incorruptorum, quia sci-
licet ethnici existimabant eos, qui violentam et
immaturam mortemmobierant, ad ipsum corpus
mortuum detineri. Vide adnotatioues ad n.'t7
Tatiani.
(‘2) ΚαταγοοῦντιηΡοςι-ιιιιηο vocem excidit aliud
etquod quidem restituendum esse monuit Grabius.
Citéturaw'lfitirlbio similis sententia ηεξυωί ex pag.
295, edit. Massuet.