PG 6, col. 364
In English: The First Apology 23
25. (21) Ἵνα δὲ ἤδη καὶ τοῦτο φανερὸν ὑμῖν γένηι
ται, ὅτι ὁπόσα λέγομεν, μαθόντες παρὰ τοῦ Χριστσ]
καὶ τῶν προελθόντων αὑτοῦ προφητῶν, μόνα ἀληθῆ
ἐστὶ, καὶ πρεσϐύτερα πάντων τῶν γεγενημένων σαγ-
γραφέων· καὶ οὐχ). διὰ τὸ ταύτὰ λέγειν αὐτοῖς, πα-
ραδεχθῆναι ἀξιοῦμεν, ἀλλ’ ὅτι τὸ ἀληθὲς λεγόμεν’
καὶ Ἰησοῦς Χριστὸς μόνος ἰδίως υἱὸς τῷ Θεῷ γεγέν-
νηται, Λόγος αὑτοῦ ὑπάρχων καὶ πρωτότοκος καὶ ξύ-
ναμις’ καὶ τῇ βουλῇ αὑτοῦ γενόμενος ἄνθρωπος,
Β ταῦτα ἡμᾶς ἐδίδαξεν, ἐπ’ ἀλλαγῇ καὶ ὲπαναγωγῇ τοῦ
ἀνθρωπείου γένους· πρὶν ἢ ὲν ἀνθρώποις (22) αὐτὶ-ι
γενέσθαι ἄνθρωπον, φθάσαντές τινες διὰ τοὺς προει-
ρημένους (25) κακοὺς δαίμονας, διὰ τῶν ποιητῶν ὡς
γενόμενα εἶπον, ἃ μυθοποιῆσαντες ἔφησαν· ὃν τρέ-
πον καὶ τὰ καθ’ ἡμῶν λεγόμενα δύσφημα καὶ ἀσεϐῆ
ἔργα ἐνήργησαν (24), ὧν οὐδεὶς μάρτυς οὐδὲ ἀτείο
auge; ἐστι, τοῦτον ἔλεγχον ποιησόμεθα.
24. Πρῶτον μὲν ὅτι (2ὅ) τὰ ὅμοια τοῖς Ἕλλησι
λέγοντες, μόνοι μισούμεθα δι’ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ
καὶ μηδὲν ἀδικοζιντες, ὠς ἁμαρτωλοὶ ἀναιρούμεθα,
ἄλλων ἀλλαχοῦ καὶ δένδρα σεϐομένων, καὶ ποῖαι
μοὺς, καὶ μῦς, καὶ αἰλούρους, καὶ κροκοδεῦςους, καὶ
ad intelligentiam hujus loci, in quo interpretando
non pluritnum viderunt interpretes. Longam banc
verborum complexionem existimavit Crabius, nec
cum iis quae prereedunt, nec cum ί iis qua: sequun—
tur, connecti posse, et idcirco ad contextus'cor-
ruptelam ct ad lacunas confugit. Facilis tamen et
aperta sententiarum junctura."l‘ria pollicetur Ju-
srinus sese demonstraturum. 1ο Qua: a Christianis
docentur, solahvera esse, quod quidem aptum et
nexum est ea; iis, quae proxime dicebat. nempe ex
illa similitudine, qum Christiana: doctrina: videtur
inesse cum‘ nonnullis pliilOSOphorum et poetarum
placitis. 2ο Promittit se'probat’urum Filium Dei in-
carnatum esse. 5ο Daemones ante illius incarnatio-
nem multa per poetas finxisse, ut homines ab hoc
mysterio credendo averterent. lu tribus argu-
mentis deinceps versatur Justinus. Probat l-, ιι. '24,
Deinde num. 50, Filium Dei iucarnatum esse. Tum
ti. 55 venit ad fabulas poetarum, quas daemonum
fraude ad hominum perniciem iuventas fuisse docet
('15) Διὰ τοὺς προειρημένους. Hic profecto ali-
quid emendandum. Quinam enim illi sunt qui pro-
pter dieniones, sive impulsu daemonum per poetas
haec finxerunt? Nenio’sane divinare possit.’At si
legamus λέγω δὲ τούς, etc., nihil supererit diflicul-
tatis, idque ex Latina interpretatione perspici
01051..
ν’ξνιῖργησαν. Necesse non est cum Sylburgiu
subintelligere διαθρυλλεῐσθαι. ⁷ ί .
K25) "fiéfqrye‘ir ὅτιηυι probet veritatem penes η
solos esse ‘CbriStianos (hoc-enini ex triparti'ta di-
visioneprimum erat) hoc utitur argumento, quod
cum alii summam habeant sua: religionis colenda:
licentiam, solis Christianis eodem iure esse ιιυιι
lceat.
iccat.
ται, ὅτι ὁπόσα λέγομεν, μαθόντες παρὰ τοῦ Χριστσ]
καὶ τῶν προελθόντων αὑτοῦ προφητῶν, μόνα ἀληθῆ
ἐστὶ, καὶ πρεσϐύτερα πάντων τῶν γεγενημένων σαγ-
γραφέων· καὶ οὐχ). διὰ τὸ ταύτὰ λέγειν αὐτοῖς, πα-
ραδεχθῆναι ἀξιοῦμεν, ἀλλ’ ὅτι τὸ ἀληθὲς λεγόμεν’
καὶ Ἰησοῦς Χριστὸς μόνος ἰδίως υἱὸς τῷ Θεῷ γεγέν-
νηται, Λόγος αὑτοῦ ὑπάρχων καὶ πρωτότοκος καὶ ξύ-
ναμις’ καὶ τῇ βουλῇ αὑτοῦ γενόμενος ἄνθρωπος,
Β ταῦτα ἡμᾶς ἐδίδαξεν, ἐπ’ ἀλλαγῇ καὶ ὲπαναγωγῇ τοῦ
ἀνθρωπείου γένους· πρὶν ἢ ὲν ἀνθρώποις (22) αὐτὶ-ι
γενέσθαι ἄνθρωπον, φθάσαντές τινες διὰ τοὺς προει-
ρημένους (25) κακοὺς δαίμονας, διὰ τῶν ποιητῶν ὡς
γενόμενα εἶπον, ἃ μυθοποιῆσαντες ἔφησαν· ὃν τρέ-
πον καὶ τὰ καθ’ ἡμῶν λεγόμενα δύσφημα καὶ ἀσεϐῆ
ἔργα ἐνήργησαν (24), ὧν οὐδεὶς μάρτυς οὐδὲ ἀτείο
auge; ἐστι, τοῦτον ἔλεγχον ποιησόμεθα.
24. Πρῶτον μὲν ὅτι (2ὅ) τὰ ὅμοια τοῖς Ἕλλησι
λέγοντες, μόνοι μισούμεθα δι’ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ
καὶ μηδὲν ἀδικοζιντες, ὠς ἁμαρτωλοὶ ἀναιρούμεθα,
ἄλλων ἀλλαχοῦ καὶ δένδρα σεϐομένων, καὶ ποῖαι
μοὺς, καὶ μῦς, καὶ αἰλούρους, καὶ κροκοδεῦςους, καὶ
ad intelligentiam hujus loci, in quo interpretando
non pluritnum viderunt interpretes. Longam banc
verborum complexionem existimavit Crabius, nec
cum iis quae prereedunt, nec cum ί iis qua: sequun—
tur, connecti posse, et idcirco ad contextus'cor-
ruptelam ct ad lacunas confugit. Facilis tamen et
aperta sententiarum junctura."l‘ria pollicetur Ju-
srinus sese demonstraturum. 1ο Qua: a Christianis
docentur, solahvera esse, quod quidem aptum et
nexum est ea; iis, quae proxime dicebat. nempe ex
illa similitudine, qum Christiana: doctrina: videtur
inesse cum‘ nonnullis pliilOSOphorum et poetarum
placitis. 2ο Promittit se'probat’urum Filium Dei in-
carnatum esse. 5ο Daemones ante illius incarnatio-
nem multa per poetas finxisse, ut homines ab hoc
mysterio credendo averterent. lu tribus argu-
mentis deinceps versatur Justinus. Probat l-, ιι. '24,
Deinde num. 50, Filium Dei iucarnatum esse. Tum
ti. 55 venit ad fabulas poetarum, quas daemonum
fraude ad hominum perniciem iuventas fuisse docet
('15) Διὰ τοὺς προειρημένους. Hic profecto ali-
quid emendandum. Quinam enim illi sunt qui pro-
pter dieniones, sive impulsu daemonum per poetas
haec finxerunt? Nenio’sane divinare possit.’At si
legamus λέγω δὲ τούς, etc., nihil supererit diflicul-
tatis, idque ex Latina interpretatione perspici
01051..
ν’ξνιῖργησαν. Necesse non est cum Sylburgiu
subintelligere διαθρυλλεῐσθαι. ⁷ ί .
K25) "fiéfqrye‘ir ὅτιηυι probet veritatem penes η
solos esse ‘CbriStianos (hoc-enini ex triparti'ta di-
visioneprimum erat) hoc utitur argumento, quod
cum alii summam habeant sua: religionis colenda:
licentiam, solis Christianis eodem iure esse ιιυιι
lceat.
iccat.