PG 6, col. 368
In English: The First Apology 26
τοῦ Χριστοῦ εἰς οὐρανὸν, προεϐάλοντο (⁸54) οἱ δαίμοιιε
ἀνθρώπους τινὰς λέγοντας ἑαυτοὺς εἶναι θεούς · οἳ ο
μόνον οὐκ ἐδιώχθησαν ὑφ’ ὑμῶν, ἀλλὰ καὶ τιμῶν κατ
ηξιώθησαν. Σίμωνα μέν τινα Σαμαρέα, τὸν ἀπὸ τιιί
μης λεγομένης Γίττων (55), ὃς ἐπὶ Κλαυδίου Καέσςι
ρος διὰ τῆς τῶν ἐνεργούντων δαιμόνων τέχνης δυνά
μεις ποιήσας μαγικὰς ἐν τῇ πόλει (56) ὑμῶν βασιλὲ
Ῥώμῃ, θεὸς ἐνομίσθη, καὶ ἀνδριάντι παρ’ ὑμῶν ω
θεὸς τετίμηται, ὃς ἀνδριὰς ἁνεγήγερτᾶι (57) ὲν τέ
Τίϐερι ποταμῷ, μεταξὺ τῶν δύο γεφυρῶν, ἔχων
γραφὴν Ῥωμαϊκὴν ταύτην, Σίμωνι δέῳ σάγκτῳ (38)
ἰαὶ σχεδὸν πάντες μὲν Σαμαρεῖς, ὀλίγοι δὲ καὶ ἐ·
ἄλλοις ἔθνεσιν, ὡς τὸν πρῶτον θεὸν ἐκεῖνον epos...
γοῦντες, προσκυνοῦσι (39)⁶ καὶ Ἑλένην τινὰ, τὴι
συμπερινοστήσασαν αὐτῷ κατ’ ἐκεῖνο τοῦ καιροῦ, πιοιὲ
τερον ἐπὶ τέγους σταθεῖσαν (40), τὴν ἀπ’ αὐτοῦ (ἆὶ⁴
ἔννοιαν πρώτην γενομένην λέγουσι. Μένανδρον ει
τινα, καὶ αὑτὸν Σαμαρέα, τὸν ἀπὸ κώμης Καππαρε·
ταῖας, γενόμενον μαθητὴν τοῦ Σίμωνος, ένεργηθὲντε
καὶ ὑπὸ τῶν δαιμονίων, καὶ ἐν Ἀντιοχείᾳ γενόμενον.
πολλοὺς ἐξαπατῆσαι διὰ μαγικῆς τέχνης οἴδαμεν. ’ος
καὶ τοὺς αὺτῷ ἑπομένους ὡς μηδὲ ἀποθνήσκοιξῖ
ἑπεισε’ καὶ⁸ νῦν εἰσί τινες ἀπ’ ἐκείνου τοῦτο ὁμολο-
γοῦντες. Μαρκίωνα δέ τινα Ποντικὸν, ὂς καὶ νῦν ἔτι
ἐστὶ διδάσκων τοὺς πειθομένους, ἄλλον τινὰ νομί·
Γειν μείζονα (Η) τοῦ δημιουργοῦ Θεόνο ὃς χιτᾶ
gebatur, ἐκεῖνον καὶ προσκυνοῦσι. Melius Eusebius
quem secuti sumus.
(40) Σταθεῖσαν. Addit Eusebius svi Τύρῳ τῆς
Φοινίκης. Paulo ante translata ex Eusebio in edi-
tiones Grieco Latinas vox συμπερινοστήσασαν, cum
li. Stephanus et tnss. _liabeaut περινοστήσασαν.
(Η) Τὴν ἀπ’ αὑτοῦ. Siccinendavi Ensehio au-
ctore'iretus, pro ὑπ’ αὑτοῦ. Tertullianus ἔννοιαν.
reddidit injeciioncm. ι Et se quidem, inquit, lib.
De animo, cap. δι, iinxit summurn patrem, illam
vero injectionem suam primam, qua 'injecerat an-
gelos et archangclos tondere. ι lnjectio aliis in Ιυ-
cis apud 'l'ertulliauuni eodem sensu usurpatur velut
ad Cor. Non ignoramus injectiones eius. Corrupu
sunt quae de Siiuoue‘apud eumdein__leguntur in
appendice ad librum De pra'scripi. ο Βίεέιιιευδ Cal
summam se dicere virtutem, id est, summum
Dcuttt, mundum autent ab angelis suis institutum.
Α danuone se ohei-rante, qui esset sapientia, de-
scendisse (ingerendum apud Judaeos. ι Liquet legen-
ιιιιιιι, ι ad Aioncm se aberrantem, ι εις( nocebant
Gnostici, quorum parenserat Simon magus, unum
ex onuibus, quem vocabant Achamothfid est sa-
pientiam, a summo Deo iu inferiora decidisse. ιιι-ς
autem erat lleiena Simonis, quam quidem, velut
ovem perditam, Simon a se quasitam esse, seque
eo consdio descendisse dicebat, ut post lreneuiu
testatur 'l'ortullianus De anima cap. 34. Mox Ea seb.
οίστρηθέντα καὶ αὑτὸν ὑπρ.
rbi/{2} Μεξὲονα. Euseb. εἶναι νομίζειν μείζω, Ἱξδι.
ι . tv. c. .
ib. tv, ς. ii.
ἀνθρώπους τινὰς λέγοντας ἑαυτοὺς εἶναι θεούς · οἳ ο
μόνον οὐκ ἐδιώχθησαν ὑφ’ ὑμῶν, ἀλλὰ καὶ τιμῶν κατ
ηξιώθησαν. Σίμωνα μέν τινα Σαμαρέα, τὸν ἀπὸ τιιί
μης λεγομένης Γίττων (55), ὃς ἐπὶ Κλαυδίου Καέσςι
ρος διὰ τῆς τῶν ἐνεργούντων δαιμόνων τέχνης δυνά
μεις ποιήσας μαγικὰς ἐν τῇ πόλει (56) ὑμῶν βασιλὲ
Ῥώμῃ, θεὸς ἐνομίσθη, καὶ ἀνδριάντι παρ’ ὑμῶν ω
θεὸς τετίμηται, ὃς ἀνδριὰς ἁνεγήγερτᾶι (57) ὲν τέ
Τίϐερι ποταμῷ, μεταξὺ τῶν δύο γεφυρῶν, ἔχων
γραφὴν Ῥωμαϊκὴν ταύτην, Σίμωνι δέῳ σάγκτῳ (38)
ἰαὶ σχεδὸν πάντες μὲν Σαμαρεῖς, ὀλίγοι δὲ καὶ ἐ·
ἄλλοις ἔθνεσιν, ὡς τὸν πρῶτον θεὸν ἐκεῖνον epos...
γοῦντες, προσκυνοῦσι (39)⁶ καὶ Ἑλένην τινὰ, τὴι
συμπερινοστήσασαν αὐτῷ κατ’ ἐκεῖνο τοῦ καιροῦ, πιοιὲ
τερον ἐπὶ τέγους σταθεῖσαν (40), τὴν ἀπ’ αὐτοῦ (ἆὶ⁴
ἔννοιαν πρώτην γενομένην λέγουσι. Μένανδρον ει
τινα, καὶ αὑτὸν Σαμαρέα, τὸν ἀπὸ κώμης Καππαρε·
ταῖας, γενόμενον μαθητὴν τοῦ Σίμωνος, ένεργηθὲντε
καὶ ὑπὸ τῶν δαιμονίων, καὶ ἐν Ἀντιοχείᾳ γενόμενον.
πολλοὺς ἐξαπατῆσαι διὰ μαγικῆς τέχνης οἴδαμεν. ’ος
καὶ τοὺς αὺτῷ ἑπομένους ὡς μηδὲ ἀποθνήσκοιξῖ
ἑπεισε’ καὶ⁸ νῦν εἰσί τινες ἀπ’ ἐκείνου τοῦτο ὁμολο-
γοῦντες. Μαρκίωνα δέ τινα Ποντικὸν, ὂς καὶ νῦν ἔτι
ἐστὶ διδάσκων τοὺς πειθομένους, ἄλλον τινὰ νομί·
Γειν μείζονα (Η) τοῦ δημιουργοῦ Θεόνο ὃς χιτᾶ
gebatur, ἐκεῖνον καὶ προσκυνοῦσι. Melius Eusebius
quem secuti sumus.
(40) Σταθεῖσαν. Addit Eusebius svi Τύρῳ τῆς
Φοινίκης. Paulo ante translata ex Eusebio in edi-
tiones Grieco Latinas vox συμπερινοστήσασαν, cum
li. Stephanus et tnss. _liabeaut περινοστήσασαν.
(Η) Τὴν ἀπ’ αὑτοῦ. Siccinendavi Ensehio au-
ctore'iretus, pro ὑπ’ αὑτοῦ. Tertullianus ἔννοιαν.
reddidit injeciioncm. ι Et se quidem, inquit, lib.
De animo, cap. δι, iinxit summurn patrem, illam
vero injectionem suam primam, qua 'injecerat an-
gelos et archangclos tondere. ι lnjectio aliis in Ιυ-
cis apud 'l'ertulliauuni eodem sensu usurpatur velut
ad Cor. Non ignoramus injectiones eius. Corrupu
sunt quae de Siiuoue‘apud eumdein__leguntur in
appendice ad librum De pra'scripi. ο Βίεέιιιευδ Cal
summam se dicere virtutem, id est, summum
Dcuttt, mundum autent ab angelis suis institutum.
Α danuone se ohei-rante, qui esset sapientia, de-
scendisse (ingerendum apud Judaeos. ι Liquet legen-
ιιιιιιι, ι ad Aioncm se aberrantem, ι εις( nocebant
Gnostici, quorum parenserat Simon magus, unum
ex onuibus, quem vocabant Achamothfid est sa-
pientiam, a summo Deo iu inferiora decidisse. ιιι-ς
autem erat lleiena Simonis, quam quidem, velut
ovem perditam, Simon a se quasitam esse, seque
eo consdio descendisse dicebat, ut post lreneuiu
testatur 'l'ortullianus De anima cap. 34. Mox Ea seb.
οίστρηθέντα καὶ αὑτὸν ὑπρ.
rbi/{2} Μεξὲονα. Euseb. εἶναι νομίζειν μείζω, Ἱξδι.
ι . tv. c. .
ib. tv, ς. ii.