PG 6, col. 367
In English: The First Apology 26
mones immisere homines quosdam, qui se deos
esse-dicerent; quos non modo non insectati estis,
scd etiam auxisus honoribus. Simonem quemdam
Samaritanum e vico Gittum dicto, qui sub Claudio
Czcsare, cum magica miracula, daemonum in eo
operantium arte, in regia vestra urbe Roma) edi-
disset, deus existimatus cst , et a vobis, tanquam
deus, statua honoratus, qua: statua erecta est in
insula Tiberina inter duos pontes, hahens hanc
Romanam inscriptionem : Simoni deo sancio. Hunc
Samaritaui pene omnes et ex aliis gentibus nou-
nulli primum deum esse confitentur, eumque ado«
rant: ac Helenam quandam, qua: eum hoc tempore
ubique assectata est, cum antea in lupanari pro-
stitisset, primam ejus notionem esse dictitant. Me-
nandrum etiam quemdam, pariter Samaritanum e
vico Capparcttea, ac Simonis discipulum, damo-
num quoque operatione fretum multis, eum Antio—
chia: versaretur, arte magica illusisse scimus. Is
sectatoribus suis illud etiam persuasit, nunquam
ipsos esse morituros; et ex illius disciplina adimo
supersunt nonnulli hoc prolitentes. Marcionem
etiam quemdam Ponticum, qui etiamnum superest
ac discipulos docet alium quemdam agnoscere tua-
jorem mundi opiliee ,Deum. Hic in amni hominum
genere daemonum adiumento perfecit, ut multi in
⁶⁶ lliad. Vl.
(32) Τρίτον δ’ ὅτι. Tertium hoc argumentum, ut.
veritatem in Christianis solam odio haberi constet.
Si quis a da-tuonibus immissus Christianam reli-
gionem erroribus corrumpat, hunc persecutio non
attingit. inde manifesta conclusio persecutionum
auctores esse daemones, ac solam illos veritatem
insecta ri.
('53) Μετὰ τὴν ἁνέλευσιν. Legitur ἀνάληψιν τοῦ
Κυρίου-ιιι)υὰ Ευεειιίιιιιιειιιιί totum_hun_e_de Simone
locum inseruit lib. ll Ηὶδι., cap. l5. llahent etiam
, ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου Synccllus Cliroliograpli. p. 535
et Zeti—oras Annal. toni. ll, ιι. 187, ιιι observat
Thirlbius, qui ἀνέλευσιν θυι-ἄνοδον a iustiuousur-
pari soler'e 2m, non vero ἀνάληψιν, ac exempla re- ἰ) cuni'in li_|_i. De pn'lic. c. citat illud exrsecunda
petit ex diaiog. ιι. 59, 8‘2. 87.
(54) Προεϐὶαοντο. Ita ex Eusebio posui. Editi
nostri προεϐάλλοντο.
(55) Γίττων. Ita Eusebius. At Β. Stephanus et
uterque cedet} ius. τρίτον.
(56) Ἑν τῇ uallet. Euseb. ἐπὶ τῇ πόλει ὑμῶν τῇ.
(3η ⁸·ος ἀνδριὰς ἀνεγήγερζᾳι. Haec desunt apud
Eusebium; vitiosam esse Eusebii scripturam adver— υ
sus Antonium Van Dale probat Thii'lhius ex verbo-
rum constructione absurda admodum. si haec verba
desint, futura, _dv89tdv1t ὡς θεὸςτετίμηταιᾼ μεταξὺ
τῶν δύο γεφυρῶν-ἔχων ἐπιγραφήν, etc. Equidem
Ferba haic non delebo, sed his testem carere posse
ateor.
£383)sz δέῳ σάγκζῳ. Vide Prwiationis‘tcr-
tiampartem, ubi de hac Justini narratione disse-
Πιῖἕὸίηροσκυνοῦσι. Male in editionibus Justini lc-
esse-dicerent; quos non modo non insectati estis,
scd etiam auxisus honoribus. Simonem quemdam
Samaritanum e vico Gittum dicto, qui sub Claudio
Czcsare, cum magica miracula, daemonum in eo
operantium arte, in regia vestra urbe Roma) edi-
disset, deus existimatus cst , et a vobis, tanquam
deus, statua honoratus, qua: statua erecta est in
insula Tiberina inter duos pontes, hahens hanc
Romanam inscriptionem : Simoni deo sancio. Hunc
Samaritaui pene omnes et ex aliis gentibus nou-
nulli primum deum esse confitentur, eumque ado«
rant: ac Helenam quandam, qua: eum hoc tempore
ubique assectata est, cum antea in lupanari pro-
stitisset, primam ejus notionem esse dictitant. Me-
nandrum etiam quemdam, pariter Samaritanum e
vico Capparcttea, ac Simonis discipulum, damo-
num quoque operatione fretum multis, eum Antio—
chia: versaretur, arte magica illusisse scimus. Is
sectatoribus suis illud etiam persuasit, nunquam
ipsos esse morituros; et ex illius disciplina adimo
supersunt nonnulli hoc prolitentes. Marcionem
etiam quemdam Ponticum, qui etiamnum superest
ac discipulos docet alium quemdam agnoscere tua-
jorem mundi opiliee ,Deum. Hic in amni hominum
genere daemonum adiumento perfecit, ut multi in
⁶⁶ lliad. Vl.
(32) Τρίτον δ’ ὅτι. Tertium hoc argumentum, ut.
veritatem in Christianis solam odio haberi constet.
Si quis a da-tuonibus immissus Christianam reli-
gionem erroribus corrumpat, hunc persecutio non
attingit. inde manifesta conclusio persecutionum
auctores esse daemones, ac solam illos veritatem
insecta ri.
('53) Μετὰ τὴν ἁνέλευσιν. Legitur ἀνάληψιν τοῦ
Κυρίου-ιιι)υὰ Ευεειιίιιιιιειιιιί totum_hun_e_de Simone
locum inseruit lib. ll Ηὶδι., cap. l5. llahent etiam
, ἀνάληψιν τοῦ Κυρίου Synccllus Cliroliograpli. p. 535
et Zeti—oras Annal. toni. ll, ιι. 187, ιιι observat
Thirlbius, qui ἀνέλευσιν θυι-ἄνοδον a iustiuousur-
pari soler'e 2m, non vero ἀνάληψιν, ac exempla re- ἰ) cuni'in li_|_i. De pn'lic. c. citat illud exrsecunda
petit ex diaiog. ιι. 59, 8‘2. 87.
(54) Προεϐὶαοντο. Ita ex Eusebio posui. Editi
nostri προεϐάλλοντο.
(55) Γίττων. Ita Eusebius. At Β. Stephanus et
uterque cedet} ius. τρίτον.
(56) Ἑν τῇ uallet. Euseb. ἐπὶ τῇ πόλει ὑμῶν τῇ.
(3η ⁸·ος ἀνδριὰς ἀνεγήγερζᾳι. Haec desunt apud
Eusebium; vitiosam esse Eusebii scripturam adver— υ
sus Antonium Van Dale probat Thii'lhius ex verbo-
rum constructione absurda admodum. si haec verba
desint, futura, _dv89tdv1t ὡς θεὸςτετίμηταιᾼ μεταξὺ
τῶν δύο γεφυρῶν-ἔχων ἐπιγραφήν, etc. Equidem
Ferba haic non delebo, sed his testem carere posse
ateor.
£383)sz δέῳ σάγκζῳ. Vide Prwiationis‘tcr-
tiampartem, ubi de hac Justini narratione disse-
Πιῖἕὸίηροσκυνοῦσι. Male in editionibus Justini lc-