PG 6, col. 377
In English: The First Apology 31
bi tur.
51. Quidam igitur homines inter Judceos Dei
prophetae exstitere, per quos Spiritus propheticus
futura pratnuntiavit antequam tierent. Horum va-
ticinia diligenter asservabant, qui secundum tem-
porum seriem in Iudaea regnarunt, cum ea, ut ex
ore vaticinantium emissa fuerant, propria Hebraeo-
rum lingua in libris ab ipsis pr0phetis conscripta
possiderent. Ptolemzeus autem rex Egyptiorum,
cum bibliothecam construeret, ac omnium horni-
num scripta comportare conaretur, certior de his
quoque vaticiniis factus, Herodem tunc Judreorum
regem per legatos rogavit. ut libros prophetarum
ad se mitteret. Ac rex quidem Herodes ea quam
diximus Hebraeorum lingua scriptos misit. Sed cum
nota IEgyptiis non essent, qua: scripta in illis erant,
iterum legatis missis ab eo petiit, ut ad se mitte-
ret, qui hos libros in Gneeum sermonem transfer-
rent. Quod cum factum esset, apud Egyptios quo-
que hactenus libri manserunt, ac ubique apud
omnes exstant Iudaeos, qui quamvis legant, non ta—
men quid dicatur intelligunt, sed nos pro inimicis
et hostibus habent, et non secus ac vos, necem no-
bis, cum hujus rei potestatem nacti sunt, et sup-
plicia inferunt; id quod vobis facile persuaderi po-
test. Nam in bello Judaico, quod nuper confectqu
est, dux Iudaeorum defectionis Barchochebas solos
Christianos ad gravia supplicia, nisi Iesum Chri-
stum negarent et blasphemiis appeterent, abripi
(64) Katemgedats. lta R. Stephanus et mss. Syl-
burg. κατεσκεύασε.
(65) Manifestus naevus; sed qui imperitis ’
pctitzs librariis, quam Justino tribui débeatICerte
redundat illud vecabulnm, saltem posHtas vaces
δ βασιλεύς.ᾼνὶἀριιιι· ergo ex margine iu contextum
irrepsisse. Grabius legendum putat βασιλεύοντι ἰε-
ρε-ῖηιξι paulo post βασιλεύωνρὶερεύς pro βασιλεὺς
Ἡρῴδηςτ Firniat hanc legendi rationem 'l’ltilonis
testiumnio, qui pontificem; ad quem legatos misit
Ptolemaeus, regnum cum sacerdotio obtinuisse scri-
ltitlib. ιι pe vit. θέομεν ρ. 658) Πρεσὸεις εὐθὺς
ἔπεμψε πρὸς ’τὴν τῆξ Ἰουδαίας ἀρχιερέα καὶ βασιῆ
λέαίο ὁ γὰρ αὐτὸς ἦν. Legatos confestim misit ad
Judaorunt pontificem et regem .' idem enim tum: erat.
Aliam init viam Usserius dissert. 2, in LXX in—
t_erpr., p. 51. Nihil prorsus emendat, sed ex diCllS Ι)
insilui—conficit Cleopatram, qua: priore biblio-
theca in cineres redactaAnova'm in Serapeo consti-
tttit, ab Herode idem fere beneficium; at: olim a
summa sacerdote Ptoleuiatum, impetrasse, ut co--
dices Hebraeos ac Graecam interpretationem cru-
ditis manibus castigatam ad se 'tnitteret; quam-
obrem Iustinum temporibus quidem» graviter er-
rasse, sed tamen aliquam veri umbram assecu-
tum esse—Td) τῶν Ἰουδ. τότε βασιλεύοντι Ἡρώ-
6p, 3.1.}. Manifestus anacltronismus, cum certum
sit Ptolemaeum (Philadelphum) multum tempore
llerodem prrecesisisse. Langus igitur Sylburgio
astipulante Iustinum notavit p_r_o βασιλ. Ἦρ. seri-
bere debuisse ἀρχιερεύοντι Ἐλεαζάρῳᾷ {temque
aulo_post ἀρχιερεὺς Ἐλεάζαρος-λιιτο βασιλεὺςἩρώ-
ης. ϐτιιίιὶιιε’,“οιιιιιιιιιι culpam illius erroris trans-
ferens in scribam aliquem ι reipublicae Iudaica:
minus gnarum, ι conjicit Martyretn non Ἡρώδῃ.
51. Quidam igitur homines inter Judceos Dei
prophetae exstitere, per quos Spiritus propheticus
futura pratnuntiavit antequam tierent. Horum va-
ticinia diligenter asservabant, qui secundum tem-
porum seriem in Iudaea regnarunt, cum ea, ut ex
ore vaticinantium emissa fuerant, propria Hebraeo-
rum lingua in libris ab ipsis pr0phetis conscripta
possiderent. Ptolemzeus autem rex Egyptiorum,
cum bibliothecam construeret, ac omnium horni-
num scripta comportare conaretur, certior de his
quoque vaticiniis factus, Herodem tunc Judreorum
regem per legatos rogavit. ut libros prophetarum
ad se mitteret. Ac rex quidem Herodes ea quam
diximus Hebraeorum lingua scriptos misit. Sed cum
nota IEgyptiis non essent, qua: scripta in illis erant,
iterum legatis missis ab eo petiit, ut ad se mitte-
ret, qui hos libros in Gneeum sermonem transfer-
rent. Quod cum factum esset, apud Egyptios quo-
que hactenus libri manserunt, ac ubique apud
omnes exstant Iudaeos, qui quamvis legant, non ta—
men quid dicatur intelligunt, sed nos pro inimicis
et hostibus habent, et non secus ac vos, necem no-
bis, cum hujus rei potestatem nacti sunt, et sup-
plicia inferunt; id quod vobis facile persuaderi po-
test. Nam in bello Judaico, quod nuper confectqu
est, dux Iudaeorum defectionis Barchochebas solos
Christianos ad gravia supplicia, nisi Iesum Chri-
stum negarent et blasphemiis appeterent, abripi
(64) Katemgedats. lta R. Stephanus et mss. Syl-
burg. κατεσκεύασε.
(65) Manifestus naevus; sed qui imperitis ’
pctitzs librariis, quam Justino tribui débeatICerte
redundat illud vecabulnm, saltem posHtas vaces
δ βασιλεύς.ᾼνὶἀριιιι· ergo ex margine iu contextum
irrepsisse. Grabius legendum putat βασιλεύοντι ἰε-
ρε-ῖηιξι paulo post βασιλεύωνρὶερεύς pro βασιλεὺς
Ἡρῴδηςτ Firniat hanc legendi rationem 'l’ltilonis
testiumnio, qui pontificem; ad quem legatos misit
Ptolemaeus, regnum cum sacerdotio obtinuisse scri-
ltitlib. ιι pe vit. θέομεν ρ. 658) Πρεσὸεις εὐθὺς
ἔπεμψε πρὸς ’τὴν τῆξ Ἰουδαίας ἀρχιερέα καὶ βασιῆ
λέαίο ὁ γὰρ αὐτὸς ἦν. Legatos confestim misit ad
Judaorunt pontificem et regem .' idem enim tum: erat.
Aliam init viam Usserius dissert. 2, in LXX in—
t_erpr., p. 51. Nihil prorsus emendat, sed ex diCllS Ι)
insilui—conficit Cleopatram, qua: priore biblio-
theca in cineres redactaAnova'm in Serapeo consti-
tttit, ab Herode idem fere beneficium; at: olim a
summa sacerdote Ptoleuiatum, impetrasse, ut co--
dices Hebraeos ac Graecam interpretationem cru-
ditis manibus castigatam ad se 'tnitteret; quam-
obrem Iustinum temporibus quidem» graviter er-
rasse, sed tamen aliquam veri umbram assecu-
tum esse—Td) τῶν Ἰουδ. τότε βασιλεύοντι Ἡρώ-
6p, 3.1.}. Manifestus anacltronismus, cum certum
sit Ptolemaeum (Philadelphum) multum tempore
llerodem prrecesisisse. Langus igitur Sylburgio
astipulante Iustinum notavit p_r_o βασιλ. Ἦρ. seri-
bere debuisse ἀρχιερεύοντι Ἐλεαζάρῳᾷ {temque
aulo_post ἀρχιερεὺς Ἐλεάζαρος-λιιτο βασιλεὺςἩρώ-
ης. ϐτιιίιὶιιε’,“οιιιιιιιιιι culpam illius erroris trans-
ferens in scribam aliquem ι reipublicae Iudaica:
minus gnarum, ι conjicit Martyretn non Ἡρώδῃ.