PG 6, col. 805
In English: Address to the Greeks 1
περ φησιν Ἑλλάνικος) ’ Ἄτοσσα δὲ ὄνομα αὐτῇ ἦν.
Καταὸἀλλετε τοιγαροῦν τοῦτον τὸν τῦφον, μηδὲ προσ
ϐάλλεσθε ῥημάτων εὐπρέπειαν, οἵτινες ὑφ’ ὑμῶν (6)
αὐτῶν ἐπαινούμενοι, συνηγόρους τοὺς οἴκοι κέκτη-
σθε. Χρὴ δὲ τὸν νοῦν ἔχοντα τὴν ἀφ’ ἑτέρων περι-
μένειν μαρτυρίαν, συνᾴδειν τε (7) καὶ ὲν τῇ τοῦ λό-
γου προφορᾷ. Νῦν δὲ μόνοις ὑμῖν ἀποϐέϐηκε, μηδὲ
ἐν ταῖς ὁμιλίαις ὁμοφωνεῖν. Δωριέων μὲν γὰρ οὐχ ἡ
αὑτὴ λέξις τοῖς ἀπὸ τῆς Ἀττικῆς· Αἰολεῖς τε οὐχ
ὁμοίως τοῖς Ἴωσι φθέγγονται. Στάσεως δὲ οὔσης τοσ-
αύτης παρ’ οἷς οὐκ ὲχρῆν, ἀπορῶ τίνα με δεῖ κα-
λεῖν Ἕλληνα. Καὶ γὰρ τὸ πάντων (8) ἀτοπώτατον,
τὰς μὴ συγγενεῖς ὑμῶν ἑρμηνείας τετιμήκατε, βαρ-
ϐαρικαῖς τε φωναῖς ἔσθ’ ὅτε καταχρώμενοι, συμφύρ-
δην (9) ὑμῶν πεποιήκατε τὴν διάλεκτον. Τούτου χά-
ριν ἀπεταξάμεθα τῇ παρ’ ὑμῖν σοφίᾳ, κᾶν εί πάνυ
σεμνός τις ἦν ὲν αὐτῇ. Κατὰ γὰρ ίτὸν Κωμικόψ
paenulam ταῦτ’ ἐστὶ (10) καὶ στωμύλματα,
Χελιδόνιον μουσεῖα, λωϐήταὶ, τέχνης
Λαρυγγιῷσί τε ol ταύτηςέςριέμεᾶίοι,
Καὶ κοράκων ἀφίενται (11)’φώνήν.
Ῥητορικὴν μὲν γὰρ ἐπ’ ἀδικίᾳ καὶ συκοφαντίᾳ συν-
ιστήσασθε, μισθοῦ πιπράσκοντες τῶν λόγων ὑμῶν
τὺ αὐτεξούσιον· καὶ πολλάκις τὸ νῦν δίκαιον, αὖθις
οὐκ ἀγαθὸν παριστῶντες · ποιητικὴν δὲ, μάχαςϐ
ἶνα συντάσσητε, καὶ⁴ θεῶν ἔρωτας καὶ ψυχῆς δια-
ϐοράν.
θο ν.
ς ἰράτί γὰρ σεμνὸν (12) φιλοσοφοῦντες ἐξηνέγκατε ;
τίς δὲ τῶν πάνυ σπουδαίων ἀλαζονείας ἔξω καθέ-
στηκεν; Διογένης, πιθάκνης καυχήματι τὴν αὐτάρ-
(6) 'Tg’ ῥυμῶν. Sic codex Anglicanus et Fronto
Ducieus in Bibliotheca Patrum,:_melius quam alii
godices mss._et edi_ti Qcp’ ἡμῶν. Mox eodeii Joannis
Frisii, qui primus Tatianqu Graece edidit, ad mar-
ginem habebat κέχρησθε pro ὶιέκτησθε.
(7) Συγᾲδειν τεᾷ Frustra Tatiani interpretes ad-
dendum putant, τοὺς μάρτυρας; unde Gesnerus sic
vertit; et testes ipsos inter se consentire. Non te-
stium in dicendo testimonio, sed loquentium in
sermonis pronuntiatione consensum requiritTatia-
nus. Hunc enim consensum opponit variis pronun-
tiandi modis inter Grzecos vigentibus. Quamobrem υ
negat eos jure sermonis elegantiam sibi vindicare;
primo quidem quia aliorum exspectandum esset
testimonium, deinde vero. quia eadem pronuntian-
di ratio inter Graecos adhibenda esset; aliis enim
alitethpronuntiantibus jam statui non posse quinam
unt raecr.
sint Graeci.
(8) Τὸ πάντων. lta editiones Paris. ex conjectu-
ra Gesneri. Legitur τὸ πᾶν in Tigur. et tribus_mss.
llis autem verbis insignis quaedam et absurda in-
constantia notatur. Quare monuit me vir peracutus
et eruditus Ι). D. de Monsoury, abbas Orbacensis,
legendum esse ὴτιμήκατε. Dicliones vobis non affi-
nes spernitis et barbaris interdum vocibus utentes,
etc. Quae quidem legendi ratio non videtur vitupe-
rari posse. Sed tamen, necessariam illam esse non
puto, quia jam satis Tatianus exprobravit (ἐι-ιεὼς)
contemptum barbarorum, ut ea res legentium menti
haereat, ac Graecos absurdissima facere intelligant,
Καταὸἀλλετε τοιγαροῦν τοῦτον τὸν τῦφον, μηδὲ προσ
ϐάλλεσθε ῥημάτων εὐπρέπειαν, οἵτινες ὑφ’ ὑμῶν (6)
αὐτῶν ἐπαινούμενοι, συνηγόρους τοὺς οἴκοι κέκτη-
σθε. Χρὴ δὲ τὸν νοῦν ἔχοντα τὴν ἀφ’ ἑτέρων περι-
μένειν μαρτυρίαν, συνᾴδειν τε (7) καὶ ὲν τῇ τοῦ λό-
γου προφορᾷ. Νῦν δὲ μόνοις ὑμῖν ἀποϐέϐηκε, μηδὲ
ἐν ταῖς ὁμιλίαις ὁμοφωνεῖν. Δωριέων μὲν γὰρ οὐχ ἡ
αὑτὴ λέξις τοῖς ἀπὸ τῆς Ἀττικῆς· Αἰολεῖς τε οὐχ
ὁμοίως τοῖς Ἴωσι φθέγγονται. Στάσεως δὲ οὔσης τοσ-
αύτης παρ’ οἷς οὐκ ὲχρῆν, ἀπορῶ τίνα με δεῖ κα-
λεῖν Ἕλληνα. Καὶ γὰρ τὸ πάντων (8) ἀτοπώτατον,
τὰς μὴ συγγενεῖς ὑμῶν ἑρμηνείας τετιμήκατε, βαρ-
ϐαρικαῖς τε φωναῖς ἔσθ’ ὅτε καταχρώμενοι, συμφύρ-
δην (9) ὑμῶν πεποιήκατε τὴν διάλεκτον. Τούτου χά-
ριν ἀπεταξάμεθα τῇ παρ’ ὑμῖν σοφίᾳ, κᾶν εί πάνυ
σεμνός τις ἦν ὲν αὐτῇ. Κατὰ γὰρ ίτὸν Κωμικόψ
paenulam ταῦτ’ ἐστὶ (10) καὶ στωμύλματα,
Χελιδόνιον μουσεῖα, λωϐήταὶ, τέχνης
Λαρυγγιῷσί τε ol ταύτηςέςριέμεᾶίοι,
Καὶ κοράκων ἀφίενται (11)’φώνήν.
Ῥητορικὴν μὲν γὰρ ἐπ’ ἀδικίᾳ καὶ συκοφαντίᾳ συν-
ιστήσασθε, μισθοῦ πιπράσκοντες τῶν λόγων ὑμῶν
τὺ αὐτεξούσιον· καὶ πολλάκις τὸ νῦν δίκαιον, αὖθις
οὐκ ἀγαθὸν παριστῶντες · ποιητικὴν δὲ, μάχαςϐ
ἶνα συντάσσητε, καὶ⁴ θεῶν ἔρωτας καὶ ψυχῆς δια-
ϐοράν.
θο ν.
ς ἰράτί γὰρ σεμνὸν (12) φιλοσοφοῦντες ἐξηνέγκατε ;
τίς δὲ τῶν πάνυ σπουδαίων ἀλαζονείας ἔξω καθέ-
στηκεν; Διογένης, πιθάκνης καυχήματι τὴν αὐτάρ-
(6) 'Tg’ ῥυμῶν. Sic codex Anglicanus et Fronto
Ducieus in Bibliotheca Patrum,:_melius quam alii
godices mss._et edi_ti Qcp’ ἡμῶν. Mox eodeii Joannis
Frisii, qui primus Tatianqu Graece edidit, ad mar-
ginem habebat κέχρησθε pro ὶιέκτησθε.
(7) Συγᾲδειν τεᾷ Frustra Tatiani interpretes ad-
dendum putant, τοὺς μάρτυρας; unde Gesnerus sic
vertit; et testes ipsos inter se consentire. Non te-
stium in dicendo testimonio, sed loquentium in
sermonis pronuntiatione consensum requiritTatia-
nus. Hunc enim consensum opponit variis pronun-
tiandi modis inter Grzecos vigentibus. Quamobrem υ
negat eos jure sermonis elegantiam sibi vindicare;
primo quidem quia aliorum exspectandum esset
testimonium, deinde vero. quia eadem pronuntian-
di ratio inter Graecos adhibenda esset; aliis enim
alitethpronuntiantibus jam statui non posse quinam
unt raecr.
sint Graeci.
(8) Τὸ πάντων. lta editiones Paris. ex conjectu-
ra Gesneri. Legitur τὸ πᾶν in Tigur. et tribus_mss.
llis autem verbis insignis quaedam et absurda in-
constantia notatur. Quare monuit me vir peracutus
et eruditus Ι). D. de Monsoury, abbas Orbacensis,
legendum esse ὴτιμήκατε. Dicliones vobis non affi-
nes spernitis et barbaris interdum vocibus utentes,
etc. Quae quidem legendi ratio non videtur vitupe-
rari posse. Sed tamen, necessariam illam esse non
puto, quia jam satis Tatianus exprobravit (ἐι-ιεὼς)
contemptum barbarorum, ut ea res legentium menti
haereat, ac Graecos absurdissima facere intelligant,