PG 6, col. 808
In English: Address to the Greeks 2
τεύσατο (14). Πλάτων φιλοσοφῶν, ὑπὸ Διονυσίου διὰ
γαστριμαργίαν ἐπιπράσκετο (15). Καὶ Ἀριστοτέλης,
ἀμαθῶς ὅρον τῇ προνοίᾳ. θεὶς, καὶ τὴν εὐδαιμονίαν
έν οἷς ἠρέσκετο περιγράψας λίαν ἀπαιδεύτως, Ἀλέ-
ξανδρόν τε μεμνημένος (16) μειράκιον ἐκολάκευεν·
ὅστις Ἀριστοτελικῶς πάνυ τὸν ἑαυτοῦ φίλον, διὰ τὸ
μὴ βούλεσθαι αὑτὸν προσκυνεῖν καθείρξας, ὥσπερ
ἄρκτονῆ πάρδαλιν, περιέφερε. Πάνυ γοῦν ἐπείθετο
τοῖς τοῦ διδασκάλου δόγμασι, τὴν ἀνδρείαν καὶ τὴν
ἀρετὴν συμποσίοις ἐπιδεικνύμενος, καὶ τὸν οἰκεῖον
καὶ πάνυ φίλτατον διαπείρων τῷ δόρατι, καὶ πάλιν
κλαίων καὶ ἀποκαρτερῶν προφάσει λύπης, ἵνα ὑπὸ
τῶν οἰκείων μὴ μισηθῇ. Γελάσαιμι δ’ ἂν καὶτοὺς
χρι νῦν τοῖς δόγμασιν αὐτοῦ καταχρωμένους, οἶ, τὰ
μετά σελήνην ἀπρονόητα λέγοντες εἶναι, προσγειότε-
ροι παρὰ τὴν σελήνην ὑπάρχοντες, καὶ κατώτερα τοῦ
ταύτης δρόμου, προνοοῦσι τῶν ἀπρονοήτων. Παρ’ οἷς
δὲ οὐκ ἐστι κάλλος, οὐ πλοῦτος, οὐ ῥώμη σώματος,
fama; nocueruntSiculze dapes. Hinc eum XenOphon
non obs_cure vellicat in quadam ad Aischinem'epi-
stola. Tertullianus loco supra citato: Plato. in-
quit, a pionysio ventris gratia vcnditatur. Carpit
etiam Gregorius Nazianienus orat. ὃς Siculum
Platonis vo’racitatem, ob quam etiam ipse venditur,
ac ne _ab ullo quidem discipulorum. imo nec abillo-
rniine erco redimitur. Ter profectus est in Siciliam
Plato, semel_quidem sub Dionysio seniore, _bis sub
juniore, ut Plutarchus in Dionis Vita, Diogenes
plriquegtyranno in offensam venit ε senior eum
P_ollidi Lacedaemonio tradidit, a quo venditus est
digium; sub juniore in periculum adductus est, ut
Dionis ad liberandam insulam hortator. Probabi-
lius haec postrema molestia in amorem Siculze men-
saarejiceretur; nam Dionysii junioris invitatuin
Siciliam venit, nec ingustatis aulae deliciis abiit.
Sed aliud illud periculuin,quod Pollidi traditus sub-
iit, in eamdem—causam conferri non potest. Nam
co consilio sub tyranno seniore in Siciliam navi:
avit Plato, ut insulam viseret, nec se in tyranni
‘amiliaritatem insinuavit : sed ad ejus colloquium
opera Dionis admissus, sic. illius animum dicendi
libertate commovit, ut statim de illo necando aut
saltem vendendo mandata Pollidi data sint, ut nar-
rat Plutarchus in Vita Dionis. Erravit ergotetnpo-
ribus Tatianus. Multo minus consentit cum Plutar-
cho _S. Cyrillus, qui in libro ιι adv. Jul., p._ 5οε ai}
de Platone: Οὐ ’γὰρ ἀρεσθέντα- ταῖς παρ’ darei
θωπείαις τὸν Διονύσιον’ ἀποδόσθαι φασὶν αὐτόν.
(remigiis enim fertur a Dionysio illius 'assentationi-
us ο enso.
ῗ1ἳῖφεῗξῗῑξέξανδρέν τε μεέινῃμεξνος. Legitur
us onenso.
marginem in cod'. Reg. 2 ε’ΪᾹλεξᾶνδρω τετιμημέγρς-
νοιιἯΙα μεμνημένος deest in codice Anglicano, Co-
telerius tom. ll Monum. Eccl. Graec“ ι). 657, le-
telerius tom. 111 Monum. Eccl. Graec,— p._657, le:
gendum censet μεμηνημένον μειράκιον, adolescenti
furioso assentabutur. At multo aptior emendatio. si
lfgamuS. μὴ μεμνημένος, αᾴοίεεὶεηιεηιεδίςς oblitus.
Facile potuit eicid'ere illud pi) ob simi|_i_tmlinem
syllabae sequentis. Nullus dubito sic l_c_gisse.Tet_tullia-
num : sic enim reddit hunc locum Tatiani : Aristo- ,
tetes. inquit Apolog. p. 46, tam turpiter Alexandre.
regendo potius, adulatur. Nemo non videt quam apte
respondeat illud Tertulliani, regendo potius. his
Tatiani verbis μὴ μεμνημένος μειράκιον, adolescen-
tem esse oblitus.
γαστριμαργίαν ἐπιπράσκετο (15). Καὶ Ἀριστοτέλης,
ἀμαθῶς ὅρον τῇ προνοίᾳ. θεὶς, καὶ τὴν εὐδαιμονίαν
έν οἷς ἠρέσκετο περιγράψας λίαν ἀπαιδεύτως, Ἀλέ-
ξανδρόν τε μεμνημένος (16) μειράκιον ἐκολάκευεν·
ὅστις Ἀριστοτελικῶς πάνυ τὸν ἑαυτοῦ φίλον, διὰ τὸ
μὴ βούλεσθαι αὑτὸν προσκυνεῖν καθείρξας, ὥσπερ
ἄρκτονῆ πάρδαλιν, περιέφερε. Πάνυ γοῦν ἐπείθετο
τοῖς τοῦ διδασκάλου δόγμασι, τὴν ἀνδρείαν καὶ τὴν
ἀρετὴν συμποσίοις ἐπιδεικνύμενος, καὶ τὸν οἰκεῖον
καὶ πάνυ φίλτατον διαπείρων τῷ δόρατι, καὶ πάλιν
κλαίων καὶ ἀποκαρτερῶν προφάσει λύπης, ἵνα ὑπὸ
τῶν οἰκείων μὴ μισηθῇ. Γελάσαιμι δ’ ἂν καὶτοὺς
χρι νῦν τοῖς δόγμασιν αὐτοῦ καταχρωμένους, οἶ, τὰ
μετά σελήνην ἀπρονόητα λέγοντες εἶναι, προσγειότε-
ροι παρὰ τὴν σελήνην ὑπάρχοντες, καὶ κατώτερα τοῦ
ταύτης δρόμου, προνοοῦσι τῶν ἀπρονοήτων. Παρ’ οἷς
δὲ οὐκ ἐστι κάλλος, οὐ πλοῦτος, οὐ ῥώμη σώματος,
fama; nocueruntSiculze dapes. Hinc eum XenOphon
non obs_cure vellicat in quadam ad Aischinem'epi-
stola. Tertullianus loco supra citato: Plato. in-
quit, a pionysio ventris gratia vcnditatur. Carpit
etiam Gregorius Nazianienus orat. ὃς Siculum
Platonis vo’racitatem, ob quam etiam ipse venditur,
ac ne _ab ullo quidem discipulorum. imo nec abillo-
rniine erco redimitur. Ter profectus est in Siciliam
Plato, semel_quidem sub Dionysio seniore, _bis sub
juniore, ut Plutarchus in Dionis Vita, Diogenes
plriquegtyranno in offensam venit ε senior eum
P_ollidi Lacedaemonio tradidit, a quo venditus est
digium; sub juniore in periculum adductus est, ut
Dionis ad liberandam insulam hortator. Probabi-
lius haec postrema molestia in amorem Siculze men-
saarejiceretur; nam Dionysii junioris invitatuin
Siciliam venit, nec ingustatis aulae deliciis abiit.
Sed aliud illud periculuin,quod Pollidi traditus sub-
iit, in eamdem—causam conferri non potest. Nam
co consilio sub tyranno seniore in Siciliam navi:
avit Plato, ut insulam viseret, nec se in tyranni
‘amiliaritatem insinuavit : sed ad ejus colloquium
opera Dionis admissus, sic. illius animum dicendi
libertate commovit, ut statim de illo necando aut
saltem vendendo mandata Pollidi data sint, ut nar-
rat Plutarchus in Vita Dionis. Erravit ergotetnpo-
ribus Tatianus. Multo minus consentit cum Plutar-
cho _S. Cyrillus, qui in libro ιι adv. Jul., p._ 5οε ai}
de Platone: Οὐ ’γὰρ ἀρεσθέντα- ταῖς παρ’ darei
θωπείαις τὸν Διονύσιον’ ἀποδόσθαι φασὶν αὐτόν.
(remigiis enim fertur a Dionysio illius 'assentationi-
us ο enso.
ῗ1ἳῖφεῗξῗῑξέξανδρέν τε μεέινῃμεξνος. Legitur
us onenso.
marginem in cod'. Reg. 2 ε’ΪᾹλεξᾶνδρω τετιμημέγρς-
νοιιἯΙα μεμνημένος deest in codice Anglicano, Co-
telerius tom. ll Monum. Eccl. Graec“ ι). 657, le-
telerius tom. 111 Monum. Eccl. Graec,— p._657, le:
gendum censet μεμηνημένον μειράκιον, adolescenti
furioso assentabutur. At multo aptior emendatio. si
lfgamuS. μὴ μεμνημένος, αᾴοίεεὶεηιεηιεδίςς oblitus.
Facile potuit eicid'ere illud pi) ob simi|_i_tmlinem
syllabae sequentis. Nullus dubito sic l_c_gisse.Tet_tullia-
num : sic enim reddit hunc locum Tatiani : Aristo- ,
tetes. inquit Apolog. p. 46, tam turpiter Alexandre.
regendo potius, adulatur. Nemo non videt quam apte
respondeat illud Tertulliani, regendo potius. his
Tatiani verbis μὴ μεμνημένος μειράκιον, adolescen-
tem esse oblitus.