PG 65, col. 105
δέ ἁδελφὸς 6 ξένος, μὴ εὑρὼν παρρησίαν πρὸς τὸι
γέροντα, εἶπε τῷ ἀδελφῷυ Ἔρχομαι κάγὼ μετά σοῦ.
Καὶ ἐῇλθον ὁμοῦ. [Ιαρεκάλεσεν οὖν αὑτὸν, λέγων’
trabs με καὶ πρὸς τὸν ἀσϐἄν Μωσῆν τὸν ἀπὸ λῃστῶν.
Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς αὐτὸν, ἐδέξατο αὐτοὺς μετὰ
χαρᾶς, καὶ φιλοφρονήσας ³⁸ αὐτοὺς ἀπέλυσε. Καὶ λέ-
γει αὐτῷ 6 ἀδελφὸς 6 ἐνεγκὼν αὐτόν’ Ἰδοὺ ἀπένεγκά
σε πρὸς τὸν ξενικὸν καὶ πρὸς τὸν Αἰγύπτιον. Τίς ἐκ
τῶν δύο ήρεσέ σοι; '0 δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν⁶ Ἐμοὶ
τέως 6 Αἰγύπτιος ήρεσεν. ’Δκούσας δέ τις τῶν Πατέ-
ρων ταῦτα. εῦξατο τῷ Θεῷ, λέγων· Κύριε, δεῖξόν μοι
τὸπρᾶγμα τοῦτο· ὅτι ὃς μὲν φεύγει διὰ τὺ ὄνομά σου·
ὃς δέ ἐναγκαλίζεται διὰ τὸ ὄνομα σου. Καὶ ἰδοὺ ἐδείχθη
αὐτῷ δύο πλοῖα μεγάλα ἐν τῷ ποταμῷ, καὶ θεωρεῖ τὸν
ἀδὸἇν ’Δ ρσὲνιον καὶ τὸΠνεῦμα τοῦ Θεοῦ πλέον ἐν ἡσυχία
εἰς ἕνα ⁸⁸⁸ καὶ 6 6665.; Μωσῆς καὶ ol ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ
πλέοντες είς Eva“, καὶ ἐψώμιζον αὑτὸν μελικηρίδας.
λθ’. Ἔλεγεν 6 assa; Δανιὴλ, δτι μέλλων τελευτᾷν
ὸ ἀδόᾶς Ἀρσὲνιος, παρήγγειλεν ἡμῖν λέγων’ Μὴ
φροντίσητε ποιεῖν·ἀγάπας δ’ ὑπὲρ ἐμοῦ’ ἐγὼ γαρ ει
ἐποίησα ἐμαυτῷ ἀγάπην, ταύτην ἔχω εὑρεῖν.
μ’. Μέλλοντος τελευτᾷν τοῦ ἀ66ᾶ ’Δρσενίου, ἐτα-
ράχθησαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. Καὶ λέγει αὐτοῖς· Οὔπω
ἦλθεν ὴ ὥρα· ὅτε δὲ ἔλθῃ ὥρα, λέγω ὑμῖν. Κριθῆναι
δέ ἔχω μεθ’ ὑμῶν ἐπὶ τοῦ βήματος τοῦ φοϐεροῦ ⁸³,
ἐὰν δῶτε τὺ λείψανόν μού τινι. υἱ δὲ εἷπονο Τί οῦν
ποιήσομεν, ὃτι οὐκ οἴδαμεν ἐνταφιάσαι; Καὶ λέγει
αὐτοῖς 6 γέρων· υύκ οἴδατε βαλεῖν σχοινίον είς τὸν
πόδα μου, καὶ ἆραι με εἰς τὸ δρος; Οῦτος δὲ 6 λόγος
τοῦ γέροντος ἦν· ’Δρσένιε, διδ ἐξῆλθες; λαλήσας,
πολλάκις μετεμελήθην, σιωπήσας δὲ οὐδέποτε. Ὠς δέ _
ἐγγὺς ἦν τοῦ τελευτᾷν ⁸⁸, εῐδον αὑτὸν οἱ ἀδελφοὶ
κλαέσντα· καὶ λέγουσιν αὐτῷ· Ἐν ἀληθείᾳ καὶ⁵ σὺ
φοϐῇ, Πάτερ; Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐν ἀληθείᾳ, 6 φόϐος
ὁνῦν μετ’ ἐμοῦ ἐν τῇ ὥρα ταύτῃ. μετ’. ἐμοῦ ἐστιν
ἀφ’ οὗ ἐγενόμην μοναχός. Καὶ οὕτως ἐκοιμήθη.
μα’. Ἔλεγον δὲ ὅτι ὅλον τδν χρόνον τῆς ζωῆς αὑ⁶
τοῦ, καθεζόμενος εἰς τὸ ἐργόχειρον αὑτοῦ, ράκκος
εἶχεν ἐν τῷ κόλπῳ, χάριν τῶν δακρύων τῶν πιπτόν-
των ἀπδ τῶν ὀφθαλμῶν aii-rat").- Ἀκούσας δὲ 6 ἀὸδᾶς
Ποιμήν ὃτι ἐκοιμήθη, δακρύσας εἴπεο Μακάριος εἶ,
ἀδεᾶ Ἀρσὲνιε, ὅτι ἔκλαυσας ἐαυτὸν εἰς τὸν ὦδε κό-
σμον. ’0 γὰρ μὴ κλαίων ἐαυτὸν ὧδε. αἰωνίως ἐκεῖ
κλαύσεται. Εἴτε οὖν ὦδε ἑκὼν, εἴτε ἐκεῖ ἀπὸ βασάνων,
ἀδύνατον μὴ κλαῦσαι.
μ.βῆ Διηγήσατο δέ 6 66652; Δανιὴλ περὶ αὐτοῦ. δτι
οὐδέποτε ῆθελε λαλεῖν τι ζήτημα ἐκ τῆς Γραφῆς,
καίπερ δυνάμενος λαλῆσαι εξ ήθελεν’ ἀλλ’ οὑδέ ἐπι-
στολὴν ταχέως ἔγραφεν. Ὅτε δέ ήρχετο εἰς τὴν εκ-
κλησίαν διὰ χρόνου, ὀπίσω τοῦ στύλου ἐκαθέζετο, ἵνα
³⁸ Al. φιλοξενίσας. ⁸ο Al. ἐν. ⁵¹ Al. ἐν. δ’ AI. ἀγάπην. ⁵⁸ Al. Χριστοῦ. ⁸⁵ Α1.ήμελλεν παραδιδόναι
ὼ πνεῦμα.
(ε) γει. Patr. x, 9.
'5) Vit. Patr. x. 9.
a) γυ. μου. x, υ.
ἶι) Dorotb. Doctr. 10; Euthymii Vita, η. 59.
Ρηιιοι.. (in. LXV.
γέροντα, εἶπε τῷ ἀδελφῷυ Ἔρχομαι κάγὼ μετά σοῦ.
Καὶ ἐῇλθον ὁμοῦ. [Ιαρεκάλεσεν οὖν αὑτὸν, λέγων’
trabs με καὶ πρὸς τὸν ἀσϐἄν Μωσῆν τὸν ἀπὸ λῃστῶν.
Καὶ ἐλθόντων αὐτῶν πρὸς αὐτὸν, ἐδέξατο αὐτοὺς μετὰ
χαρᾶς, καὶ φιλοφρονήσας ³⁸ αὐτοὺς ἀπέλυσε. Καὶ λέ-
γει αὐτῷ 6 ἀδελφὸς 6 ἐνεγκὼν αὐτόν’ Ἰδοὺ ἀπένεγκά
σε πρὸς τὸν ξενικὸν καὶ πρὸς τὸν Αἰγύπτιον. Τίς ἐκ
τῶν δύο ήρεσέ σοι; '0 δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν⁶ Ἐμοὶ
τέως 6 Αἰγύπτιος ήρεσεν. ’Δκούσας δέ τις τῶν Πατέ-
ρων ταῦτα. εῦξατο τῷ Θεῷ, λέγων· Κύριε, δεῖξόν μοι
τὸπρᾶγμα τοῦτο· ὅτι ὃς μὲν φεύγει διὰ τὺ ὄνομά σου·
ὃς δέ ἐναγκαλίζεται διὰ τὸ ὄνομα σου. Καὶ ἰδοὺ ἐδείχθη
αὐτῷ δύο πλοῖα μεγάλα ἐν τῷ ποταμῷ, καὶ θεωρεῖ τὸν
ἀδὸἇν ’Δ ρσὲνιον καὶ τὸΠνεῦμα τοῦ Θεοῦ πλέον ἐν ἡσυχία
εἰς ἕνα ⁸⁸⁸ καὶ 6 6665.; Μωσῆς καὶ ol ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ
πλέοντες είς Eva“, καὶ ἐψώμιζον αὑτὸν μελικηρίδας.
λθ’. Ἔλεγεν 6 assa; Δανιὴλ, δτι μέλλων τελευτᾷν
ὸ ἀδόᾶς Ἀρσὲνιος, παρήγγειλεν ἡμῖν λέγων’ Μὴ
φροντίσητε ποιεῖν·ἀγάπας δ’ ὑπὲρ ἐμοῦ’ ἐγὼ γαρ ει
ἐποίησα ἐμαυτῷ ἀγάπην, ταύτην ἔχω εὑρεῖν.
μ’. Μέλλοντος τελευτᾷν τοῦ ἀ66ᾶ ’Δρσενίου, ἐτα-
ράχθησαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. Καὶ λέγει αὐτοῖς· Οὔπω
ἦλθεν ὴ ὥρα· ὅτε δὲ ἔλθῃ ὥρα, λέγω ὑμῖν. Κριθῆναι
δέ ἔχω μεθ’ ὑμῶν ἐπὶ τοῦ βήματος τοῦ φοϐεροῦ ⁸³,
ἐὰν δῶτε τὺ λείψανόν μού τινι. υἱ δὲ εἷπονο Τί οῦν
ποιήσομεν, ὃτι οὐκ οἴδαμεν ἐνταφιάσαι; Καὶ λέγει
αὐτοῖς 6 γέρων· υύκ οἴδατε βαλεῖν σχοινίον είς τὸν
πόδα μου, καὶ ἆραι με εἰς τὸ δρος; Οῦτος δὲ 6 λόγος
τοῦ γέροντος ἦν· ’Δρσένιε, διδ ἐξῆλθες; λαλήσας,
πολλάκις μετεμελήθην, σιωπήσας δὲ οὐδέποτε. Ὠς δέ _
ἐγγὺς ἦν τοῦ τελευτᾷν ⁸⁸, εῐδον αὑτὸν οἱ ἀδελφοὶ
κλαέσντα· καὶ λέγουσιν αὐτῷ· Ἐν ἀληθείᾳ καὶ⁵ σὺ
φοϐῇ, Πάτερ; Καὶ εἶπεν αὐτοῖς· Ἐν ἀληθείᾳ, 6 φόϐος
ὁνῦν μετ’ ἐμοῦ ἐν τῇ ὥρα ταύτῃ. μετ’. ἐμοῦ ἐστιν
ἀφ’ οὗ ἐγενόμην μοναχός. Καὶ οὕτως ἐκοιμήθη.
μα’. Ἔλεγον δὲ ὅτι ὅλον τδν χρόνον τῆς ζωῆς αὑ⁶
τοῦ, καθεζόμενος εἰς τὸ ἐργόχειρον αὑτοῦ, ράκκος
εἶχεν ἐν τῷ κόλπῳ, χάριν τῶν δακρύων τῶν πιπτόν-
των ἀπδ τῶν ὀφθαλμῶν aii-rat").- Ἀκούσας δὲ 6 ἀὸδᾶς
Ποιμήν ὃτι ἐκοιμήθη, δακρύσας εἴπεο Μακάριος εἶ,
ἀδεᾶ Ἀρσὲνιε, ὅτι ἔκλαυσας ἐαυτὸν εἰς τὸν ὦδε κό-
σμον. ’0 γὰρ μὴ κλαίων ἐαυτὸν ὧδε. αἰωνίως ἐκεῖ
κλαύσεται. Εἴτε οὖν ὦδε ἑκὼν, εἴτε ἐκεῖ ἀπὸ βασάνων,
ἀδύνατον μὴ κλαῦσαι.
μ.βῆ Διηγήσατο δέ 6 66652; Δανιὴλ περὶ αὐτοῦ. δτι
οὐδέποτε ῆθελε λαλεῖν τι ζήτημα ἐκ τῆς Γραφῆς,
καίπερ δυνάμενος λαλῆσαι εξ ήθελεν’ ἀλλ’ οὑδέ ἐπι-
στολὴν ταχέως ἔγραφεν. Ὅτε δέ ήρχετο εἰς τὴν εκ-
κλησίαν διὰ χρόνου, ὀπίσω τοῦ στύλου ἐκαθέζετο, ἵνα
³⁸ Al. φιλοξενίσας. ⁸ο Al. ἐν. ⁵¹ Al. ἐν. δ’ AI. ἀγάπην. ⁵⁸ Al. Χριστοῦ. ⁸⁵ Α1.ήμελλεν παραδιδόναι
ὼ πνεῦμα.
(ε) γει. Patr. x, 9.
'5) Vit. Patr. x. 9.
a) γυ. μου. x, υ.
ἶι) Dorotb. Doctr. 10; Euthymii Vita, η. 59.
Ρηιιοι.. (in. LXV.