PG 65, col. 318
Principium litteræ Π.
De abbate fPemene, seu Pαsture.
1. (71) Protectus est aliquando abbas Pæmen,
cum esset juvenis, ad senem quemdam, ut interro-
garet eum de tribus cogitationibus. Ut ergo perv-
nit ad senem, oblitus est unam e tribus : et reversus
est in ccllam suam; sed ubi manum posuit quo
clavis aperiret, recordatus est obliti sermonis. Unde
dimissa clave, rediit ad senem. Qui ait illi : Prope-
rasti ut venires, frater. Ille narravit: Quando posui
manum meam ad sumendam clavem, recordatus
sum verbi quod quærebam, nec aperui; ideoquσ
reversus sum. Erat autem spatium viæ plurimum.
Dixit ei senex : Gregum Pæmen, id est pastor. Iι
nomen tuum sermone hominum celebrabitur per
universam aÆgypti regionem.
2. (72) Quodam tempore familiaritas mtercessit
inter Paesium fratrem abbatis Pæmenis et alium
quemdam extra cellam soam : Abbas vero Pæmen
nolebat. Undeexsurgensfugitadabbatem Ammonam,
dicitque ei: Frater meus Paesius habet cum quo-
dam famiiiaritatem, quæ me quiete vivere non sinit.
Ait illi abbas Ammonas : Pæmen, adhuc vivis?
Vade, sede in cella tua; et pone in corde tuo, quasi
jam ab anno jaceres in sepulcro.
3. (75) Venerunt aliquando regionis presbyter
ad monasteria, ubi erat abbas Pœmen: et ingressus
est abbas Anub, dixitque ei : Invitemus hodie hic
presbyteros. Cumque diu stetisset, non dedit illi
responsum. Quocirca tristis exiit. Aiunt ci qui juxtu
sedebant : Abba, cur non respondisti ei? Εxcepit
abbas Pæmen : Ego causam culpamque non habeo.
Mortuus enim sum. Mortuus autem non loquitur.
4.(74) Senex quidam degebat in gypto ante-
qunm eo venisset abbas Pemen cum suis, eratque
multum notus atque honoratus. Ut ergo e Scetὶ
ascendit Pemen cum sociis, homines reliquerunt
senem, et veniebant ad abbatem Pæmenem; qui
angelatur.Itaque dicit fratribus suis: Ouid faciemus
magno seni huic, quia nos in molestias miserunt
homines, derelinquendo senem, ac nobis, qui nibit
sumus,attendendo? Quonam igitur modo poterimus
senis animum curare? Adjecit : Conficiteparum edu-
lii, et accipite saitem vim; pergamusque, ac un»
manducemus: forte per hoc poterimus delinire eum.
Portaverunt igitur cibos, et profecti sunt. Ut au-
tem fores pulsaverunt, audiens senis hscipulus,
interrogavit: Quinam estis? Illi exceperunt: Refer
abbati: Pæmen est, qui vult benedici a te. Quot
cum discipulus nuntiasset, ille significavit, hie
s ss Al. ἀπίει [άπῇει] λαβεῖν τό. ⁴ Lat. ἀγελῶν. ⁴⁴ Al. τινῶν. ⁶ Al. μετά τινῶν. ⁶ AI.
⁴¹ Al. τὸν γέροντα. ⁴ Al. καὶ ἐφθόνει ὁ
(7e) Vu. Potr. X, 19.
(7) VPu. Patr. αV. 8; Append. p. t00C, n. 18.
(74) i. Patr. α, 38.
(75) Pu. Patr. mm, θ3;Xνn, 8.
De abbate fPemene, seu Pαsture.
1. (71) Protectus est aliquando abbas Pæmen,
cum esset juvenis, ad senem quemdam, ut interro-
garet eum de tribus cogitationibus. Ut ergo perv-
nit ad senem, oblitus est unam e tribus : et reversus
est in ccllam suam; sed ubi manum posuit quo
clavis aperiret, recordatus est obliti sermonis. Unde
dimissa clave, rediit ad senem. Qui ait illi : Prope-
rasti ut venires, frater. Ille narravit: Quando posui
manum meam ad sumendam clavem, recordatus
sum verbi quod quærebam, nec aperui; ideoquσ
reversus sum. Erat autem spatium viæ plurimum.
Dixit ei senex : Gregum Pæmen, id est pastor. Iι
nomen tuum sermone hominum celebrabitur per
universam aÆgypti regionem.
2. (72) Quodam tempore familiaritas mtercessit
inter Paesium fratrem abbatis Pæmenis et alium
quemdam extra cellam soam : Abbas vero Pæmen
nolebat. Undeexsurgensfugitadabbatem Ammonam,
dicitque ei: Frater meus Paesius habet cum quo-
dam famiiiaritatem, quæ me quiete vivere non sinit.
Ait illi abbas Ammonas : Pæmen, adhuc vivis?
Vade, sede in cella tua; et pone in corde tuo, quasi
jam ab anno jaceres in sepulcro.
3. (75) Venerunt aliquando regionis presbyter
ad monasteria, ubi erat abbas Pœmen: et ingressus
est abbas Anub, dixitque ei : Invitemus hodie hic
presbyteros. Cumque diu stetisset, non dedit illi
responsum. Quocirca tristis exiit. Aiunt ci qui juxtu
sedebant : Abba, cur non respondisti ei? Εxcepit
abbas Pæmen : Ego causam culpamque non habeo.
Mortuus enim sum. Mortuus autem non loquitur.
4.(74) Senex quidam degebat in gypto ante-
qunm eo venisset abbas Pemen cum suis, eratque
multum notus atque honoratus. Ut ergo e Scetὶ
ascendit Pemen cum sociis, homines reliquerunt
senem, et veniebant ad abbatem Pæmenem; qui
angelatur.Itaque dicit fratribus suis: Ouid faciemus
magno seni huic, quia nos in molestias miserunt
homines, derelinquendo senem, ac nobis, qui nibit
sumus,attendendo? Quonam igitur modo poterimus
senis animum curare? Adjecit : Conficiteparum edu-
lii, et accipite saitem vim; pergamusque, ac un»
manducemus: forte per hoc poterimus delinire eum.
Portaverunt igitur cibos, et profecti sunt. Ut au-
tem fores pulsaverunt, audiens senis hscipulus,
interrogavit: Quinam estis? Illi exceperunt: Refer
abbati: Pæmen est, qui vult benedici a te. Quot
cum discipulus nuntiasset, ille significavit, hie
s ss Al. ἀπίει [άπῇει] λαβεῖν τό. ⁴ Lat. ἀγελῶν. ⁴⁴ Al. τινῶν. ⁶ Al. μετά τινῶν. ⁶ AI.
⁴¹ Al. τὸν γέροντα. ⁴ Al. καὶ ἐφθόνει ὁ
(7e) Vu. Potr. X, 19.
(7) VPu. Patr. αV. 8; Append. p. t00C, n. 18.
(74) i. Patr. α, 38.
(75) Pu. Patr. mm, θ3;Xνn, 8.