PG 65, col. 322
Pmmenis haberet filium, cujus facies diabolo eili-
ciente conversa erat retrorsum. Itaque pater intui-
tus multitudinem Patrum, assumpto tilio extra mo-
nasterium sedebat plorans. Contigit autem ut qni-
dam senex exiret. ls cernens eum, ait : Quid plo-
ras, homo? Respondit: Cognatus sum abbatis
Pmmenis, atque en puero huic accidit ista tentatio;
volentes autem seni otl‘erre timuimus. Neque enim
vult videre nos. Atque nunc si compererit me ades-
se, mittet ac expellet me. Ego vero ubi vidi adven-
tum vestrum, ausus sum venire. Quemadmodum
ergo libuerit, abba, mei miserere; introducito
puerum, et orate pro illo. Senex assumens puerum
intravit. Porro usus est prudentia; nec statim ob-
tulit abbati Pmmeni; sed incipiens a minoribus
fratribus, diccbat : Consignate puerum. Cumque
fecisset ut a cunctis ex ordine consignaretur, de-
mum abbati Ptemeni attulit. ls nolebat ut ad se
appropinquaret. At illi rogabant, dicentes: Sient
caeteri, et tu, Pater. Tunc ingemiscens surrexit, at—
que ita precatus est; Dens, sana ‘creaturam tuam,
ne ab hoste in servitutem redigatur. Et cum signaso
set eum, illico curavit, sanumque patri restituit.
8. (80) Aliquando quidam frater, ab oris abba-
tis Pannonis discessit in peregrinam terram; illic-
que venit ad quemdam anaeboretam, qui eharitate
praeditus erat, et quem adibant inulti. Frater nun-
tiavit ei de abbate Pmmene. Ille auditis hominis
virtutibus, desiderio tactus est ridendi cuin. lle-
verso igitur fratre in Egyptum, paulo post exsur-
gens anachoreta, e regione extera perrexit in Aigy-
ptum, ad illum fratrem qui ipsum convenerat; nam
indicaverat ei ubi maneret. Videns autem eum ille,
demiratus est, et valde est gavisus. Dixit anni-ho.
reta : Exerce charitatem , duc me ad abbatem Ρω-
menem. Itaque assumens eum, pervenit ad senem.
Cui nuntiavit qua: ad ipsum spectabant, his verbis:
Magnus vir est, charitate multa, ingenti honore
apud suos: de te annuntiavi ei, et cupiens videre
te, advenit. Suscepit ergo illum cum laetitia; et
postquam se mutuo salutassent, consederunt. Tunc
peregrinus cmpit loqui ex Scriptura, de rebus spi-
ritualibus et cmlestibus. At abbas Paemen vertit
faciem, nec responsum reddidit. Unde is cernens
quod non colloqueretur, tristis egressus est. Dixit-
que fratri qui eum duxerat: Frustra hanc omnem
peregrinationem suscepi. Veni namque ad senem;
ecce vero neque mecum colloqui vult. Itaque fra—
ter ingressus ad abbatem Poemenem : Abba,inquit,
propter te accessit magnus iste homo, tanta gloria
in loco suo refulgens; quare non disseruisti cum
“ AI. σφραγῖσαι. ⁸⁸ Al. inser. ποίησον.
(80) Vit. Patr. tu, 18$; ι. 50.
ciente conversa erat retrorsum. Itaque pater intui-
tus multitudinem Patrum, assumpto tilio extra mo-
nasterium sedebat plorans. Contigit autem ut qni-
dam senex exiret. ls cernens eum, ait : Quid plo-
ras, homo? Respondit: Cognatus sum abbatis
Pmmenis, atque en puero huic accidit ista tentatio;
volentes autem seni otl‘erre timuimus. Neque enim
vult videre nos. Atque nunc si compererit me ades-
se, mittet ac expellet me. Ego vero ubi vidi adven-
tum vestrum, ausus sum venire. Quemadmodum
ergo libuerit, abba, mei miserere; introducito
puerum, et orate pro illo. Senex assumens puerum
intravit. Porro usus est prudentia; nec statim ob-
tulit abbati Pmmeni; sed incipiens a minoribus
fratribus, diccbat : Consignate puerum. Cumque
fecisset ut a cunctis ex ordine consignaretur, de-
mum abbati Ptemeni attulit. ls nolebat ut ad se
appropinquaret. At illi rogabant, dicentes: Sient
caeteri, et tu, Pater. Tunc ingemiscens surrexit, at—
que ita precatus est; Dens, sana ‘creaturam tuam,
ne ab hoste in servitutem redigatur. Et cum signaso
set eum, illico curavit, sanumque patri restituit.
8. (80) Aliquando quidam frater, ab oris abba-
tis Pannonis discessit in peregrinam terram; illic-
que venit ad quemdam anaeboretam, qui eharitate
praeditus erat, et quem adibant inulti. Frater nun-
tiavit ei de abbate Pmmene. Ille auditis hominis
virtutibus, desiderio tactus est ridendi cuin. lle-
verso igitur fratre in Egyptum, paulo post exsur-
gens anachoreta, e regione extera perrexit in Aigy-
ptum, ad illum fratrem qui ipsum convenerat; nam
indicaverat ei ubi maneret. Videns autem eum ille,
demiratus est, et valde est gavisus. Dixit anni-ho.
reta : Exerce charitatem , duc me ad abbatem Ρω-
menem. Itaque assumens eum, pervenit ad senem.
Cui nuntiavit qua: ad ipsum spectabant, his verbis:
Magnus vir est, charitate multa, ingenti honore
apud suos: de te annuntiavi ei, et cupiens videre
te, advenit. Suscepit ergo illum cum laetitia; et
postquam se mutuo salutassent, consederunt. Tunc
peregrinus cmpit loqui ex Scriptura, de rebus spi-
ritualibus et cmlestibus. At abbas Paemen vertit
faciem, nec responsum reddidit. Unde is cernens
quod non colloqueretur, tristis egressus est. Dixit-
que fratri qui eum duxerat: Frustra hanc omnem
peregrinationem suscepi. Veni namque ad senem;
ecce vero neque mecum colloqui vult. Itaque fra—
ter ingressus ad abbatem Poemenem : Abba,inquit,
propter te accessit magnus iste homo, tanta gloria
in loco suo refulgens; quare non disseruisti cum
“ AI. σφραγῖσαι. ⁸⁸ Al. inser. ποίησον.
(80) Vit. Patr. tu, 18$; ι. 50.