PG 65, col. 323
a? Εxcepit senex : Ille e supernis est, et cœlestia
Ioquitur; ego vero exς inferioribus sum, et terrena
loquor. Si sermonem ad me habnisset de affectibus
animi, ei respondissem. Quod si agatur de cœlesti-
bus, ego illa nescio. Egressus itaque frater retu-
Iit peregrino: Senex non facile de Scripturis lo-
quitur; sed si quis rogaverit de animi affectibus,
responsum dat. Ille compunctus senem adiit, et
ait ei: Quid faciam, abba, quandoquidem domi-
nantur mihi animi affectus? Τunc oculis in eum
conjectis, lætus senex infit: Modo bene venisti;
nunc aperi os tuum de his, et implebo illud bonis.
Ille vero plurimum animæ commodum cum cepis-
set, prolessus est: Plane hæc est vera via. Gratiis-
que Deo actis quod cum ejusmodi sancto meruisset
convenire, reversus est in regionem suam.
2 (81) Comprehendit aliquando rector provin-
ciæ quemdam e vico abbatis Pæmenis; et venerunt
cuncti, senem rogantes ut abiret, eumque e car-
cere emitteret. Dixit eis: Sinite me dies tres, tunc-
que proficiscar. Oravit ergo abbas Pæmen ad Do-
minum, his verbis: Domine, ne dederis mihi hanc
gratiam: alias non permissuri sunt me sedere in
hoc loco. Venit ergo senex, rogavitque judicem.
Oui ad eum infit: Pro latrone rogas, abba? Senex
autem gavisus est, quod gratiam ab eo non acce-
pisset.
10. Narraverunt quidam, quod aliquando abbas
Pmen et fratres ejus conficerent scolares: nec
procedebat, quod non haberent unde emerent funi-
culos. Et aliquis eis charus rem narravit cuidam
mercatori, homini pio. Cæterum abbas Pœmen no-
lebat quidpiam a quoquam accipere, ad vitandam
nimirum turbæ vexationem. Itaque mercator, cu-
pens opus seni conficere, prætexuit indigere se
scolacibus. Et adduxit camelum, sumpsitque. Ve-
niens autem frater ad abbatem Pæmenem, audito
quod fecerat mercator, ut qui vellet laudare eum,
infit: Sane, abba, etsi non indigeret, accepit tamen,
quo nobis opus faceret. Audiens vero abbas IPæ-
men, absque indigentia sumpsisse, dixit fratri :
Surge, conduc camelum, et affer illos. Quod si non
attuleris, Pœmen hic non amplius residebit vobis-
cum. Nolo namque cuiquam injuriam facere, cum
non indigeat, ut damnum patiatur, capiatque lu-
erum meum. Abiit frater ejus, et post multum
laboris attulit. Nis enmm attulisset , senex dsces-
sisset ab eis. Ut ergo vidit illos, gavisus est, tan-
quam si invenisset magnum thesaurum.
11. Andiit aliquando presbyter Pelusii de quibus-
dam fratribus, quod assiduo in urbe versarentur,
lavarent, negligerent se; quocirca veniens ad col-
lectam, sustulit ab iis habitum monachalem, Sed
s⁶ AI. ἀνοίξω μου.
(st) Pi. Patr. ν, 32.
(82) Σκολάκιν, et τῶν σκολακίων, paulo infra.
Scolaces sunt funes intorti et cerati, ad usum fa-
Ioquitur; ego vero exς inferioribus sum, et terrena
loquor. Si sermonem ad me habnisset de affectibus
animi, ei respondissem. Quod si agatur de cœlesti-
bus, ego illa nescio. Egressus itaque frater retu-
Iit peregrino: Senex non facile de Scripturis lo-
quitur; sed si quis rogaverit de animi affectibus,
responsum dat. Ille compunctus senem adiit, et
ait ei: Quid faciam, abba, quandoquidem domi-
nantur mihi animi affectus? Τunc oculis in eum
conjectis, lætus senex infit: Modo bene venisti;
nunc aperi os tuum de his, et implebo illud bonis.
Ille vero plurimum animæ commodum cum cepis-
set, prolessus est: Plane hæc est vera via. Gratiis-
que Deo actis quod cum ejusmodi sancto meruisset
convenire, reversus est in regionem suam.
2 (81) Comprehendit aliquando rector provin-
ciæ quemdam e vico abbatis Pæmenis; et venerunt
cuncti, senem rogantes ut abiret, eumque e car-
cere emitteret. Dixit eis: Sinite me dies tres, tunc-
que proficiscar. Oravit ergo abbas Pæmen ad Do-
minum, his verbis: Domine, ne dederis mihi hanc
gratiam: alias non permissuri sunt me sedere in
hoc loco. Venit ergo senex, rogavitque judicem.
Oui ad eum infit: Pro latrone rogas, abba? Senex
autem gavisus est, quod gratiam ab eo non acce-
pisset.
10. Narraverunt quidam, quod aliquando abbas
Pmen et fratres ejus conficerent scolares: nec
procedebat, quod non haberent unde emerent funi-
culos. Et aliquis eis charus rem narravit cuidam
mercatori, homini pio. Cæterum abbas Pœmen no-
lebat quidpiam a quoquam accipere, ad vitandam
nimirum turbæ vexationem. Itaque mercator, cu-
pens opus seni conficere, prætexuit indigere se
scolacibus. Et adduxit camelum, sumpsitque. Ve-
niens autem frater ad abbatem Pæmenem, audito
quod fecerat mercator, ut qui vellet laudare eum,
infit: Sane, abba, etsi non indigeret, accepit tamen,
quo nobis opus faceret. Audiens vero abbas IPæ-
men, absque indigentia sumpsisse, dixit fratri :
Surge, conduc camelum, et affer illos. Quod si non
attuleris, Pœmen hic non amplius residebit vobis-
cum. Nolo namque cuiquam injuriam facere, cum
non indigeat, ut damnum patiatur, capiatque lu-
erum meum. Abiit frater ejus, et post multum
laboris attulit. Nis enmm attulisset , senex dsces-
sisset ab eis. Ut ergo vidit illos, gavisus est, tan-
quam si invenisset magnum thesaurum.
11. Andiit aliquando presbyter Pelusii de quibus-
dam fratribus, quod assiduo in urbe versarentur,
lavarent, negligerent se; quocirca veniens ad col-
lectam, sustulit ab iis habitum monachalem, Sed
s⁶ AI. ἀνοίξω μου.
(st) Pi. Patr. ν, 32.
(82) Σκολάκιν, et τῶν σκολακίων, paulo infra.
Scolaces sunt funes intorti et cerati, ad usum fa-