PG 65, col. 343
77, Prater sciscitatus ess shppatem Pæmenem,
dicens: Bonumne est orare? Retulitque ei senex
sententiam istam abbatis Antonii : Hæc vox ex
persona Domini prodit: Eφhortaminipopulum meum,
dici Dominus, exhortamiui⁴.
τὸν λαόν μου, λέγει Κύριος, παρακαλεῖτε.
88. rater sic interrogavit abbatem Pæmenem :
Potestne homo retinere seu custodire universa co-
gitata, nec ullum ex iis tradere inimico? Respondit
senex : Est qui accipiat decem, ac unum det.
γέρων Ἐστιν ὁ λαμβάνων δέκα. καὶ διδῶν ἔνα.
69. Idem frater eamdem quæstionem detulit ad
abbatem Sisoen. Et ait illi : Certe est, qui nibil
hosti præbeat.
οὐδὲν παρέχει τῷ ἐχθρῷ.
90. (46) Degebat in monte Athlibeos magnæ vir-
tutis quidam eremlta, in quem irruerunt latro-
nes : senex vero clamavit, et audientes vicini ejus
comprebenderunt fures, miseruntque præsidi, qui
in carcerem eos copjecit. At fratres tristitia affecti
sumnt, dixeruntque : Propter nos traditi fuerunt.
Surgentes lgitur perrexerunt ad abbatem Pæme-
nem, remque ei nuntiarunt. Itaque scripsit ad se-
nem,in hæc verba : Recogita primam proditionem,
unde contigerit, tuncque cernes secundam. Nigὶ
enim prius proditus fuisses intra te, non secundam
proditionem commisisses.Ile, percepta abbatis Pæ-
menis epistola, (erat autem in tota regione cele-
bris, nec exibat e cella sua) exsurgens venit in
urbem, latrones eduxit e carcere, eosque propa-
lam liberavt.
φυλακῆς, καὶ δημοσίᾳ ἠλευθέρωσεν αὐτούς.
91. (47) Dixit abbas Pæmen: Monachus non est
querulus, monachus non facit retributionem in
malo; monachus non est iracundus.
οὐκ ἔστι μοναχὸς ὀργίλος.
92. Senum nonnulli ad abbatem Pœmenem pro-
fecti dixerunt ei : Præcipisne, ut si viderimus
fratres in sacro Oficio dormitantes, vellicemus
eos, quo excitentur ad vigiliam?Ille vero ait ipsis:
Ego profecto cum fratrem dormitantem conspi-
cio, caput ejus pono super genua mea, eique con-
cilio requiem.
καὶ ἀναπαύω αὐτόν.
3. (48) Narrabant de quodam fratre, quod ten-
tationaem blasphemiæ pateretur, ac erubesceret
dicere : ubi vero audisset magni meriti senes esse,
accederet ad eos, ut manifestaret; sed cum perve-
nisset, non auderet præ pudore confiteri. Sæpe igi-
tar et abbatem Pæmenem adiit. Senex autem
animadvertebat eum cogitationihus vexari, et af-
ligebatur quod frater nequaquam declararet. Ita-
que quodam die deducens illum, Ecce, inquit, a
tanto tempore huc pergis indicaturus mihi cogitata
tua, et cum ades, naon vis effari, sed quemadmo-
dum antea recedis cum iis, anxius. Eloquere mihi,
lli, quidnam tibi sit. Respondit ille : In hlasphe-
mmam pravamque de Deo opinionem impellit me
dæmon, et rubore suffffusus hucusque tacui. Cumque
rem ei narrasset, illico sensit levamentum. Ait illi
s⁴ Isa. I, 1.
(46) VPi. Paar. m, 3; Viridar. Raderi n, β, 8.
(47 Aρpend. p. 10o5 nn. ἐ2.
(48) Pu. Pαtr. m, 37.
Colbert. cod.
dicens: Bonumne est orare? Retulitque ei senex
sententiam istam abbatis Antonii : Hæc vox ex
persona Domini prodit: Eφhortaminipopulum meum,
dici Dominus, exhortamiui⁴.
τὸν λαόν μου, λέγει Κύριος, παρακαλεῖτε.
88. rater sic interrogavit abbatem Pæmenem :
Potestne homo retinere seu custodire universa co-
gitata, nec ullum ex iis tradere inimico? Respondit
senex : Est qui accipiat decem, ac unum det.
γέρων Ἐστιν ὁ λαμβάνων δέκα. καὶ διδῶν ἔνα.
69. Idem frater eamdem quæstionem detulit ad
abbatem Sisoen. Et ait illi : Certe est, qui nibil
hosti præbeat.
οὐδὲν παρέχει τῷ ἐχθρῷ.
90. (46) Degebat in monte Athlibeos magnæ vir-
tutis quidam eremlta, in quem irruerunt latro-
nes : senex vero clamavit, et audientes vicini ejus
comprebenderunt fures, miseruntque præsidi, qui
in carcerem eos copjecit. At fratres tristitia affecti
sumnt, dixeruntque : Propter nos traditi fuerunt.
Surgentes lgitur perrexerunt ad abbatem Pæme-
nem, remque ei nuntiarunt. Itaque scripsit ad se-
nem,in hæc verba : Recogita primam proditionem,
unde contigerit, tuncque cernes secundam. Nigὶ
enim prius proditus fuisses intra te, non secundam
proditionem commisisses.Ile, percepta abbatis Pæ-
menis epistola, (erat autem in tota regione cele-
bris, nec exibat e cella sua) exsurgens venit in
urbem, latrones eduxit e carcere, eosque propa-
lam liberavt.
φυλακῆς, καὶ δημοσίᾳ ἠλευθέρωσεν αὐτούς.
91. (47) Dixit abbas Pæmen: Monachus non est
querulus, monachus non facit retributionem in
malo; monachus non est iracundus.
οὐκ ἔστι μοναχὸς ὀργίλος.
92. Senum nonnulli ad abbatem Pœmenem pro-
fecti dixerunt ei : Præcipisne, ut si viderimus
fratres in sacro Oficio dormitantes, vellicemus
eos, quo excitentur ad vigiliam?Ille vero ait ipsis:
Ego profecto cum fratrem dormitantem conspi-
cio, caput ejus pono super genua mea, eique con-
cilio requiem.
καὶ ἀναπαύω αὐτόν.
3. (48) Narrabant de quodam fratre, quod ten-
tationaem blasphemiæ pateretur, ac erubesceret
dicere : ubi vero audisset magni meriti senes esse,
accederet ad eos, ut manifestaret; sed cum perve-
nisset, non auderet præ pudore confiteri. Sæpe igi-
tar et abbatem Pæmenem adiit. Senex autem
animadvertebat eum cogitationihus vexari, et af-
ligebatur quod frater nequaquam declararet. Ita-
que quodam die deducens illum, Ecce, inquit, a
tanto tempore huc pergis indicaturus mihi cogitata
tua, et cum ades, naon vis effari, sed quemadmo-
dum antea recedis cum iis, anxius. Eloquere mihi,
lli, quidnam tibi sit. Respondit ille : In hlasphe-
mmam pravamque de Deo opinionem impellit me
dæmon, et rubore suffffusus hucusque tacui. Cumque
rem ei narrasset, illico sensit levamentum. Ait illi
s⁴ Isa. I, 1.
(46) VPi. Paar. m, 3; Viridar. Raderi n, β, 8.
(47 Aρpend. p. 10o5 nn. ἐ2.
(48) Pu. Pαtr. m, 37.
Colbert. cod.