PG 65, col. 344
πζʼ. Ἀδελφὸς ἡρώτησε τὸν ἀββ1ν Ποιμένα, λέγων
Καλὸν τὸ προσεύχεσθαι; Λέγει αὐτῷ γέρων, ὅτε
εἶπεν ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος, ὅτι 8 φωνὴ αὕτη ἐκπορεύε-
ται ἐκ προσώπου Κυρίου, λέγουσα· Παρακαλεῖτε
πηʼ. Ἀδελφὸς ἠρώτησε τὸν Δβββν Ποιμένα, λέγων
Δύναται ἄνθρωπος κατασχεῖν ὅλους τοὺς λογισμοὺς,
καὶ μηδένα ἐξ αὐτῶν διδόναι τῷ ἐχθρῷ; Καὶ εἶπεν
πθʼ Ὁ αὐτὸς ἀδελφὸς τὸν αὐτὸν λόγον ἠρώτησε τὸν
ἀββᾶν Σισόην. Καὶ λέγει αὐτῷ· σύσει ὅτι ἐστὶν, ὅς
,. 8ν τις μέγας ἡσυχαστὴς ἐν τῷ δρει τῆς Ἀθλt-
βεως· καὶ ἦλθον ἐπάνω αὐτοῦ λησταί· καὶ ἔκραξεν ὁ
γέρων καὶ ἀκούσαντες οἱ γείτονες αὐτοῦ ἐπίασαν
τοὺς λῃστὰς, καὶ ἔπεμψαν αὐτοὺς τῷ ἡγεμόνι, καὶ
ἔβαλεν εἰς φυλακήν. Καὶ ἐλυπήθησαν οἱ ἀδελφοὶ, λέ-
γοντες, ὅτι Διʼ ἡμᾶς παρεδόθησαν. Καὶ ἀναστάντες
ἀπῆλθον πρὸς τὸν ἀββᾶν Ποιμένα, καὶ ἀνήγγειλαν
αὐτῷ τὸ πρᾶγμα. Καὶ ἔγραψε πρὸς τὸν γέροντα, λέ-
γων Ἐννόησον τὴν πρώτην προδοσίαν πόθεν γέγονε,
καὶ τότε βλέπεις τὴν δευτέραν. Εἰ μὴ γὰρ προεδόθης
πρότερον ἐκ τῶν ἔσωθεν, οὐκ ἂν τὴν δευτέραν προ-
δοσίαν ἐποίησας. Ἀκούσας δὲ τὴν ἐπιστολὴν τοῦ
ἀββᾶ Ποιμένος (ῆν δὲ ὀνομαστὸς εἰς ὅλην τὴν χώραν,
καὶ μὴ ἐξερχόμενος ἐκ τοῦ κελλίου αὐτοῦ), ἀναστὰς
ἦλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ ἐξέβαλε τοὺς λῃστὰς ἐκ τῆς
t,α. Εἶπεν ὁ ἀββᾶς Ποιμήν· Οὐκ ἔστι μοναχὸς
μεμψίμοιρος· οὐκ ἔστι μοναχὸς ποιῶν ἀνταπόδομα
t,β. Παρέβαλόν τινες τῶνγερόντων πρὸς τὸν ἀββᾶν
Ποιμένα, καὶ εἶπον αὐτῷ Θέλεις, ἐὰν ἴδωμεν τοὺς
ἀδελφοὺς νυστάζοντας εἰς τὴν σύναξιν, νύξωμεν αὐ-
τοὺς, ἵνα γρηγορῶσιν εἰς τὴν ἀγρυπνίαν; Ὁ δὲ λέ-
γει αὐτοῖς· Ἐγὼ τέως ἐὰν ἴδω τὸν ἀδελφὸν νυστά-
ζοντα, τιθῶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἐπὶ τὰ γόνατά μου,
t,. Ἐλεγον (4ὴ) περί τινος ἀδελφοῦ, ὅτι ἐπολε-
μήθη εἰς βλασφημίαν, καὶ ἡσχύνετο εἰπεῖν· καὶ ὅπου
ἤκουε μεγάλους γέροντας, παρέβαλε αὐτοῖς. ὦστε
ἀναγγεῖλαι· καὶ ὡς ἔφθανεν, ἡσχύνετο ὀμολογῆσαι.
Πολλάκις οὖν παρέβαλε καὶ τῷ ἀββᾷ Ποιμένι. Καὶ
ἔβλεπεν αὐτὸν ὁ γέρων ἔχοντα λογισμοὺς, καὶ ἔλυ-
πεῖτο, τοῦ ἀδελφοῦ μὴ ἀναγγέλλοντος. Ἐν μιᾷ οὖν
τῶν ἡμερῶν, προπέμπων αὐτὸν ἔλεγεν αὐτῷ· Ἰδοὺ
τοσοῦτον χρόνον ἔρχῃ δε ἔχων λογισμοὺς τοῦ ἀναγ-
γεῖλαί μοι, καὶ ὅταν ἔρχῃ οὐ θέλεις αὐτοὺς εἰπεῖν,
ἀλλὰ κατὰ ἀπαξ ὑπάγεις θλιβόμενος ἔχων αὐτούς.
Εἰπέ μοι οὖν, τέκνον, τί ἐστιν ὁ ἔχεις. Ὁ δὲ εἶπεν
αὐτῷ τι εἰς βλασφημίαν Θεοῦ πολεμεῖ με ὁ δαί-
μων, καὶ ἡσχυνόμην εἰπεῖν. Καὶ διηγησάμενος αὐτῷ
τὸ πρᾶγμα, εὐθέως ἐλαφρύνθη. Καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ
γέρων· Μὴ θλίβου, τέκνον ἀλλʼ ὅταν ἔρχηται λο-
(49) λεγον. Hoc Apophthegma, ut et alia non-
nulla, velut paraphrastice enarratum videre est ia
Καλὸν τὸ προσεύχεσθαι; Λέγει αὐτῷ γέρων, ὅτε
εἶπεν ὁ ἀββᾶς Ἀντώνιος, ὅτι 8 φωνὴ αὕτη ἐκπορεύε-
ται ἐκ προσώπου Κυρίου, λέγουσα· Παρακαλεῖτε
πηʼ. Ἀδελφὸς ἠρώτησε τὸν Δβββν Ποιμένα, λέγων
Δύναται ἄνθρωπος κατασχεῖν ὅλους τοὺς λογισμοὺς,
καὶ μηδένα ἐξ αὐτῶν διδόναι τῷ ἐχθρῷ; Καὶ εἶπεν
πθʼ Ὁ αὐτὸς ἀδελφὸς τὸν αὐτὸν λόγον ἠρώτησε τὸν
ἀββᾶν Σισόην. Καὶ λέγει αὐτῷ· σύσει ὅτι ἐστὶν, ὅς
,. 8ν τις μέγας ἡσυχαστὴς ἐν τῷ δρει τῆς Ἀθλt-
βεως· καὶ ἦλθον ἐπάνω αὐτοῦ λησταί· καὶ ἔκραξεν ὁ
γέρων καὶ ἀκούσαντες οἱ γείτονες αὐτοῦ ἐπίασαν
τοὺς λῃστὰς, καὶ ἔπεμψαν αὐτοὺς τῷ ἡγεμόνι, καὶ
ἔβαλεν εἰς φυλακήν. Καὶ ἐλυπήθησαν οἱ ἀδελφοὶ, λέ-
γοντες, ὅτι Διʼ ἡμᾶς παρεδόθησαν. Καὶ ἀναστάντες
ἀπῆλθον πρὸς τὸν ἀββᾶν Ποιμένα, καὶ ἀνήγγειλαν
αὐτῷ τὸ πρᾶγμα. Καὶ ἔγραψε πρὸς τὸν γέροντα, λέ-
γων Ἐννόησον τὴν πρώτην προδοσίαν πόθεν γέγονε,
καὶ τότε βλέπεις τὴν δευτέραν. Εἰ μὴ γὰρ προεδόθης
πρότερον ἐκ τῶν ἔσωθεν, οὐκ ἂν τὴν δευτέραν προ-
δοσίαν ἐποίησας. Ἀκούσας δὲ τὴν ἐπιστολὴν τοῦ
ἀββᾶ Ποιμένος (ῆν δὲ ὀνομαστὸς εἰς ὅλην τὴν χώραν,
καὶ μὴ ἐξερχόμενος ἐκ τοῦ κελλίου αὐτοῦ), ἀναστὰς
ἦλθεν εἰς τὴν πόλιν, καὶ ἐξέβαλε τοὺς λῃστὰς ἐκ τῆς
t,α. Εἶπεν ὁ ἀββᾶς Ποιμήν· Οὐκ ἔστι μοναχὸς
μεμψίμοιρος· οὐκ ἔστι μοναχὸς ποιῶν ἀνταπόδομα
t,β. Παρέβαλόν τινες τῶνγερόντων πρὸς τὸν ἀββᾶν
Ποιμένα, καὶ εἶπον αὐτῷ Θέλεις, ἐὰν ἴδωμεν τοὺς
ἀδελφοὺς νυστάζοντας εἰς τὴν σύναξιν, νύξωμεν αὐ-
τοὺς, ἵνα γρηγορῶσιν εἰς τὴν ἀγρυπνίαν; Ὁ δὲ λέ-
γει αὐτοῖς· Ἐγὼ τέως ἐὰν ἴδω τὸν ἀδελφὸν νυστά-
ζοντα, τιθῶ τὴν κεφαλὴν αὐτοῦ ἐπὶ τὰ γόνατά μου,
t,. Ἐλεγον (4ὴ) περί τινος ἀδελφοῦ, ὅτι ἐπολε-
μήθη εἰς βλασφημίαν, καὶ ἡσχύνετο εἰπεῖν· καὶ ὅπου
ἤκουε μεγάλους γέροντας, παρέβαλε αὐτοῖς. ὦστε
ἀναγγεῖλαι· καὶ ὡς ἔφθανεν, ἡσχύνετο ὀμολογῆσαι.
Πολλάκις οὖν παρέβαλε καὶ τῷ ἀββᾷ Ποιμένι. Καὶ
ἔβλεπεν αὐτὸν ὁ γέρων ἔχοντα λογισμοὺς, καὶ ἔλυ-
πεῖτο, τοῦ ἀδελφοῦ μὴ ἀναγγέλλοντος. Ἐν μιᾷ οὖν
τῶν ἡμερῶν, προπέμπων αὐτὸν ἔλεγεν αὐτῷ· Ἰδοὺ
τοσοῦτον χρόνον ἔρχῃ δε ἔχων λογισμοὺς τοῦ ἀναγ-
γεῖλαί μοι, καὶ ὅταν ἔρχῃ οὐ θέλεις αὐτοὺς εἰπεῖν,
ἀλλὰ κατὰ ἀπαξ ὑπάγεις θλιβόμενος ἔχων αὐτούς.
Εἰπέ μοι οὖν, τέκνον, τί ἐστιν ὁ ἔχεις. Ὁ δὲ εἶπεν
αὐτῷ τι εἰς βλασφημίαν Θεοῦ πολεμεῖ με ὁ δαί-
μων, καὶ ἡσχυνόμην εἰπεῖν. Καὶ διηγησάμενος αὐτῷ
τὸ πρᾶγμα, εὐθέως ἐλαφρύνθη. Καὶ εἶπεν αὐτῷ ὁ
γέρων· Μὴ θλίβου, τέκνον ἀλλʼ ὅταν ἔρχηται λο-
(49) λεγον. Hoc Apophthegma, ut et alia non-
nulla, velut paraphrastice enarratum videre est ia