PG 65, col. 707
nec principium : humanitas quippe principium ha-
buit, divinitas vero æterna est et sine principio.
Forma formam assumpsit, nec Τrinitas in quater-
nitatem excrevit. Duarum naturarum unio, ac
unius Filii partus, Verbi ac carnis inconfuss unio,
quique heri carne natus est, quod ex Patre, Deus;
quod ex me, homo est. O plenum horrore ac mira-
culo sacramentuml Quis regem unquam vidit rei
habitu indutum? Vcl quis oculus universum com-
prehendit solem? Quandonam vero caro secundum
substantiam Deo immutabiliter unita est, præter-
quam heri? quando sancta quidem Virgo suum
uterum commodavit (38): Verbum autem per au-
rem insiliit; ac Spiritus sanctus vivum efformavit
templum; Altissimus in servi se formam exina-
nivit ⁹⁹; ac demum divinæ istud dinpensationis
uysterium, uterus virginalis portavit. O uterum
cœlo latioreml 9 prolem salutis sarcinaml O alvum
Iuti ac figuli thalamuml Ο fetum, mundi peccatὶ
redemptionis pretiuml Ο mysterium, cujus modum
explicare nequeo l O partum, non qui initium ex-
sistentiæ divinæ, aut naturæ mutationem, vel dimi-
nutionem potentiæ, aut denique separationem ab
aterno genitore, sed qui Dei ac carnis substan-
tialem unionem; nativitatis benedictionem; Dei ad-
ventum; miraculum a sæculo in Deo absconditum;
maledictionis solutionem; condemunationis eversio-
fausto gaudio annuntiavit.Ipsi gloria et impetium, in sæcula sæculorum. Amen.
(3m ovTIo mv.
In natalem diem Domini nostri Jesu Christi,
I, Praææclarum ac admirabile præsentis solemni-
ss Lhilipp. nn, 7.
(58) Commodavit, ἐκήχρα. Comumunius scribitur
hoc verbum per ι, quotd Dorica dalecto passim
mutatur in η. Putem tamen nihil hic Proclum
Dorici affectasse, sed totum antiquarii esse, quod
ppaulo insolentius videtur. Liquet emm ut plerique
scribendo litteras sono alines, ac nec modo satis
distinctas, confundant.
(39) Jam edita fuerat Lugduni Batavorum ex men-
doso satis codice. Riccardus ex triplici Rumano
conatus est restituere. Εxstat Τheodoti Ancyrani
Oratio ln Act. sgnodi Ephesinæ, pag. ὅ, cap. 9,
simili argumento, et eodem fere initio, ct vel ejus-
dem oporteat esse, vel alterum alterum imitatum, ac
pene alterius exordium orationis exscripsisse. Con-
cit Riccardus non esse eam orationem Τheodoti,
sed solum sequentem,tum ex atyli diversitate, tum
quia desideratur illa in codice Bavarico; tum deni-
que quia Epiphanius diaconus in v synodo per-
censens hujus Τhaodoti opuscula, singulariter
nominat, καὶ τὸν λόγον εἰς τὴν γέννησιν τοῦ Κυ-
ρίου. Verum argumentum hoc leve admodum est;
nam iisdem ipsis Actis, c. 12, haabetur ejusdem
Τheodoti oratio alia, De dominica Jncarnatione
habita in die sancti Joannis evangelistæ,cujus nihil
Epiiphanius meminit. Sanctus quoque Nicephorus
adversus fconomachos. tanquam ejus indubitatum
monumentum affert Orationem in sanctam Mariam
et Sgmeonem, opponitque aliis incertis, quæ iidem,
Τheodoti Ancyrani nomine opponebant : quam
ipsam Epiphanius omisit : nisi forte, et melius,
buit, divinitas vero æterna est et sine principio.
Forma formam assumpsit, nec Τrinitas in quater-
nitatem excrevit. Duarum naturarum unio, ac
unius Filii partus, Verbi ac carnis inconfuss unio,
quique heri carne natus est, quod ex Patre, Deus;
quod ex me, homo est. O plenum horrore ac mira-
culo sacramentuml Quis regem unquam vidit rei
habitu indutum? Vcl quis oculus universum com-
prehendit solem? Quandonam vero caro secundum
substantiam Deo immutabiliter unita est, præter-
quam heri? quando sancta quidem Virgo suum
uterum commodavit (38): Verbum autem per au-
rem insiliit; ac Spiritus sanctus vivum efformavit
templum; Altissimus in servi se formam exina-
nivit ⁹⁹; ac demum divinæ istud dinpensationis
uysterium, uterus virginalis portavit. O uterum
cœlo latioreml 9 prolem salutis sarcinaml O alvum
Iuti ac figuli thalamuml Ο fetum, mundi peccatὶ
redemptionis pretiuml Ο mysterium, cujus modum
explicare nequeo l O partum, non qui initium ex-
sistentiæ divinæ, aut naturæ mutationem, vel dimi-
nutionem potentiæ, aut denique separationem ab
aterno genitore, sed qui Dei ac carnis substan-
tialem unionem; nativitatis benedictionem; Dei ad-
ventum; miraculum a sæculo in Deo absconditum;
maledictionis solutionem; condemunationis eversio-
fausto gaudio annuntiavit.Ipsi gloria et impetium, in sæcula sæculorum. Amen.
(3m ovTIo mv.
In natalem diem Domini nostri Jesu Christi,
I, Praææclarum ac admirabile præsentis solemni-
ss Lhilipp. nn, 7.
(58) Commodavit, ἐκήχρα. Comumunius scribitur
hoc verbum per ι, quotd Dorica dalecto passim
mutatur in η. Putem tamen nihil hic Proclum
Dorici affectasse, sed totum antiquarii esse, quod
ppaulo insolentius videtur. Liquet emm ut plerique
scribendo litteras sono alines, ac nec modo satis
distinctas, confundant.
(39) Jam edita fuerat Lugduni Batavorum ex men-
doso satis codice. Riccardus ex triplici Rumano
conatus est restituere. Εxstat Τheodoti Ancyrani
Oratio ln Act. sgnodi Ephesinæ, pag. ὅ, cap. 9,
simili argumento, et eodem fere initio, ct vel ejus-
dem oporteat esse, vel alterum alterum imitatum, ac
pene alterius exordium orationis exscripsisse. Con-
cit Riccardus non esse eam orationem Τheodoti,
sed solum sequentem,tum ex atyli diversitate, tum
quia desideratur illa in codice Bavarico; tum deni-
que quia Epiphanius diaconus in v synodo per-
censens hujus Τhaodoti opuscula, singulariter
nominat, καὶ τὸν λόγον εἰς τὴν γέννησιν τοῦ Κυ-
ρίου. Verum argumentum hoc leve admodum est;
nam iisdem ipsis Actis, c. 12, haabetur ejusdem
Τheodoti oratio alia, De dominica Jncarnatione
habita in die sancti Joannis evangelistæ,cujus nihil
Epiiphanius meminit. Sanctus quoque Nicephorus
adversus fconomachos. tanquam ejus indubitatum
monumentum affert Orationem in sanctam Mariam
et Sgmeonem, opponitque aliis incertis, quæ iidem,
Τheodoti Ancyrani nomine opponebant : quam
ipsam Epiphanius omisit : nisi forte, et melius,