PG 66, col. 744
ΚΕΦΑΛ. E'.
Στίχ. ιβ’. -- Ὥσπερ (1) γὰρ ἔργον ἐκείνῳ τὰ ὑπὲρ
τῶν ἀνθ ρώπων οἰκονομεῖν καὶ νόμος οὐδεὶς ὁ κωλύων
αὐτὸν, οὕτε μὴν ὅρον ἔχει τῆς πράξεως, οὕτως εἷπε·
Κάγὼ ἐργάζομαι, διότι καὶ βούλομαι, οὐδένα καιρὸν
ἀφωρισμένον ἔχων τοῖς παρ’ ἐμοῦ γενομένοις ὑπὲρ
τῆς κοινῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας. Εἰ δὲ οὐδεὶς ὁ
μεμφόμενος ἐκείνῳ (ἡ γὰρ δεσποτεία τὴν ἄδειαν χαρί-
ζεται), ἐγκαλείτω δὴ μηδ’ ἐμοὶ μηδείς. Ὁμοίως γὰρ
ἔξεστι κάμοὶ ποιεῖν βουλομένῳ.
Στίχ. ιθ’.-- Εἰπὼν (2), ὃτι οὐ δύναται ό Υἱὸς ἀφ’
ἑαυτοῦ ποιεῖν οὐδὲν, τὴν αἰτίαν ἐπήγαγεν, ἐὰν μή
τι ,βλέπῃ , φησὶ, τὸν Πατέρα ποιοῦντα ' ἃ γὰρ ἂν
ἐκεῖνος ποιεῖ, ταῦτα καὶ ὁ Υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ ·
ού γὰρ ἐτερα μὲν τὰ παρ’ ἐκείνου γινόμενα , ἕτερα
δὲ τὰ παρ’ ἐμοῦ , καθ’ ὁμοίοτητα τῶν παρ’ ἐκείνου
γενομένων , ἀλλ’ ἆπερ ἐκεῖνος ποιεῖ, ταῦτα κάγὼ
ποιῶ, κοινῆς οῠσης τῆς ἐργασίας , τὰ αὐτὰ ἐμοῦ τε
κάκείνου ἐπιτελοῦντος ο καὶ οὐκ εἶπεν ἁπλῶς, ὅτι
Ταῦτα καὶ d Υἱὸς ποιεῖ, ὥστε μὴ δοκεῖν· ὑπηρετού-
μενον ἐν αὐτοῖς. ἐργάζεσθαι , ἀλλὰ προσέθηκεν τὸ,
ὁμοίως , ὥστε δεῖξαι ὡς οὐ μόνον κοινὰ τὰ ἔργα.
ἀλλὰ καὶ τῆς ἐργασίας ὁ τρόπος, καὶ τῆς δυνάμεως,
καὶ τοῦ βουλήματος ἠταυτότης ο ὥστε καλῶς ἔφησε
τὸ μὴ δύνασθαι ἀφ’ ἑαυτοῦ μηδὲν ποιεῖν · ἔνθα γὰρ
κοινά τε τὰ γινόμενα, καὶ τῆς ἐργασίας ὁ τρόπος,
πῶς ἂν δυνατὸν διασπᾶσθαι τὴν βουλὴν καὶ τὴν πρόσ-
θεσιν τοῦ γινομένου; Τὸ δὲ, '0 Πατὴρ φιλεῖ τὸν
ιὶὸν, καὶ πάντα δείκνυσιν αὐτῷ , οὕτως ἑρμηνευ-
τέον· Ἐπειδήπερ ό Κύριος ἡμῶν καὶ Σωτὴρ Ἰησοῦς
Χριστὸς , ὁ Θεὸς ὢν καὶ ἄνθρωπος, καὶ τῷ μὲν Θεῷ
πάντα προσῆν ἐμφύτως, τῷ δὲ ἀνθ ρώπῳ πάντα προσ-
εγένετο ὕστερον, διὰ τῆς πρὸς ἐκεῖνο[ν] συναφείας,
είκότως ὡς ἄνθρωπος παρ’ αὐτῶν ἐγκαλούμενος, ὅτι
παραϐαίνει τὸ Σάϐϐατον , ἀπὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Λόγου
ἀξιοπιστίας, τὸ μὴ παραϐαίνειν ἀποδείκνυσιν , ἐξεῖ-
ναι δὲ αὐτῷ πάντα ποιεῖν ἃ ἂν βούληται· καὶ διὰ
τοῦτο τῆς φύσεως ἐκείνης λέγει τὸ ἀξίωμα’ τὴν
Ἰουδαίων μέμψιν ἀφορμὴν λαϐὼν είς τὸ παραδεῖξαι
Στίχ. λε’. -- Ἐπειδὴ (5) ἐκεῖνος μέν ὥσπερ λύ-
χνου τάξιν ἐπεῖχεν, ὃς οὐ παρόντος τοῦ ἡλίου τοῖς ἐν
σκότῳ τὴν χρείαν παρέχεται. Παραγενομένου δὲ
ἐκείνου περιττός ἐστι, μηδὲν συμϐαλλόμενος.
Στίχ. μγ’. -Ἐγὼ μὲν (4), φησὶν, ἐπειδήπερ ὑμᾶς
πρὸς τὸν Θεὸν ανάγω, οὐδὲν ἐν τῷ βίῳ περίϐλεπτον
ὑμῖν ἐπαγγελλόμενος, ἀποφεύγετε τῶν παρ’ ἐμοῖ (5)
λεγομένων τὴν δυσκολίαν (6). Ἐκεῖνος δὲ, ἐπειδήπερ
ἐν τῷ βίῳ τούτῳ τὴν πᾶσαν ἐαυτοῦ-δόξαν ἐπιδείκνυο
(1) ροτιίιοιιι. ι). 168.
(5) gat. Crameri rp. 240, π. ἐμοῦ.
(6) Cram. διδασκαλίαν,
Στίχ. ιβ’. -- Ὥσπερ (1) γὰρ ἔργον ἐκείνῳ τὰ ὑπὲρ
τῶν ἀνθ ρώπων οἰκονομεῖν καὶ νόμος οὐδεὶς ὁ κωλύων
αὐτὸν, οὕτε μὴν ὅρον ἔχει τῆς πράξεως, οὕτως εἷπε·
Κάγὼ ἐργάζομαι, διότι καὶ βούλομαι, οὐδένα καιρὸν
ἀφωρισμένον ἔχων τοῖς παρ’ ἐμοῦ γενομένοις ὑπὲρ
τῆς κοινῆς τῶν ἀνθρώπων σωτηρίας. Εἰ δὲ οὐδεὶς ὁ
μεμφόμενος ἐκείνῳ (ἡ γὰρ δεσποτεία τὴν ἄδειαν χαρί-
ζεται), ἐγκαλείτω δὴ μηδ’ ἐμοὶ μηδείς. Ὁμοίως γὰρ
ἔξεστι κάμοὶ ποιεῖν βουλομένῳ.
Στίχ. ιθ’.-- Εἰπὼν (2), ὃτι οὐ δύναται ό Υἱὸς ἀφ’
ἑαυτοῦ ποιεῖν οὐδὲν, τὴν αἰτίαν ἐπήγαγεν, ἐὰν μή
τι ,βλέπῃ , φησὶ, τὸν Πατέρα ποιοῦντα ' ἃ γὰρ ἂν
ἐκεῖνος ποιεῖ, ταῦτα καὶ ὁ Υἱὸς ὁμοίως ποιεῖ ·
ού γὰρ ἐτερα μὲν τὰ παρ’ ἐκείνου γινόμενα , ἕτερα
δὲ τὰ παρ’ ἐμοῦ , καθ’ ὁμοίοτητα τῶν παρ’ ἐκείνου
γενομένων , ἀλλ’ ἆπερ ἐκεῖνος ποιεῖ, ταῦτα κάγὼ
ποιῶ, κοινῆς οῠσης τῆς ἐργασίας , τὰ αὐτὰ ἐμοῦ τε
κάκείνου ἐπιτελοῦντος ο καὶ οὐκ εἶπεν ἁπλῶς, ὅτι
Ταῦτα καὶ d Υἱὸς ποιεῖ, ὥστε μὴ δοκεῖν· ὑπηρετού-
μενον ἐν αὐτοῖς. ἐργάζεσθαι , ἀλλὰ προσέθηκεν τὸ,
ὁμοίως , ὥστε δεῖξαι ὡς οὐ μόνον κοινὰ τὰ ἔργα.
ἀλλὰ καὶ τῆς ἐργασίας ὁ τρόπος, καὶ τῆς δυνάμεως,
καὶ τοῦ βουλήματος ἠταυτότης ο ὥστε καλῶς ἔφησε
τὸ μὴ δύνασθαι ἀφ’ ἑαυτοῦ μηδὲν ποιεῖν · ἔνθα γὰρ
κοινά τε τὰ γινόμενα, καὶ τῆς ἐργασίας ὁ τρόπος,
πῶς ἂν δυνατὸν διασπᾶσθαι τὴν βουλὴν καὶ τὴν πρόσ-
θεσιν τοῦ γινομένου; Τὸ δὲ, '0 Πατὴρ φιλεῖ τὸν
ιὶὸν, καὶ πάντα δείκνυσιν αὐτῷ , οὕτως ἑρμηνευ-
τέον· Ἐπειδήπερ ό Κύριος ἡμῶν καὶ Σωτὴρ Ἰησοῦς
Χριστὸς , ὁ Θεὸς ὢν καὶ ἄνθρωπος, καὶ τῷ μὲν Θεῷ
πάντα προσῆν ἐμφύτως, τῷ δὲ ἀνθ ρώπῳ πάντα προσ-
εγένετο ὕστερον, διὰ τῆς πρὸς ἐκεῖνο[ν] συναφείας,
είκότως ὡς ἄνθρωπος παρ’ αὐτῶν ἐγκαλούμενος, ὅτι
παραϐαίνει τὸ Σάϐϐατον , ἀπὸ τῆς τοῦ Θεοῦ Λόγου
ἀξιοπιστίας, τὸ μὴ παραϐαίνειν ἀποδείκνυσιν , ἐξεῖ-
ναι δὲ αὐτῷ πάντα ποιεῖν ἃ ἂν βούληται· καὶ διὰ
τοῦτο τῆς φύσεως ἐκείνης λέγει τὸ ἀξίωμα’ τὴν
Ἰουδαίων μέμψιν ἀφορμὴν λαϐὼν είς τὸ παραδεῖξαι
Στίχ. λε’. -- Ἐπειδὴ (5) ἐκεῖνος μέν ὥσπερ λύ-
χνου τάξιν ἐπεῖχεν, ὃς οὐ παρόντος τοῦ ἡλίου τοῖς ἐν
σκότῳ τὴν χρείαν παρέχεται. Παραγενομένου δὲ
ἐκείνου περιττός ἐστι, μηδὲν συμϐαλλόμενος.
Στίχ. μγ’. -Ἐγὼ μὲν (4), φησὶν, ἐπειδήπερ ὑμᾶς
πρὸς τὸν Θεὸν ανάγω, οὐδὲν ἐν τῷ βίῳ περίϐλεπτον
ὑμῖν ἐπαγγελλόμενος, ἀποφεύγετε τῶν παρ’ ἐμοῖ (5)
λεγομένων τὴν δυσκολίαν (6). Ἐκεῖνος δὲ, ἐπειδήπερ
ἐν τῷ βίῳ τούτῳ τὴν πᾶσαν ἐαυτοῦ-δόξαν ἐπιδείκνυο
(1) ροτιίιοιιι. ι). 168.
(5) gat. Crameri rp. 240, π. ἐμοῦ.
(6) Cram. διδασκαλίαν,