PG 67, col. 1480

τὴν βίβλον. Λέγουσι γὰρ ἐκ θείας ἐπιφανείας ἐν
Ταρσῷ τῆς Κιλικίας κατὰ τὴν οἰκίαν Παύλου, μμαρ-
μμαρίνην λάρνακα ὑπὸ γῆν εὐρεθῆναι, καὶ ἐδ αὐτῇ
τὴν βίβλον εἶναι. Ἐρομένῳ δέ μοι περὶ τούτου,
ψεῦδος ἔφησεν εἶναι Κίλιξ πρεσβύτερος τῆς ἐν Ταρσῷ
ἐκκλησίας· γεγονέναι μὲν γὰρ πολλῶν ἐτῶν καὶ ἡ
ππολιὰ τὸν ἄνδρα ἐδείκνυεν (52), Ἐλεγε δὲ μηδὲν
τοιοῦτον ἐπίστασθαι παρʼ αὐτοῖς συμβάν· θαυμάζειν
τε, εἰ μὴ τάδε πρὸς αἰρετικῶν ἀναπέπλασται. Ἀλλὰ
περὶ μὲν τούτου τάδε. Πολλὰ δʼ ἂν εὕροι τις ἔη
κατὰ πόλεις καὶ κώμας, ἀπερ αἰδοῖ τῶν ἐξ ἀρχῆς
παραδεδωκότων, ἢ τῶν τούτους διαδεξαμένων, οὐχ
ὅσιον, οὐδὲ ἀνεκτὸν ἡγοῦνται παραβαίνειν οἱ τούτοις
Κ2ΑΛ. s.
νεῶν, καὶ τῆς πλημμύρας τῆς τότε Λείλυ
ήθειαν τοῦ παρελθόντος χρόνου, ἔτι πρὸς τὸ πατρῷον
σέβας, καὶ τοὺς θρησκευομένους παρʼ αὐτῶν τόπους
ἔλκουσαν τὸ ὑπήκοον, ἀρξάμενος βασιλεύειν, ἐκώ-
λυσε τούτων ἐπιβαίνειν s. Τελευτῶν δὲ, καὶ πολλοὺς
καθεῖλεν. Οἱ δὲ, ἀπορίᾳ εὐκτηρίων οἴκων, τῷ χρόνῳ
προσειθίσθησαν ταῖς ἐκκλησίαις φοιτᾷν· οὐδὲ γὰρ
λάθρα θύειν Ἐλληνικῶς, ἀκίνδυνον ἦν· ἀλλʼ ἐν ἀφαι-
ρέσει κεφαλῆς καὶ οὐσίας, νόμος ἔκειτο (53) κατὰ
τῶν ταῦτα τολμώντων τὴν τιμωρίαν κυρῶν. Τηνι-
καῦτα δέ φασι τὸν Λἰγύπτου ποταμὸν, κατόπιν τοῦ
καιροῦ γενέσθαι περὶ τὴν πρώτην ἀνάβασιν τῶν
ὑδάτων· οἱ δὲ Αἰγύπτιοι ἐχαλέπαινον, ὅτι μὴ συγχω-
(53) Nόμος ἐκειτο. Vide titutum in Codice Τheo-
ac sacrilegus incertorums consultorum immisert,