PG 67, col. 1589
In English: The Ecclesiastical History of Sozomen 8.27
ΚΕΦΛΛ. ΚΖ’.
Περὶ τῶερ γεγομέῖωζᾳιξιὰμ-Ἰωάζνηγ δειγξῷν, καί
περὶ τῆς τελευτῆς Εὺδοξίας τῆς βασιλίδος, καὶ
Ἀροντικίοιζς ἔτι δὲ κςιι περὶ Ἀττικοιῖ τοῦ πα-
τριάρχουίὸθεν καὶ οἶος τὸν τρόπον ἦν.
Τάδε μὲν τά Ἰνοκεντίου γράμματα · ἐξ ὧν συνιδεῖν
ἔστιν, οἷαν εἶχε περὶ Ἰωάννου γνώμην. Ἐν τούτοις
δὲ παμμεγέθης ἐν Κωνσταντινουπόλει καὶ τοῖς προ-
αστείοις χάλαζα κατερράγη ο τετάρτῃ τε μετά τοῦτο
ἡμέρᾳ, ήτοῦ βασιλέως γαμετὴ ἐτελεύτησε. Καὶ τάδε
συμϐῆναι χαλεπαίνοντος τοῦ Θεοῦ διὰ Ἰωάννην, ὡς
τοῖς πολλοῖς ἐδόκει. Καὶ γάρ δὴ καὶ Κυρῖνος ὁ Χαλ-
κηδόνος ἐπίσκοπος, ὃς αὑτὸν μάλιστα ἐλοιδόρει, ού
πολλῷ πρότερον ἐκ τῆς συγκυρησάσης αὐτῷ περὶ τὸν
πόδα συμφορᾶς, ἑκάτερον σκέλος ὑπὸ τῶν ἰατρῶν
ἀποπρισθεὶς, ἐλεεινῶς ἁπεϐίω. Καὶ Ἀρσάκιος δὲ
ἐπ’ ὀλίγον χρόνον τὴν Κωνσταντινουπόλεως Ἐκκλη-
οίαν ἐπιτροπεύσας, ἐτελεύτησε. Πολλῶν δὲ τήν αὑτοῦ
διαδοχὴν μνωμένων, τετάρτῳ μηνὶ τῆς αὑτοῦ τελευ-
τῆς, χειροτονεῖται Ἀττικὸς, πρεσϐύτερος τοῦ Κων-
σταντινουπὸλεως κλήρου, ἐκ τῶν ἐπιϐούλων Ἰωάννου.
Οὗτος μὲν γένος ἦν ἐκ Σεϐαστείας τῆς Ἀρμενίας ⁸
ἐκ νέου δὲ φιλοσοφεῖν ἐπαιδεύθη ὑπὸ μοναχοῖς τῆς
Μακεδενίου αἱρέσεως · οἳ δὴ τότε ἀνά τὴν Σεϐάστειαν
ἐν τῇδε τῇ φιλοσοφίᾳ διέπρεπον, ἐκ τῆς Εὑσταθίου
διατριϐῆς ὅντες, ὃν ἐπίσκοπον ἐνθάδε καὶ ἡγεμόνα
ἀρίστων μοναχῶν γενέσθαι ἐν τοῖς πρόσθεν ἔγνωμεν
ἤδη δέ εἰς ἄνδρας τελῶν, πρὸς τὴν καθόλου Ἐκκλη-
σίαν μετέθετοο φύσει δὲ μᾶλλον, ἢμαθήσει φρόνι-
μος ὢν, ἐγένετο τῶν πρακτέων ἐπήϐολος, ἐπιϐουλεῦσαί ⁸
τε, καὶ πρὸς ἐπιϐουλὰς ἀντισχεῖν ἱκανός · τὸ δέ ἦθος
ἐπαγωγὸς, ὡς πολλοῖς κεχαρισμένος εἶναι ο μέτριος
δὲ πρὸς τοὺς ἐπ’ ἐκκλησίας λόγους, ὡς μήτε γρα-
φῆς ἀξίους νομίζεσθαι τοῖς ἀκροαταῖς, μήτε παιδείας
παντελῶς ἀμοίρους. Ἐμμελής γὰρ ῶν (5), ετ πη και-
ρὸν ἦγε, τοὺς παρ’ Ἕλλησιν εύδοκιμωτάτους συγ-
γραφέας ἠσκεῖτο. Καὶ τῷ δοκεῖν ἰδιώτης εἶναι, περὶ
τούτων διαλεγόμενος, καὶ τοὺς ἐπιστήμονας πολλάκις
ἐλάνθανεν. Ἐλὲγετο δέ πρὸς μὲν τοὺς ὁμοδόξους
¹ Socr., lib. Vl, c. l9, 20.
(2) ᾼῃμητρίου, Κυριακοῦ,Εὺ.ιυσίου καὶ Παλλα-
ergo. Horum quatuor episcoporum mentio fit a Pal-
ladio in Dialogo de reiiafiClt'rysostomi, et ιι Joanne
Chrysost. in epistola 148_.Ex iis Demetrius Pessinun-
tis episcopus , primo aJoanne missus fuerat ad ln-
nocentium, ut ipse testatur in epistola ad eumdem
Innocentium. Postea vero iterum Romam venit
peragrato oriente, ut, sctjbit Palladius. Eulysius
Apanteze cpiscopus fuit, Palladius vero Heleno-
poleos. Cri-iacuit autem cujus urbis fuerit episco-
tttts . Ini ti quidem inconmertum est. Emisenns
pus, mihiquidem incompertumgest. Ειιιῖεβιιιιε
episcOpUs dici videtur a I’alladiqin line Dialogi,
ubi agit de exsiliis episcoporum. Porro hi quatuor
⁸ Τὰ, γὰρ καλῶς πραχθέντα. Ad haec verba
notavit Petrus de Marca, servandorum canonum
Studium eo Romanos impulisse, ut satius duxe-
Περὶ τῶερ γεγομέῖωζᾳιξιὰμ-Ἰωάζνηγ δειγξῷν, καί
περὶ τῆς τελευτῆς Εὺδοξίας τῆς βασιλίδος, καὶ
Ἀροντικίοιζς ἔτι δὲ κςιι περὶ Ἀττικοιῖ τοῦ πα-
τριάρχουίὸθεν καὶ οἶος τὸν τρόπον ἦν.
Τάδε μὲν τά Ἰνοκεντίου γράμματα · ἐξ ὧν συνιδεῖν
ἔστιν, οἷαν εἶχε περὶ Ἰωάννου γνώμην. Ἐν τούτοις
δὲ παμμεγέθης ἐν Κωνσταντινουπόλει καὶ τοῖς προ-
αστείοις χάλαζα κατερράγη ο τετάρτῃ τε μετά τοῦτο
ἡμέρᾳ, ήτοῦ βασιλέως γαμετὴ ἐτελεύτησε. Καὶ τάδε
συμϐῆναι χαλεπαίνοντος τοῦ Θεοῦ διὰ Ἰωάννην, ὡς
τοῖς πολλοῖς ἐδόκει. Καὶ γάρ δὴ καὶ Κυρῖνος ὁ Χαλ-
κηδόνος ἐπίσκοπος, ὃς αὑτὸν μάλιστα ἐλοιδόρει, ού
πολλῷ πρότερον ἐκ τῆς συγκυρησάσης αὐτῷ περὶ τὸν
πόδα συμφορᾶς, ἑκάτερον σκέλος ὑπὸ τῶν ἰατρῶν
ἀποπρισθεὶς, ἐλεεινῶς ἁπεϐίω. Καὶ Ἀρσάκιος δὲ
ἐπ’ ὀλίγον χρόνον τὴν Κωνσταντινουπόλεως Ἐκκλη-
οίαν ἐπιτροπεύσας, ἐτελεύτησε. Πολλῶν δὲ τήν αὑτοῦ
διαδοχὴν μνωμένων, τετάρτῳ μηνὶ τῆς αὑτοῦ τελευ-
τῆς, χειροτονεῖται Ἀττικὸς, πρεσϐύτερος τοῦ Κων-
σταντινουπὸλεως κλήρου, ἐκ τῶν ἐπιϐούλων Ἰωάννου.
Οὗτος μὲν γένος ἦν ἐκ Σεϐαστείας τῆς Ἀρμενίας ⁸
ἐκ νέου δὲ φιλοσοφεῖν ἐπαιδεύθη ὑπὸ μοναχοῖς τῆς
Μακεδενίου αἱρέσεως · οἳ δὴ τότε ἀνά τὴν Σεϐάστειαν
ἐν τῇδε τῇ φιλοσοφίᾳ διέπρεπον, ἐκ τῆς Εὑσταθίου
διατριϐῆς ὅντες, ὃν ἐπίσκοπον ἐνθάδε καὶ ἡγεμόνα
ἀρίστων μοναχῶν γενέσθαι ἐν τοῖς πρόσθεν ἔγνωμεν
ἤδη δέ εἰς ἄνδρας τελῶν, πρὸς τὴν καθόλου Ἐκκλη-
σίαν μετέθετοο φύσει δὲ μᾶλλον, ἢμαθήσει φρόνι-
μος ὢν, ἐγένετο τῶν πρακτέων ἐπήϐολος, ἐπιϐουλεῦσαί ⁸
τε, καὶ πρὸς ἐπιϐουλὰς ἀντισχεῖν ἱκανός · τὸ δέ ἦθος
ἐπαγωγὸς, ὡς πολλοῖς κεχαρισμένος εἶναι ο μέτριος
δὲ πρὸς τοὺς ἐπ’ ἐκκλησίας λόγους, ὡς μήτε γρα-
φῆς ἀξίους νομίζεσθαι τοῖς ἀκροαταῖς, μήτε παιδείας
παντελῶς ἀμοίρους. Ἐμμελής γὰρ ῶν (5), ετ πη και-
ρὸν ἦγε, τοὺς παρ’ Ἕλλησιν εύδοκιμωτάτους συγ-
γραφέας ἠσκεῖτο. Καὶ τῷ δοκεῖν ἰδιώτης εἶναι, περὶ
τούτων διαλεγόμενος, καὶ τοὺς ἐπιστήμονας πολλάκις
ἐλάνθανεν. Ἐλὲγετο δέ πρὸς μὲν τοὺς ὁμοδόξους
¹ Socr., lib. Vl, c. l9, 20.
(2) ᾼῃμητρίου, Κυριακοῦ,Εὺ.ιυσίου καὶ Παλλα-
ergo. Horum quatuor episcoporum mentio fit a Pal-
ladio in Dialogo de reiiafiClt'rysostomi, et ιι Joanne
Chrysost. in epistola 148_.Ex iis Demetrius Pessinun-
tis episcopus , primo aJoanne missus fuerat ad ln-
nocentium, ut ipse testatur in epistola ad eumdem
Innocentium. Postea vero iterum Romam venit
peragrato oriente, ut, sctjbit Palladius. Eulysius
Apanteze cpiscopus fuit, Palladius vero Heleno-
poleos. Cri-iacuit autem cujus urbis fuerit episco-
tttts . Ini ti quidem inconmertum est. Emisenns
pus, mihiquidem incompertumgest. Ειιιῖεβιιιιε
episcOpUs dici videtur a I’alladiqin line Dialogi,
ubi agit de exsiliis episcoporum. Porro hi quatuor
⁸ Τὰ, γὰρ καλῶς πραχθέντα. Ad haec verba
notavit Petrus de Marca, servandorum canonum
Studium eo Romanos impulisse, ut satius duxe-