PG 67, col. 228
In English: The Ecclesiastical History of Socrates Scholasticus 2.19
εἶναι καὶ αὑτὸν, ἀλλ’ ἀρχὴν ἔχειν τὸν γεννήσαντα
Πατέρα. Κεφαλὴ γὰρ Χριστοῦ, ὀ Θεός. Ὀῦτε μὴν
⁴τρία ὁμολογοῦντες πράγματα ιε, καὶ τρία πρόσωπα,
τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεῦματος
κατὰ τὰς Γραφὰς, τρεῖς διὰ τοῦτο τοὺς θεοὺς ποιοῦ-
μεν. Ἐπειδὴ τὸν αὐτοτελῆ καὶ ἀγέννητον, ἄναρχον τε
καὶ ἀόρατον Θεὸν, ἕνα μόνον οἴδαμεν τὸν Θεὸν, καὶ
Πατέρα τοῦ Μονογενοῦς, τὸν μόνον μὲν ἐξ ἑαυτοῦ τὸ
εἶναι ἔχοντα, μόνον δὲ τοῖς ἄλλοις πᾶσιν ἀφθόνως τὸ
εἶναι παρεχόμενον. Οὔτε μὴν ἕνα Θεὸν λέγοντες εἶναι
τὸν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ Πατέρα, τὸν μόνον
ἀγέννητον, διὰ τοῦτο ἀρνούμεθα τὸν Χριστὸν Θεὸν
sim προαιώνιον, ὁποῖοί εἰσιν οἱ ἀπὸ Παύλου τοῦ
Σαμοσατέως, ὕστερον αὐτὸν μετὰ τὴν ἐνανθ ρώπησιν
ὲκ προκοπῆς τεθεοποιῆσθαι λέγοντες, τῷ τὴν φύσιν
unus ἄνθρωπον γεγονέναι. Οἴδαμεν γὰρ καὶ αὐτὸν,
ei καὶ ὑποτέτακται τῷ Πατρὶ κα). τῷ Θεῷ, ἀλλ’ ὅμως
γεννηθέντα ὲκ τοῦ Θεοῦ. Θεὸν κατὰ φύσιν τέλειον
εἶναι καὶ ἀληθῆ, καὶ μὴ ἐξ ἀνθρώπων μεταταῦτα
Θεὸν, ἀλλ’ ὲκ Θεοῦ ἑνανθρωπῆσαι δι’ ἡμᾶς. καὶ μηδὲ
πώποτε ἀπολωλεκότα τὸ εἶναι Θεόν.
Βδελυσσόμεθα δὲ πρὸς τούτοις καὶ ἀναθεματίζομεν,
καὶτοὺς Λόγον μὲν μόνον αὑτὸν τοῦ Θεοῦ ψιλὸν καὶ
ἀνύπαρκτον ὲπιπλάστως καλοῦντας ἐν ἑτέρῳ τὸ εἶναι
ἔχοντα· νῦν μὲν, ὡς τὸν προφορικὸν λεγόμενον (51)
ὑπό τινων* νῦν δὲ, ὡς τὸν ἐνδιάθετον Χριστὸν δὲ
αὑτὸν καὶ Υίὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ μεσίτην, καὶ εἰκόνα
τοῦ Θεοῦ, μὴ εἶναι πρὸ αἰώνων θέλονταςο ἀλλ’ ἔκτοτε
Χριστδν αὑτὸν γεγονέναι (τε) καὶ Υίὸν τοῦ Θεοῦ, ἐξ
οῦ τὴν ἡμετέραν ὲκ τῆς Παρθένου σάρκα ἀνείληφε,
πρὸ τετρακοσίων ὅλων ἑτῶν. Ἔκτοτε γὰρ τὸν Χρι-
στὸν ἀρχὴν βασιλείας ἐσχηκέναι θέλουσι, καὶ τέλος
ἕξειν αὐτὴν, μετὰ τὴν σιῖντέλειαν καὶ κρίσιν. Τοιοῦτοι
δέ εἰσιν, oi ἀπὸ Μαρκέλλου καὶ Φωτεινοῦ ε, τῶν
annos; perfectum numerum ponens pro imper-
[θεῖος Docet id epistola Synodica orientalium apud
[θεῖοί Docet id epistola Synodiéa orientalium apud
Serdicam episcoporum, 'quam refert Hilarius' in
Fragmentis.’Sic enim aiunt : Excutit namque lem-
σεο D poribus nostris Marcellus quidam ϐαβαιὰξ, Introii-
corum omnium essecrabilior pestis, quique sacrilega
mente, gre profano perditaque argumento velit
Christi Domini“ regnum perpetuum, alternum et
sine tempore, disterminare, initium .regnandi acce-
gisse deinum dicens ante quadringentos annos,
finemque ci venturum simul cum mundi occasu.
VARIOBUM.
nitate, '51. Similiter et Tertullianus cap. 7
Contra Prdxeam: ita enim Latini Grmcam vocem
ῦξςόστασιν exprimebant. Dulli Defens. fid.
Nicwn., δραμε, cap. 9, n. Η W. Lowrn.
ε Τοιοῦτοι δέ εἰσιν οι ἀπὸ Μαρκέλλου καὶ Φω-
τεινοῦΜοιὊειιυε Ancyrze episcopus, Nicmni circiter
Πατέρα. Κεφαλὴ γὰρ Χριστοῦ, ὀ Θεός. Ὀῦτε μὴν
⁴τρία ὁμολογοῦντες πράγματα ιε, καὶ τρία πρόσωπα,
τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεῦματος
κατὰ τὰς Γραφὰς, τρεῖς διὰ τοῦτο τοὺς θεοὺς ποιοῦ-
μεν. Ἐπειδὴ τὸν αὐτοτελῆ καὶ ἀγέννητον, ἄναρχον τε
καὶ ἀόρατον Θεὸν, ἕνα μόνον οἴδαμεν τὸν Θεὸν, καὶ
Πατέρα τοῦ Μονογενοῦς, τὸν μόνον μὲν ἐξ ἑαυτοῦ τὸ
εἶναι ἔχοντα, μόνον δὲ τοῖς ἄλλοις πᾶσιν ἀφθόνως τὸ
εἶναι παρεχόμενον. Οὔτε μὴν ἕνα Θεὸν λέγοντες εἶναι
τὸν τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ Πατέρα, τὸν μόνον
ἀγέννητον, διὰ τοῦτο ἀρνούμεθα τὸν Χριστὸν Θεὸν
sim προαιώνιον, ὁποῖοί εἰσιν οἱ ἀπὸ Παύλου τοῦ
Σαμοσατέως, ὕστερον αὐτὸν μετὰ τὴν ἐνανθ ρώπησιν
ὲκ προκοπῆς τεθεοποιῆσθαι λέγοντες, τῷ τὴν φύσιν
unus ἄνθρωπον γεγονέναι. Οἴδαμεν γὰρ καὶ αὐτὸν,
ei καὶ ὑποτέτακται τῷ Πατρὶ κα). τῷ Θεῷ, ἀλλ’ ὅμως
γεννηθέντα ὲκ τοῦ Θεοῦ. Θεὸν κατὰ φύσιν τέλειον
εἶναι καὶ ἀληθῆ, καὶ μὴ ἐξ ἀνθρώπων μεταταῦτα
Θεὸν, ἀλλ’ ὲκ Θεοῦ ἑνανθρωπῆσαι δι’ ἡμᾶς. καὶ μηδὲ
πώποτε ἀπολωλεκότα τὸ εἶναι Θεόν.
Βδελυσσόμεθα δὲ πρὸς τούτοις καὶ ἀναθεματίζομεν,
καὶτοὺς Λόγον μὲν μόνον αὑτὸν τοῦ Θεοῦ ψιλὸν καὶ
ἀνύπαρκτον ὲπιπλάστως καλοῦντας ἐν ἑτέρῳ τὸ εἶναι
ἔχοντα· νῦν μὲν, ὡς τὸν προφορικὸν λεγόμενον (51)
ὑπό τινων* νῦν δὲ, ὡς τὸν ἐνδιάθετον Χριστὸν δὲ
αὑτὸν καὶ Υίὸν τοῦ Θεοῦ, καὶ μεσίτην, καὶ εἰκόνα
τοῦ Θεοῦ, μὴ εἶναι πρὸ αἰώνων θέλονταςο ἀλλ’ ἔκτοτε
Χριστδν αὑτὸν γεγονέναι (τε) καὶ Υίὸν τοῦ Θεοῦ, ἐξ
οῦ τὴν ἡμετέραν ὲκ τῆς Παρθένου σάρκα ἀνείληφε,
πρὸ τετρακοσίων ὅλων ἑτῶν. Ἔκτοτε γὰρ τὸν Χρι-
στὸν ἀρχὴν βασιλείας ἐσχηκέναι θέλουσι, καὶ τέλος
ἕξειν αὐτὴν, μετὰ τὴν σιῖντέλειαν καὶ κρίσιν. Τοιοῦτοι
δέ εἰσιν, oi ἀπὸ Μαρκέλλου καὶ Φωτεινοῦ ε, τῶν
annos; perfectum numerum ponens pro imper-
[θεῖος Docet id epistola Synodica orientalium apud
[θεῖοί Docet id epistola Synodiéa orientalium apud
Serdicam episcoporum, 'quam refert Hilarius' in
Fragmentis.’Sic enim aiunt : Excutit namque lem-
σεο D poribus nostris Marcellus quidam ϐαβαιὰξ, Introii-
corum omnium essecrabilior pestis, quique sacrilega
mente, gre profano perditaque argumento velit
Christi Domini“ regnum perpetuum, alternum et
sine tempore, disterminare, initium .regnandi acce-
gisse deinum dicens ante quadringentos annos,
finemque ci venturum simul cum mundi occasu.
VARIOBUM.
nitate, '51. Similiter et Tertullianus cap. 7
Contra Prdxeam: ita enim Latini Grmcam vocem
ῦξςόστασιν exprimebant. Dulli Defens. fid.
Nicwn., δραμε, cap. 9, n. Η W. Lowrn.
ε Τοιοῦτοι δέ εἰσιν οι ἀπὸ Μαρκέλλου καὶ Φω-
τεινοῦΜοιὊειιυε Ancyrze episcopus, Nicmni circiter