PG 74, col. 734
vulnerum cicatrices, et corporei cibi sumptio, unde-
nam aut quomodo cadere possintin nudum spiritum
et qui carni conjunctus non sit, et cui ratione
1169 suæ naturæ istud congruat? Quocirca ne
quidem sibi persuaderent spiritum surrexisse,
neve corpus impalpabile, umbratile, atque aerium,
quod nonnulli nominare solent spiritale, sed ipsum
illud corpus quod seminatum est in corruptione,
juxta Pauli vocem ³⁴, excitatum crederetur, quæ
solido et crasso corpori conveniunt egit atque ex-
hibuit, Porro non est a recta ratione alienum quod
initio diximus, beatum nempe discipulum non tam
ob iafirmitatem animi dubitasse, quam præ vehe-
menti gaudio id ci contigisse. Beatum quippe Lu-
cam de aliis quoque dicentem audivimus: « Non
credentibus illis, et mirantibus præ gaudio ?⁶, ν
Igitur admiratio tardiores in fide discipulos facie-
bat. Quia vero nulla erat incrcdulitatis excusatio
cernentibus atque spectantibus, idcirco beatus
Τhomas recte confessus est dicens : « Dominus
meus, et Dcus meus. » Consentaneum enim est ut
qui secundum naturam suam est Dominus ac uni-
versis imperat, sit quoque Deus, quemadmodum
nempe et secundum naturam Deo inesse plane
videtur ut universis imperet ac dominationis maje-
state præfulgeat. Observandum autem est singula-
riter et cum articulo Τhomam dixiεεe « ὁ Κύριός
μου καὶ ὁ Θεός μου, » non simpliciter « Κύριός μου
καὶ Θεός μου, » ne quis existimaret ad nostram
aut sanctorum angelorum similitudinem Dominum
eum dictum esse ac Deum. Multi quippe sunt in
cælo et in terra domini ac dii, sicuti sapiens ille
Paulus nos docuit ?V, sed unum eum agnoscens
Dominum ac Deum, ut ex naturali Domino ac Deo
Patre genitum, « ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου »
ait, ct quod ad veritatem demonstrandam majus
est, audit Servator discipulum dicentem sentien-
temque ac credentem Dorinum sc revera esse ac
Deum, ncc reprehendendum censuit, sed laudavit
credentem, idque rectissime. Quod quidem verum
esse ex eo facile perspicies quod ad cum qui sic
crediderat atque ita alectus crat sub finem Evan-
gelii ait: « Euntes, docete omnes gentes . Quod
si eum qui ita sentiat omnes gentes docere jubet,
ac orbis doctorem eum constituit, non aliar vult
nos habere fidem. Dominus enim revera est secun-
dum naturam ac Deus, etiam postqnam factus est
homo. Cogita enim discipulum tactis ejus manibus
ac pedibus et palpato latere confessionem ei obtu-
lisse, non quidem ita ut secaret in duos filios
Emamanuelem , 111) sed unum et eumdem cumn
carne agnosceret. Unus enim Dominus Jesus Chri-
stus, secundum Scripturas.
δν·
τως ἐστὶ κατὰ φύσιν καὶ Θεὸς, καὶ ὅτε γέγονεν ἄνθρωπος. Κατανόει γὰρ ὅτι χεῖράς τε καὶ πόδας, καὶ
πλευρὰν ψηλαφήσας ὁ μαθητὴς προσκεκόμικεν αὐτῷ τὴν ὀμολογίαν, οὐκ εἰς υἱῶν δυάδα διατεμὼν τὸν Ἐμ-
μανουὴλ, ἀλλʼ ἔνα καὶ τὸν αὐτὸν ἐπιγινώσκων μετὰ σαρκός. Εἶς γὰρ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς, κατὰ τὰς
Mutth. τXvn, 1.
nam aut quomodo cadere possintin nudum spiritum
et qui carni conjunctus non sit, et cui ratione
1169 suæ naturæ istud congruat? Quocirca ne
quidem sibi persuaderent spiritum surrexisse,
neve corpus impalpabile, umbratile, atque aerium,
quod nonnulli nominare solent spiritale, sed ipsum
illud corpus quod seminatum est in corruptione,
juxta Pauli vocem ³⁴, excitatum crederetur, quæ
solido et crasso corpori conveniunt egit atque ex-
hibuit, Porro non est a recta ratione alienum quod
initio diximus, beatum nempe discipulum non tam
ob iafirmitatem animi dubitasse, quam præ vehe-
menti gaudio id ci contigisse. Beatum quippe Lu-
cam de aliis quoque dicentem audivimus: « Non
credentibus illis, et mirantibus præ gaudio ?⁶, ν
Igitur admiratio tardiores in fide discipulos facie-
bat. Quia vero nulla erat incrcdulitatis excusatio
cernentibus atque spectantibus, idcirco beatus
Τhomas recte confessus est dicens : « Dominus
meus, et Dcus meus. » Consentaneum enim est ut
qui secundum naturam suam est Dominus ac uni-
versis imperat, sit quoque Deus, quemadmodum
nempe et secundum naturam Deo inesse plane
videtur ut universis imperet ac dominationis maje-
state præfulgeat. Observandum autem est singula-
riter et cum articulo Τhomam dixiεεe « ὁ Κύριός
μου καὶ ὁ Θεός μου, » non simpliciter « Κύριός μου
καὶ Θεός μου, » ne quis existimaret ad nostram
aut sanctorum angelorum similitudinem Dominum
eum dictum esse ac Deum. Multi quippe sunt in
cælo et in terra domini ac dii, sicuti sapiens ille
Paulus nos docuit ?V, sed unum eum agnoscens
Dominum ac Deum, ut ex naturali Domino ac Deo
Patre genitum, « ὁ Κύριός μου καὶ ὁ Θεός μου »
ait, ct quod ad veritatem demonstrandam majus
est, audit Servator discipulum dicentem sentien-
temque ac credentem Dorinum sc revera esse ac
Deum, ncc reprehendendum censuit, sed laudavit
credentem, idque rectissime. Quod quidem verum
esse ex eo facile perspicies quod ad cum qui sic
crediderat atque ita alectus crat sub finem Evan-
gelii ait: « Euntes, docete omnes gentes . Quod
si eum qui ita sentiat omnes gentes docere jubet,
ac orbis doctorem eum constituit, non aliar vult
nos habere fidem. Dominus enim revera est secun-
dum naturam ac Deus, etiam postqnam factus est
homo. Cogita enim discipulum tactis ejus manibus
ac pedibus et palpato latere confessionem ei obtu-
lisse, non quidem ita ut secaret in duos filios
Emamanuelem , 111) sed unum et eumdem cumn
carne agnosceret. Unus enim Dominus Jesus Chri-
stus, secundum Scripturas.
δν·
τως ἐστὶ κατὰ φύσιν καὶ Θεὸς, καὶ ὅτε γέγονεν ἄνθρωπος. Κατανόει γὰρ ὅτι χεῖράς τε καὶ πόδας, καὶ
πλευρὰν ψηλαφήσας ὁ μαθητὴς προσκεκόμικεν αὐτῷ τὴν ὀμολογίαν, οὐκ εἰς υἱῶν δυάδα διατεμὼν τὸν Ἐμ-
μανουὴλ, ἀλλʼ ἔνα καὶ τὸν αὐτὸν ἐπιγινώσκων μετὰ σαρκός. Εἶς γὰρ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς, κατὰ τὰς
Mutth. τXvn, 1.