PG 75, col. 1166
τὸν τῶν ὅλων Θεόν ο πῶς γὰρ ὁ ἀκατάληπτος Υἱὸς
ἂν εἴη τοῦ καταληφθῆναι δυναμένου ; Ὁμοίως τοίνυν
Πατέρα καὶ Υίὸν ἀχώρητον εἷναί φαμεν ἀνέφικτον τι
καὶ ἀκατάληπτονο ἀποκαλύπτεσθαι δὲ διά Πατρὸς
καὶ Υίοῦ τὴν γνῶσιν πιστεύομεν τῷ τῆς διανοίας
ὀπτικῷ καὶ τῇ τῆς πίστεως θεωρίᾳ· ι Οὐδεὶς γινώσκει
τὸν Υἱὸν, εἰ μὴ ὁ Πατήρ· ούδέ τὸν Πατέρα τις γινώ-
σκει, εί μὴ 6 Υἱός· ι καὶ ἀλλαχοῦ· ι Καθὼς, φησι,
γινώσκει με 6 Πατήρ, κάγὼ γινώσκω τδν Πατέρα. ι
Οὐχ 6 μὲν πλέον, 6 δέ ἔλαττον, ἀλλὰ καθὼς γινώσκω,
Β γινώσκομαι.
ω. Ὀτι ἴση τοῦ Πατρός καί τοῦ Υιοῦ ἡ δύο
ναμις.
Ὦν τοίνυν ἢ γνῶσις ῑση, τούτων καὶ ὴ δύναμις
ίση· ὧν δὲ ήδύναμις ῐσηῑ, τούτων δηλονζτι και ἦ
οὐσία μίαν ὅτι δέ ῐση Πατρὸς καὶ Υίοῦ ή δύναμις,
αὐτὸς ἡμᾶς πάλιν 6 Σωτὴρ ἐδίδαξεν οὑτωσὶ λέγων·
ι Οἱ ἐκ τῶν προϐάτων τῶν ἐμῶν τῆς φωνῆς μου
ἀκούουσι, κάγὼ γινώσκω αὐτὰ, καὶ ἀκολουθοῦσι μοι,
κάγὼ ζωὴν αἰώνιον δίδωμι αὐτοῖς, καὶ οὐ μὴ ἁπο-
λοῦνται είς τὸν αἰῶνα, οὐδ’ οὐ μή τις ἁρπάσῃ αὐτὰ
’ἐκ τῆς χειρός μου ο 6 Πατὴρ, ὃς δέδωκέ μοι, μείζων
πάντων ἐστὶ, καὶ οὐδεὶς δύναται ἁρπάσαι ἐκ τῆς
χειρὸς τοῦ Πατρός μου. Ἐγὼ καὶ 6 Πατὴρ ἓν ἐσμεν.ι
Ὁρᾶτε πῶς οὐχ ἁπλῶς τέθεικε τὸ ι Ἐγὼ καὶ 6 Πα-
τήρ ἓν ἐσμεν, › προορῶν τὴν αίρετικὴν κακοήθειαν,
ἵνα μὴ ,ἐπὶ βουλήματος καὶ θελήματος ταύτην λά-
ϐωσι τὴν φωνήν· ἀλλά πρότερον τὸ τῆς δυνάμεως
ι’σον κατασκευάσας, οῦτω ταύτην ἐπήγαγε· τοῖς
γὰρ προόἀτοις, φησι, τοῖς ἀκολουθοῦσι μοι ζωὴν
αἰώνιον δίδωμι ἐγὼ, ὡς μηδὲν ἐξ αὐτῶν ἀπολέσθαι
είς τὸν αἰῶνα* τίς γάρ ἐστι τοσοῦτος ώς ἁρπάσαι
ἐκ τῆς χειρός μου δυνηθῆναί τὰ ὑπ’ ἐμοῦ ποιμαινό-
μενα; ῶσπερ γὰρ τῆς δεξιᾶς τοῦ Πατρδς, ὃς μείζων
πάντων ὑπάρχει, ἀμήχανόν τινα περιγενέσθαι, οὕτως
ἀδύνατον ἀρπαγῆναί τινα τῶν ὑπ’ ἐμοῦ φρουρουμέ-
νων· σ Ἐγὼ γὰρ καὶ 6 Πατὴρ ’ἐν ἐσμεν. ι Ποῦ τοί-
νυν τὸ μεῖζον καὶτὸ ἐλαττον; Ei γὰρ ὁμοίως, οὔτε
ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Υίοῦ, οὕτε ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Πα-
τρὸς, ἁρπάσαι τις δύναται, τὸ μεῖζον χώραν οὐκ ἔχει ⁸
καὶ ἐπειδὴ πάντων μείζων 6 Πατὴρ, οὐδεὶς δύναται
ἁρπάσαι ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ’ μείζων ἄρα πάντων 6
Υῑδς, ἐπειδὴ ὁμοίως οὐδεὶς ἐκ τῆς χειρὸς αὑτοῦ ἁρ-
πάσαι δύναται ο διὸ ἐπήγαγεν, ι Ἐγὼ καὶ 6 Πατὴρ
ἓν ἐσμεν. ν Ἂν γὰρ τῷ γράμματι πάλιν ἀκολουθή-
σωμεν,ὁψὸμεθα τὸν Υἱὸν προτεταγμένον· ι Ἐγὼ γὰρ,
εἷπε, καὶ 6 Πατὴρ,› οὐχ 6 Πατὴρ καὶ ἐγώ· καὶ δείξας
τὴν τῶν προσώπων δυάδα, ἐκήρυξε τὴν τῆς φύσεως
ταυτότήτα. Τῷ γὰρ εἰπεῖν ’Ἐγὼ καὶ 6 Πατὴρ, τὸν
ἀριθμὸν τῶν ὑποστάσεων ἐσήμανε ο τδ δὲ ἐπαγαγεῖν,
«ἐσμὲνέν, »τὸ τῆς δυνάμεως ἐδήλωσεν ἀπαράλλακτον
ἂν εἴη τοῦ καταληφθῆναι δυναμένου ; Ὁμοίως τοίνυν
Πατέρα καὶ Υίὸν ἀχώρητον εἷναί φαμεν ἀνέφικτον τι
καὶ ἀκατάληπτονο ἀποκαλύπτεσθαι δὲ διά Πατρὸς
καὶ Υίοῦ τὴν γνῶσιν πιστεύομεν τῷ τῆς διανοίας
ὀπτικῷ καὶ τῇ τῆς πίστεως θεωρίᾳ· ι Οὐδεὶς γινώσκει
τὸν Υἱὸν, εἰ μὴ ὁ Πατήρ· ούδέ τὸν Πατέρα τις γινώ-
σκει, εί μὴ 6 Υἱός· ι καὶ ἀλλαχοῦ· ι Καθὼς, φησι,
γινώσκει με 6 Πατήρ, κάγὼ γινώσκω τδν Πατέρα. ι
Οὐχ 6 μὲν πλέον, 6 δέ ἔλαττον, ἀλλὰ καθὼς γινώσκω,
Β γινώσκομαι.
ω. Ὀτι ἴση τοῦ Πατρός καί τοῦ Υιοῦ ἡ δύο
ναμις.
Ὦν τοίνυν ἢ γνῶσις ῑση, τούτων καὶ ὴ δύναμις
ίση· ὧν δὲ ήδύναμις ῐσηῑ, τούτων δηλονζτι και ἦ
οὐσία μίαν ὅτι δέ ῐση Πατρὸς καὶ Υίοῦ ή δύναμις,
αὐτὸς ἡμᾶς πάλιν 6 Σωτὴρ ἐδίδαξεν οὑτωσὶ λέγων·
ι Οἱ ἐκ τῶν προϐάτων τῶν ἐμῶν τῆς φωνῆς μου
ἀκούουσι, κάγὼ γινώσκω αὐτὰ, καὶ ἀκολουθοῦσι μοι,
κάγὼ ζωὴν αἰώνιον δίδωμι αὐτοῖς, καὶ οὐ μὴ ἁπο-
λοῦνται είς τὸν αἰῶνα, οὐδ’ οὐ μή τις ἁρπάσῃ αὐτὰ
’ἐκ τῆς χειρός μου ο 6 Πατὴρ, ὃς δέδωκέ μοι, μείζων
πάντων ἐστὶ, καὶ οὐδεὶς δύναται ἁρπάσαι ἐκ τῆς
χειρὸς τοῦ Πατρός μου. Ἐγὼ καὶ 6 Πατὴρ ἓν ἐσμεν.ι
Ὁρᾶτε πῶς οὐχ ἁπλῶς τέθεικε τὸ ι Ἐγὼ καὶ 6 Πα-
τήρ ἓν ἐσμεν, › προορῶν τὴν αίρετικὴν κακοήθειαν,
ἵνα μὴ ,ἐπὶ βουλήματος καὶ θελήματος ταύτην λά-
ϐωσι τὴν φωνήν· ἀλλά πρότερον τὸ τῆς δυνάμεως
ι’σον κατασκευάσας, οῦτω ταύτην ἐπήγαγε· τοῖς
γὰρ προόἀτοις, φησι, τοῖς ἀκολουθοῦσι μοι ζωὴν
αἰώνιον δίδωμι ἐγὼ, ὡς μηδὲν ἐξ αὐτῶν ἀπολέσθαι
είς τὸν αἰῶνα* τίς γάρ ἐστι τοσοῦτος ώς ἁρπάσαι
ἐκ τῆς χειρός μου δυνηθῆναί τὰ ὑπ’ ἐμοῦ ποιμαινό-
μενα; ῶσπερ γὰρ τῆς δεξιᾶς τοῦ Πατρδς, ὃς μείζων
πάντων ὑπάρχει, ἀμήχανόν τινα περιγενέσθαι, οὕτως
ἀδύνατον ἀρπαγῆναί τινα τῶν ὑπ’ ἐμοῦ φρουρουμέ-
νων· σ Ἐγὼ γὰρ καὶ 6 Πατὴρ ’ἐν ἐσμεν. ι Ποῦ τοί-
νυν τὸ μεῖζον καὶτὸ ἐλαττον; Ei γὰρ ὁμοίως, οὔτε
ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Υίοῦ, οὕτε ἐκ τῆς χειρὸς τοῦ Πα-
τρὸς, ἁρπάσαι τις δύναται, τὸ μεῖζον χώραν οὐκ ἔχει ⁸
καὶ ἐπειδὴ πάντων μείζων 6 Πατὴρ, οὐδεὶς δύναται
ἁρπάσαι ἐκ τῆς χειρὸς αὐτοῦ’ μείζων ἄρα πάντων 6
Υῑδς, ἐπειδὴ ὁμοίως οὐδεὶς ἐκ τῆς χειρὸς αὑτοῦ ἁρ-
πάσαι δύναται ο διὸ ἐπήγαγεν, ι Ἐγὼ καὶ 6 Πατὴρ
ἓν ἐσμεν. ν Ἂν γὰρ τῷ γράμματι πάλιν ἀκολουθή-
σωμεν,ὁψὸμεθα τὸν Υἱὸν προτεταγμένον· ι Ἐγὼ γὰρ,
εἷπε, καὶ 6 Πατὴρ,› οὐχ 6 Πατὴρ καὶ ἐγώ· καὶ δείξας
τὴν τῶν προσώπων δυάδα, ἐκήρυξε τὴν τῆς φύσεως
ταυτότήτα. Τῷ γὰρ εἰπεῖν ’Ἐγὼ καὶ 6 Πατὴρ, τὸν
ἀριθμὸν τῶν ὑποστάσεων ἐσήμανε ο τδ δὲ ἐπαγαγεῖν,
«ἐσμὲνέν, »τὸ τῆς δυνάμεως ἐδήλωσεν ἀπαράλλακτον