PG 76, col. 1430
Verbi pervenisse. An vero dispensationis rationem
abominabilem excogitavit, ttt carnem a.l dignitatem
evexisse ipso Verbo majorem demonstraret, atque
ut ea pompatica videretur? Atque audiendus Psal-
mista est : ι Sacrificia et oblationes non expeti-
visti, holocausta pro peccato uoluisti; corpus mihi
parasti; ideo dixi : Ecce venio. Initio libri scriptum
est de me ut faciam voluntatem tuam, Deus ³. ι Ergo
Mosaicae legis sacrificia Patris voluntate non cxi-
guutur, magis vero iucaruatio Verbi requiritur,
nempe ejus lmmanatio, ut eos qui sub coelo sunt
perficiat in gratia per fidem : quant rem miscricor-
dia: pacisque causa fecit, prout Deo dignum 'est.
Quonam pacto dicere quis ausit factam ab ipso abomi-
nabilem dispensationem illam, quae adeo est vene- '
rabilis ac salubris? id quod reapse accidisset, si
mutata divinitatis natura in carneam transisset.
Paulus quidem sapientissimus scribit: ι Sanctum
ejus corpus, in quo passus est, cum in teutationem-
incidit, ut eis qui tentandi forent opem ferret ‘. ι
Si verba illa in quo passus es! delcmus, sutuma rei
deletur, itemque suppeditati nobis auxilii scopus.
Quod si, ut volunt qui ea verba supprimunt, caro
iu deitatis substantiam transisse dicitur, ut id quod
non erat fieret, jam ipsa caro haud ulterius menti
nostr-ae occurrit:secus enim quae mutationis ratio
Quae nostro corpori utilitas accederet a mystico
sanctoque sacrificio, cujus suscepti factum est par-
ticeps? Quinam ejus rei fructus alius fuisset, nisi
quod Verbum naturam suam mutare voluisset? Cur
nobis ipse dixisset : ι Ego sum panis vitae qui de
coelo descendit, mundoque vitam aeternam dat. Et’
panis, quem ego tribuo, mea caro εει,οὺ mundi vi- '
tam. Qui manducat meam carnem et bibit meum
sanguinem,in me manet, et ego in eo ³. ι Ergo si
caro in id quod non erat mutata est, atque ad su-
blimiorem natura propria gradum transiit, id est si’
eam Verbi voluntas excelsiorem fecit, nobis quoque
vim hujus mysterii, resque ad id pertinentes ratione
alia licebit peragere.
4. Idem Cyrillus in eodem libro.
Ergo incarnationis dogma perSpicua veraque fide
creditur. Quod si, ut adversarii dicunt, abiecta est
caro, et in naturam Verbi mutata, quod ei se co-
pulavit, vana quoque evaderet; una cum carnis mu-
μειξαϐᾳλεῖν ὑπρπτεύσοιντις ἂν, εἴ γε νοῦν ἔχει τὸνᾲεῦ
βιξὸηκᾴταμκαὶ δφγματικῆς eaeque; ἐπιστήμονας-δεῖ
γᾲρ τῇ πάντων ἐπέκεινάκαὶ ἀνωτάτω (midst, 603C;-
σβαι κάθαρσις es, ἁπλοῦν καὶ ν ἀσυμμιγὲζ ἑτέρῳ, xei.
σξὸ μὴ ειίινιλερεἴςτθειῃδρκξξίνζ ἕν γε’ rei; καθ’ {maqu
ἤγουν προσθήκης δεδεῆσθοιί τινός καὶ ἅσυμφυοῦς at)-
τῆς πράἴματοςεὶς κοινωνίαν ἐλθεῖν τὴν ἐν ταυτότητι
φύσεως ἤγουν ὁμοουσιότητι.
abominabilem excogitavit, ttt carnem a.l dignitatem
evexisse ipso Verbo majorem demonstraret, atque
ut ea pompatica videretur? Atque audiendus Psal-
mista est : ι Sacrificia et oblationes non expeti-
visti, holocausta pro peccato uoluisti; corpus mihi
parasti; ideo dixi : Ecce venio. Initio libri scriptum
est de me ut faciam voluntatem tuam, Deus ³. ι Ergo
Mosaicae legis sacrificia Patris voluntate non cxi-
guutur, magis vero iucaruatio Verbi requiritur,
nempe ejus lmmanatio, ut eos qui sub coelo sunt
perficiat in gratia per fidem : quant rem miscricor-
dia: pacisque causa fecit, prout Deo dignum 'est.
Quonam pacto dicere quis ausit factam ab ipso abomi-
nabilem dispensationem illam, quae adeo est vene- '
rabilis ac salubris? id quod reapse accidisset, si
mutata divinitatis natura in carneam transisset.
Paulus quidem sapientissimus scribit: ι Sanctum
ejus corpus, in quo passus est, cum in teutationem-
incidit, ut eis qui tentandi forent opem ferret ‘. ι
Si verba illa in quo passus es! delcmus, sutuma rei
deletur, itemque suppeditati nobis auxilii scopus.
Quod si, ut volunt qui ea verba supprimunt, caro
iu deitatis substantiam transisse dicitur, ut id quod
non erat fieret, jam ipsa caro haud ulterius menti
nostr-ae occurrit:secus enim quae mutationis ratio
Quae nostro corpori utilitas accederet a mystico
sanctoque sacrificio, cujus suscepti factum est par-
ticeps? Quinam ejus rei fructus alius fuisset, nisi
quod Verbum naturam suam mutare voluisset? Cur
nobis ipse dixisset : ι Ego sum panis vitae qui de
coelo descendit, mundoque vitam aeternam dat. Et’
panis, quem ego tribuo, mea caro εει,οὺ mundi vi- '
tam. Qui manducat meam carnem et bibit meum
sanguinem,in me manet, et ego in eo ³. ι Ergo si
caro in id quod non erat mutata est, atque ad su-
blimiorem natura propria gradum transiit, id est si’
eam Verbi voluntas excelsiorem fecit, nobis quoque
vim hujus mysterii, resque ad id pertinentes ratione
alia licebit peragere.
4. Idem Cyrillus in eodem libro.
Ergo incarnationis dogma perSpicua veraque fide
creditur. Quod si, ut adversarii dicunt, abiecta est
caro, et in naturam Verbi mutata, quod ei se co-
pulavit, vana quoque evaderet; una cum carnis mu-
μειξαϐᾳλεῖν ὑπρπτεύσοιντις ἂν, εἴ γε νοῦν ἔχει τὸνᾲεῦ
βιξὸηκᾴταμκαὶ δφγματικῆς eaeque; ἐπιστήμονας-δεῖ
γᾲρ τῇ πάντων ἐπέκεινάκαὶ ἀνωτάτω (midst, 603C;-
σβαι κάθαρσις es, ἁπλοῦν καὶ ν ἀσυμμιγὲζ ἑτέρῳ, xei.
σξὸ μὴ ειίινιλερεἴςτθειῃδρκξξίνζ ἕν γε’ rei; καθ’ {maqu
ἤγουν προσθήκης δεδεῆσθοιί τινός καὶ ἅσυμφυοῦς at)-
τῆς πράἴματοςεὶς κοινωνίαν ἐλθεῖν τὴν ἐν ταυτότητι
φύσεως ἤγουν ὁμοουσιότητι.