PG 76, col. 528
ἅπασι καθιστὰς, ὡς οἰκονόμος μυστηρίων Θεοῦ, καὶ
αὑτὸν ἔχων ἐν ἐαυτῷ λαλοῦντα Χριστόν· ο Οὐ γὰρ
δή που ἀγγέλων ἐπιλαμϐάνεται, φησιν, ἀλλὰ σπέρ-
ματος Ἀϐραάμ ἐπιλαμϐάνεται· ι ὅθεν ὤφειλε κατὰ
πάντα τοῖς ἀδελφοῖς ὁμοιωθῆναι, ἵνα ἐλεήμων γένηο
ται, καὶ πιστὸς ἀρχιερεὺς τὰ πρὸς τὸν Θεόν. ’Π μεῖς δι
ταϊς είς ὀρθότητα ψήφοις στεφανοῦντες τὸ εἰρημέ-
vov, ἑπόμενοί τε πανταχῆ ταῖς θεοπνεύστοις Γραφαῖς,
καὶ τὰς τῶν θεηγόρων φωνὰς τοῦ παντὸς ἀξιοῦντες
θαύματος, μᾶλλον δὲ καὶ θείους ἡγούμενοι νόμους,
οὐ τῆς τῶν ἁγίων ἀγγέλων, οὔτε μὴν τῆς ἐαυτοῦ
γ φύσεως ἐπιλαϐέσθαι φαμὲν τὸν ἐκ Θεοῦ [ἰατρὸς Λό-
’γονο πεπιστεύκαμεν δὲ, ὅτι κατὰ τὸ τοῖς ἱεροῖς
Γ ράμμασι δοκοῦν, ἐπισκιάσας τῇ ἁγία Παρθένῳ, ἅτε
δὴ καὶ δύναμις ὢν τοῦ ὑψίστου Πατρὸς, ἔπλασεν
ἐαυτῷ τὸ σῶμα τὸ ἐξ αὐτῆς, πλὴν δι’ ἐνεργείας τοῦ
ἁγίου Πνεύματος · καὶ γέγονεν ἄνθρωπος, κεχρημά-
τικέ τε καὶ υἱὸς Ἀϐραὰμ, καὶ Δαυῖδ ⁸ οὐκ ἀπεμπο-
λήσας διὰ τὸ ἀνθρώπινον τὸ εἶναι κατὰ ἀλήθειαν
Υἱὸς τοῦ θεοῦ, καὶ Πατρὸς, μεμενηκὼς δέ μᾶλλον,
καὶ εί γέγονε σὰρξ, ἐν φύσει τε καὶ ὑπεροχῇ, καὶ
δόξῃ θεότητοςο ἀναλλοίωτος γάρ ἐστι, καιι
ἀμείνων, ὡς θεός. Ἐστι ι τοίνυν εἷς τε καὶ ὁ αὐτος
Υἱὸς, καὶ Κύριος καὶ πρὸ τῆς σαρκώσεως, καὶ μιτά
τὴν σάρκωσιν. Καὶ τὸ διαιρεῖν είς υίοὺς δύο ωνήένα,
καὶ τὸ τῆς ἀληθοῦς ἐνώσεως παραλύειν χρῆμα, δι-
ζ ιστάντας ἀνὰ μέρος, καὶ τιθέντας ίδικῶς ἄνθρωπον,
καὶ ίδικῶς Θεὸν, δυσσεϐείας ἔχει τῆς ἀνωτάτω γρα-
φήν. Ὀλίγα ιι δὲ τούτου πεφροντικὼς ὁ Νεοτόριος,
τετόλμηκεν εἰπεῖν αὑταῖς λέξεσιν οὕτως· «Τοῦτο φρο-
νείσθω ἐν ὑμῖν, ὃ καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ο ὃς ἐν μορ-
φῇ Θεοῦ ὑπάρχων, ἐαυτὸν ἐκένωσε, μορφὴν δούλου
λαϐὼν. ι Οὐκ εἶπε, Τοῦτο φρονείσοω ἐν ὑμῖν, ὅ καὶ
ἐν τῷ Θεῷ Λόγῳ, ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων, δού-
λου μορφὴν ἐλαϐεν «me λαϐὼν τὸ, Χριστὸς, ὡς τῶν
δύο φύσεων προσηγορίαν σημαντικὴν, ἀκινδύνως αύ-
τὸν καὶ δούλου μορφὴν λαόεἶν, καὶ Θεὸν ὀνομάζει·
τῶν δέ λεγομένων V είς τὸ τῶν φύσεων άλὴπτως με·
ριζομένων διπλοῦν. Ἑν ἑτέρα δὲ πάλιν ἐξηγήσει φη-
σίν· ι Ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ
ἐπουρανίων, καὶ⁸ ἐπιγείων, καὶ καταχθονίων, καὶ
πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται, ὅτι Κύριος Ἰησοῦς
Χριστός. ι Διά τὸν φοροῦντα, τὸ φορούμενον σέόω ·
διὰ τὸν κεκρυμμένον προσκυνῶ τὸ φαινόμενον· ἀχώ·
ριστος τοῦ φαινομένου Θεόςο διὰ τοῦτο τοῦ μὴ χωρι-
ζομένου τὴν τιμὴν οὐ χωρίζω. Χωρίζω τὰς φύσεις,
ἀλλ’ ἑνῶ τὴν προσκύνησιν. Καὶ ἐν ἐξηγήσει πάλιν
ἑτέρᾳ· Είπὲ τὸν άναλαδόντα’ ὃτι Θεός. Πρόσθες τὸν
ἀναληφθέντα, ὅτι δούλου μορφή ⁸ ἐπάγαγε μετὰ ταῦ-
τα τὸ τῆς συναφείας ἀξίωμα, ὅτι τῶν δύο ή αὐθεντία
.6. “llebr. ιι, l7. ⁶¹ Philipp. ιι, 5. 6. ⁶⁹ ibid. 8.
Varia: lectiones ex codice Seguieriano.
αὑτὸν ἔχων ἐν ἐαυτῷ λαλοῦντα Χριστόν· ο Οὐ γὰρ
δή που ἀγγέλων ἐπιλαμϐάνεται, φησιν, ἀλλὰ σπέρ-
ματος Ἀϐραάμ ἐπιλαμϐάνεται· ι ὅθεν ὤφειλε κατὰ
πάντα τοῖς ἀδελφοῖς ὁμοιωθῆναι, ἵνα ἐλεήμων γένηο
ται, καὶ πιστὸς ἀρχιερεὺς τὰ πρὸς τὸν Θεόν. ’Π μεῖς δι
ταϊς είς ὀρθότητα ψήφοις στεφανοῦντες τὸ εἰρημέ-
vov, ἑπόμενοί τε πανταχῆ ταῖς θεοπνεύστοις Γραφαῖς,
καὶ τὰς τῶν θεηγόρων φωνὰς τοῦ παντὸς ἀξιοῦντες
θαύματος, μᾶλλον δὲ καὶ θείους ἡγούμενοι νόμους,
οὐ τῆς τῶν ἁγίων ἀγγέλων, οὔτε μὴν τῆς ἐαυτοῦ
γ φύσεως ἐπιλαϐέσθαι φαμὲν τὸν ἐκ Θεοῦ [ἰατρὸς Λό-
’γονο πεπιστεύκαμεν δὲ, ὅτι κατὰ τὸ τοῖς ἱεροῖς
Γ ράμμασι δοκοῦν, ἐπισκιάσας τῇ ἁγία Παρθένῳ, ἅτε
δὴ καὶ δύναμις ὢν τοῦ ὑψίστου Πατρὸς, ἔπλασεν
ἐαυτῷ τὸ σῶμα τὸ ἐξ αὐτῆς, πλὴν δι’ ἐνεργείας τοῦ
ἁγίου Πνεύματος · καὶ γέγονεν ἄνθρωπος, κεχρημά-
τικέ τε καὶ υἱὸς Ἀϐραὰμ, καὶ Δαυῖδ ⁸ οὐκ ἀπεμπο-
λήσας διὰ τὸ ἀνθρώπινον τὸ εἶναι κατὰ ἀλήθειαν
Υἱὸς τοῦ θεοῦ, καὶ Πατρὸς, μεμενηκὼς δέ μᾶλλον,
καὶ εί γέγονε σὰρξ, ἐν φύσει τε καὶ ὑπεροχῇ, καὶ
δόξῃ θεότητοςο ἀναλλοίωτος γάρ ἐστι, καιι
ἀμείνων, ὡς θεός. Ἐστι ι τοίνυν εἷς τε καὶ ὁ αὐτος
Υἱὸς, καὶ Κύριος καὶ πρὸ τῆς σαρκώσεως, καὶ μιτά
τὴν σάρκωσιν. Καὶ τὸ διαιρεῖν είς υίοὺς δύο ωνήένα,
καὶ τὸ τῆς ἀληθοῦς ἐνώσεως παραλύειν χρῆμα, δι-
ζ ιστάντας ἀνὰ μέρος, καὶ τιθέντας ίδικῶς ἄνθρωπον,
καὶ ίδικῶς Θεὸν, δυσσεϐείας ἔχει τῆς ἀνωτάτω γρα-
φήν. Ὀλίγα ιι δὲ τούτου πεφροντικὼς ὁ Νεοτόριος,
τετόλμηκεν εἰπεῖν αὑταῖς λέξεσιν οὕτως· «Τοῦτο φρο-
νείσθω ἐν ὑμῖν, ὃ καὶ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ ο ὃς ἐν μορ-
φῇ Θεοῦ ὑπάρχων, ἐαυτὸν ἐκένωσε, μορφὴν δούλου
λαϐὼν. ι Οὐκ εἶπε, Τοῦτο φρονείσοω ἐν ὑμῖν, ὅ καὶ
ἐν τῷ Θεῷ Λόγῳ, ὃς ἐν μορφῇ Θεοῦ ὑπάρχων, δού-
λου μορφὴν ἐλαϐεν «me λαϐὼν τὸ, Χριστὸς, ὡς τῶν
δύο φύσεων προσηγορίαν σημαντικὴν, ἀκινδύνως αύ-
τὸν καὶ δούλου μορφὴν λαόεἶν, καὶ Θεὸν ὀνομάζει·
τῶν δέ λεγομένων V είς τὸ τῶν φύσεων άλὴπτως με·
ριζομένων διπλοῦν. Ἑν ἑτέρα δὲ πάλιν ἐξηγήσει φη-
σίν· ι Ἵνα ἐν τῷ ὀνόματι Ἰησοῦ πᾶν γόνυ κάμψῃ
ἐπουρανίων, καὶ⁸ ἐπιγείων, καὶ καταχθονίων, καὶ
πᾶσα γλῶσσα ἐξομολογήσηται, ὅτι Κύριος Ἰησοῦς
Χριστός. ι Διά τὸν φοροῦντα, τὸ φορούμενον σέόω ·
διὰ τὸν κεκρυμμένον προσκυνῶ τὸ φαινόμενον· ἀχώ·
ριστος τοῦ φαινομένου Θεόςο διὰ τοῦτο τοῦ μὴ χωρι-
ζομένου τὴν τιμὴν οὐ χωρίζω. Χωρίζω τὰς φύσεις,
ἀλλ’ ἑνῶ τὴν προσκύνησιν. Καὶ ἐν ἐξηγήσει πάλιν
ἑτέρᾳ· Είπὲ τὸν άναλαδόντα’ ὃτι Θεός. Πρόσθες τὸν
ἀναληφθέντα, ὅτι δούλου μορφή ⁸ ἐπάγαγε μετὰ ταῦ-
τα τὸ τῆς συναφείας ἀξίωμα, ὅτι τῶν δύο ή αὐθεντία
.6. “llebr. ιι, l7. ⁶¹ Philipp. ιι, 5. 6. ⁶⁹ ibid. 8.
Varia: lectiones ex codice Seguieriano.