PG 76, col. 529
ὀνομάζοντα, καὶ τὴν τῆς ἀξίας ἑνότητα μόνης. Τὸ δὲ
κοινὸν οὐχ ἓν, εί κοινὸν ι, είη ἂν 1, ἀλλά δύο που
πάντως, ἦ πλείοσιν ίδικῶς τε καὶ ἀνά μέρος θεωρουο
μένοις. ‘Av0‘ ὅτου δὴ οὖν τοσαύτην ποιοῦνται ι τὴν
κατάρρησιν τοῦ τὰ τοιάδε καλῶς ἀναθεματίσαντος
λόγου; Τί τὸ ἄτοπον, εί τοῖς βδελυροῖς καὶ ἀπηχε-
στάτοις Νεστορίου λόγοις τὰ τῆς εὐσεὸείας ἀντεγεί-
ροντες δόγματα, τῆς τῶν ἀδελφῶν ἀσφαλείας φρον-
τίδα τὴν δέουσαν πεποιήμεθα; Ἐπειδὴ δέ φασιν ἐμὲ
τοῖς αὑτοῦ μάχεσθαι λόγοις, παρακομίζουσι δὲ πρὸς
ἀπόδειξιν μέρος τῆς ἐπιστολῆς, ἧς γέγραφα πρὸς τοὺς
ἁγίουςμοναστάς, ’δεῖν ᾠήθην είκότα *καὶ ίπρός γε
τοῦτο εἰπεῖν · φασὶ γάρ ὅτι δύο καὶ αὐτὸς ὠνόμασα ι
ὑποστάσεις· καὶ ἀποχρήσειν δ αὐτοῖς είς ἔλεγχον τοῦ
καὶ ἡμᾶς ἑλέσθαι ταυτὺ εἰπεῖν τοῖς ο αὐτὸ δὴ τοῦτο
νομίζουσι. Παραθεὶς οὖν ἀναγκαίως τὸ τῆς ἐπιπολῆς
μέρος, προσεποίσω μετά τοῦτο τά δι’ ὧν ἂν γένοιτο
ψευδομυθεῖν ᾑρημένους ἀποφῆναι πανταχοῦ. Ἔχει
δὲ οὕτως’ Οὐκοῦν ὅσον ἧκεν είς ἰδίαν φύσιν, οὐχ
ἡγίασται καταμόνας ό ὲκ Θεοῦ Πατρὸς Λόγος· εί δὲ
δή τις οἴοιτο τὸν ὲκ τῆς ἁγίας Παρθένου γεγεννημέ-
νον κεκρίσθαι τε καὶ ήγιάσθαι μόνον, ταύτῃ τοι καὶ
ὠνομάσθαι Χριστὸν, λεγέτω παρελθὼν, εί ἀπόχρη τὸ
χρίσμα πρὸς τὺ ἀποφῆναι τὸν χριόμενον ίσοκλεᾶ καὶ
ὁμὸθρονον τῷ πάντων ἐπέκεινα Θεῷ. Ἐπειδὴ γάρ
τὸν ὲκ Θεοῦ Λόγον ίδικῶς ὠνομάσθαι Χριστὸν, ὁ τῶν
νέων ἡμῖν βλασφημιῶν εὑρετὴς Νεστόριος διαϐε-
ϐαιοῦται συχνῶς · ίδικῶς δὲ, καὶ ἀνά μέρος Χριστὸν
ἓτερον τὸν ὲκ τῆς ἁγίας Παρθένου γεγεννημένον·
ιατακιϐδηλεύοντες τὴν δόξαν, ὡς ἀκαλλῆ καὶ ἀσύμ-
φυλον τι καὶ τῆς ἀληθείας ὲξφκισμένην, οὔτε δὲ θ τὸν
ἐκ Θεοῦ Πατρὸς Λόγον κατά μόνας νοούμενον κεχρί-
σθαι τῷ ἐλαίῳ τῆς ἀγαλλιάσεως διαϐεϐαιούμεθα,
οὔτε μὴν ἰδία τε καί κατά μόνας ὡς ἄνθρωπον, καὶ
ἓτερον ὄντα Υἱὸν παρά τὸν ὲκ Θεοῦ Λόγον, τὸν ἐκ
τῆς ἀγίας Παρθένου. Ἕνα δὲ μᾶλλον χρῆναι πρὸς
ἁπάντων διισχυριζόμεθα ὁμολογεῖσθαι Χριστὸν, σαρ- ,
κωθέντα καὶ ἑνανθρωπήσαντα,. τὸν μονογενῆ τοῦ
Θεοῦ Λόγον · ι Εἷς γὰρ Κύριος, μία πίστις, ἓν βάς
πτισμα. ι Ἐστι τοίνυν οὐδενὶ τῶν ὀρθὰ φρονεῖν είω-
Θότων ἀσυμφανὲς, ὅτι παραχαράττουσι τῶν παρ’
ἐμοῦ γεγραμμένων τὴν διάνοιαν, καὶ συκοφαντοῦσι
κάν τούτῳ τὴν ἀλήθειαν. Καὶ καθ’ ἕτερον δὲ τρόπον
ἀπλημμελὲς εἴη ἂν, καὶ μάλα εἰκότως, ἀμοιρήσειε
δ’ ἂν καὶ μώμου παντὸς τὸ εἰδέναι τυχὸν, ὡς ἑτέρα
μὲν ἐστι κατὰ φύσιν ίδίαν ἡ σάρξ παρά γε τὸν ἐκ
Θεοῦ Πατρὸς φύντα τ Λόγον, ἔτερος δὲ αὖ κατά γε
τον τῆς ίδίας φύσεως λόγον ὁ Μονογενής. Ἀλλ’ οὗ
εδ εῖδέναι ταῦτα, μερίζειν ἐστὶ τάς φύσεις μετὰ τὴν
⁸⁸ Epltes. Iv, 5.
κ τδῢδέμοξνὴννλῖῗίρςὲξξ,ἐννοεξζ κοινέιγ. ἶ . οὐχ ἑνὶ κοινὸν εἴη. ² πεποίηνται. ι ὠνόμασενῶ ἀπόχρη..
ε αὐτοίςζ ἀ ἀσύφηλον.
ἰςζ ἀ ἀσύφηλον. θ ἴσως, δή, τ πεφηνότα.
σιν.
Pu ιιοι. (in. LXXVI.
κοινὸν οὐχ ἓν, εί κοινὸν ι, είη ἂν 1, ἀλλά δύο που
πάντως, ἦ πλείοσιν ίδικῶς τε καὶ ἀνά μέρος θεωρουο
μένοις. ‘Av0‘ ὅτου δὴ οὖν τοσαύτην ποιοῦνται ι τὴν
κατάρρησιν τοῦ τὰ τοιάδε καλῶς ἀναθεματίσαντος
λόγου; Τί τὸ ἄτοπον, εί τοῖς βδελυροῖς καὶ ἀπηχε-
στάτοις Νεστορίου λόγοις τὰ τῆς εὐσεὸείας ἀντεγεί-
ροντες δόγματα, τῆς τῶν ἀδελφῶν ἀσφαλείας φρον-
τίδα τὴν δέουσαν πεποιήμεθα; Ἐπειδὴ δέ φασιν ἐμὲ
τοῖς αὑτοῦ μάχεσθαι λόγοις, παρακομίζουσι δὲ πρὸς
ἀπόδειξιν μέρος τῆς ἐπιστολῆς, ἧς γέγραφα πρὸς τοὺς
ἁγίουςμοναστάς, ’δεῖν ᾠήθην είκότα *καὶ ίπρός γε
τοῦτο εἰπεῖν · φασὶ γάρ ὅτι δύο καὶ αὐτὸς ὠνόμασα ι
ὑποστάσεις· καὶ ἀποχρήσειν δ αὐτοῖς είς ἔλεγχον τοῦ
καὶ ἡμᾶς ἑλέσθαι ταυτὺ εἰπεῖν τοῖς ο αὐτὸ δὴ τοῦτο
νομίζουσι. Παραθεὶς οὖν ἀναγκαίως τὸ τῆς ἐπιπολῆς
μέρος, προσεποίσω μετά τοῦτο τά δι’ ὧν ἂν γένοιτο
ψευδομυθεῖν ᾑρημένους ἀποφῆναι πανταχοῦ. Ἔχει
δὲ οὕτως’ Οὐκοῦν ὅσον ἧκεν είς ἰδίαν φύσιν, οὐχ
ἡγίασται καταμόνας ό ὲκ Θεοῦ Πατρὸς Λόγος· εί δὲ
δή τις οἴοιτο τὸν ὲκ τῆς ἁγίας Παρθένου γεγεννημέ-
νον κεκρίσθαι τε καὶ ήγιάσθαι μόνον, ταύτῃ τοι καὶ
ὠνομάσθαι Χριστὸν, λεγέτω παρελθὼν, εί ἀπόχρη τὸ
χρίσμα πρὸς τὺ ἀποφῆναι τὸν χριόμενον ίσοκλεᾶ καὶ
ὁμὸθρονον τῷ πάντων ἐπέκεινα Θεῷ. Ἐπειδὴ γάρ
τὸν ὲκ Θεοῦ Λόγον ίδικῶς ὠνομάσθαι Χριστὸν, ὁ τῶν
νέων ἡμῖν βλασφημιῶν εὑρετὴς Νεστόριος διαϐε-
ϐαιοῦται συχνῶς · ίδικῶς δὲ, καὶ ἀνά μέρος Χριστὸν
ἓτερον τὸν ὲκ τῆς ἁγίας Παρθένου γεγεννημένον·
ιατακιϐδηλεύοντες τὴν δόξαν, ὡς ἀκαλλῆ καὶ ἀσύμ-
φυλον τι καὶ τῆς ἀληθείας ὲξφκισμένην, οὔτε δὲ θ τὸν
ἐκ Θεοῦ Πατρὸς Λόγον κατά μόνας νοούμενον κεχρί-
σθαι τῷ ἐλαίῳ τῆς ἀγαλλιάσεως διαϐεϐαιούμεθα,
οὔτε μὴν ἰδία τε καί κατά μόνας ὡς ἄνθρωπον, καὶ
ἓτερον ὄντα Υἱὸν παρά τὸν ὲκ Θεοῦ Λόγον, τὸν ἐκ
τῆς ἀγίας Παρθένου. Ἕνα δὲ μᾶλλον χρῆναι πρὸς
ἁπάντων διισχυριζόμεθα ὁμολογεῖσθαι Χριστὸν, σαρ- ,
κωθέντα καὶ ἑνανθρωπήσαντα,. τὸν μονογενῆ τοῦ
Θεοῦ Λόγον · ι Εἷς γὰρ Κύριος, μία πίστις, ἓν βάς
πτισμα. ι Ἐστι τοίνυν οὐδενὶ τῶν ὀρθὰ φρονεῖν είω-
Θότων ἀσυμφανὲς, ὅτι παραχαράττουσι τῶν παρ’
ἐμοῦ γεγραμμένων τὴν διάνοιαν, καὶ συκοφαντοῦσι
κάν τούτῳ τὴν ἀλήθειαν. Καὶ καθ’ ἕτερον δὲ τρόπον
ἀπλημμελὲς εἴη ἂν, καὶ μάλα εἰκότως, ἀμοιρήσειε
δ’ ἂν καὶ μώμου παντὸς τὸ εἰδέναι τυχὸν, ὡς ἑτέρα
μὲν ἐστι κατὰ φύσιν ίδίαν ἡ σάρξ παρά γε τὸν ἐκ
Θεοῦ Πατρὸς φύντα τ Λόγον, ἔτερος δὲ αὖ κατά γε
τον τῆς ίδίας φύσεως λόγον ὁ Μονογενής. Ἀλλ’ οὗ
εδ εῖδέναι ταῦτα, μερίζειν ἐστὶ τάς φύσεις μετὰ τὴν
⁸⁸ Epltes. Iv, 5.
κ τδῢδέμοξνὴννλῖῗίρςὲξξ,ἐννοεξζ κοινέιγ. ἶ . οὐχ ἑνὶ κοινὸν εἴη. ² πεποίηνται. ι ὠνόμασενῶ ἀπόχρη..
ε αὐτοίςζ ἀ ἀσύφηλον.
ἰςζ ἀ ἀσύφηλον. θ ἴσως, δή, τ πεφηνότα.
σιν.
Pu ιιοι. (in. LXXVI.