PG 76, col. 627
Non igitur generis nostri principibus a Deo data
Iex detrimento manifeste illis fuit : multum vero
abest, sed summæ potius utilitati, et eximiorum
bonorum conciliatrix. Quod si cui minus videor ve-
ritatemconstituere, rebus ipsis negotium inspiciat.
Multaquippe in paradisoerant, etomnia quidem ligna
præcepitesui ut haberent,id verosolumquodin medio
erat, devitarent. Τametsi dixerit quispiam utilius
fuissefortasse,in extremo paradiso,ac velutignotislo-
cis, cujus esu interdictum erat, liguum seponi, utne
assiduo aspectu cernentium cupiditates ad sui appeti-
tionem acneret.Quid autem ad hæcdicemus? Dispen-
satio erat, eaque providentissima, summæque artis,
quod fecit Deus, ut neque latere id posset. Decebat
enim, decebat, qui ipsum spectarent, eo ipso, in
egis semper memoriam vocari, et imperatoris excel-
Ientiam agnoscere,et legislatorem eum ac Dominum
esse non ignorare. Et erat alioqui non inutile tam
minutis rebus obedientiam subinde meditari, et ad
temperantiam exercitari.Quin hocquoque illisadden-
dum sit. Erat enim æquum valde, qui plantam usque
viderent.æt legem de ea non ignorarent,in jugem me-
moriam ejus qui mandarat Dei revucari, neque ad di-
vinum ejus aspectum resilire,et abducta cogitatione
terrestribus,quis et quantus esset qui præceperat,me-
ditate reputare. Dei autem contemplatione præcel-
lentius fieri nihil potest, quando supremæ beatitatis
res ca nos participes facit. Et sane Dominus noster
Jesus Christus, ad eum qui in rœlis est, Deums ac
Patrem loquens : « Hæc est, inquit, vita æterna,
ut cognoscant te solum verum Deum, et quem mi-
sisti Jesum Christum ?¹. Et quidem sapientissimus
Moses ejusmodi rei tantæ potiri cupiens Deum ob-
secrabat : « Si inveni gratiam apud te, ostende mihi
teipsum, ut cognoscam te . Vidit enim eum
Israel, cumque iis Moses, β2 sed nondum ita ut
agnosceret, sed sentiret potius. Descendit enim
specie ignis in montem Sina. Quod autem divina
et arcana natura neque re ipsa ignis intelligatur,
neque aspectui ant oculis suhjiciatur, conirmavit
Christus, cum de Deo et Patre dixit Judæis: « Ne-
que vocem ejus andistis, neque formam ejus vidi-
stis ¹. » Fingehatur enim per dispensationem in
Igne Deus. Quod autem supremæ omnium felicitatis,
qui modo eam capere digni sint, accurata Dei con-
templatio conciliatrix sit, vel eorum qui nobis
dissentiunt oratio demonstret. Rursus enm ait
is, cujus modo mentionem fecimus, Alexander :
Veque vero id prætermitti æouum ett, quod ipsum
etiam hominibus disinæ Providentiæ munsre datumt
est, cjus etiam in superioribus nonnullam mentiο-
nem movimus. fd autem est, in pietate adverεus
Deum summam nobis felicitatem esse positam, ut
ns mercedem aliunde ab ipso exspeclemus, sed in
¹ Joan. αvn, 3. ¹ Εxod. XXXm, 1. e Joan. ν, 37.
Iex detrimento manifeste illis fuit : multum vero
abest, sed summæ potius utilitati, et eximiorum
bonorum conciliatrix. Quod si cui minus videor ve-
ritatemconstituere, rebus ipsis negotium inspiciat.
Multaquippe in paradisoerant, etomnia quidem ligna
præcepitesui ut haberent,id verosolumquodin medio
erat, devitarent. Τametsi dixerit quispiam utilius
fuissefortasse,in extremo paradiso,ac velutignotislo-
cis, cujus esu interdictum erat, liguum seponi, utne
assiduo aspectu cernentium cupiditates ad sui appeti-
tionem acneret.Quid autem ad hæcdicemus? Dispen-
satio erat, eaque providentissima, summæque artis,
quod fecit Deus, ut neque latere id posset. Decebat
enim, decebat, qui ipsum spectarent, eo ipso, in
egis semper memoriam vocari, et imperatoris excel-
Ientiam agnoscere,et legislatorem eum ac Dominum
esse non ignorare. Et erat alioqui non inutile tam
minutis rebus obedientiam subinde meditari, et ad
temperantiam exercitari.Quin hocquoque illisadden-
dum sit. Erat enim æquum valde, qui plantam usque
viderent.æt legem de ea non ignorarent,in jugem me-
moriam ejus qui mandarat Dei revucari, neque ad di-
vinum ejus aspectum resilire,et abducta cogitatione
terrestribus,quis et quantus esset qui præceperat,me-
ditate reputare. Dei autem contemplatione præcel-
lentius fieri nihil potest, quando supremæ beatitatis
res ca nos participes facit. Et sane Dominus noster
Jesus Christus, ad eum qui in rœlis est, Deums ac
Patrem loquens : « Hæc est, inquit, vita æterna,
ut cognoscant te solum verum Deum, et quem mi-
sisti Jesum Christum ?¹. Et quidem sapientissimus
Moses ejusmodi rei tantæ potiri cupiens Deum ob-
secrabat : « Si inveni gratiam apud te, ostende mihi
teipsum, ut cognoscam te . Vidit enim eum
Israel, cumque iis Moses, β2 sed nondum ita ut
agnosceret, sed sentiret potius. Descendit enim
specie ignis in montem Sina. Quod autem divina
et arcana natura neque re ipsa ignis intelligatur,
neque aspectui ant oculis suhjiciatur, conirmavit
Christus, cum de Deo et Patre dixit Judæis: « Ne-
que vocem ejus andistis, neque formam ejus vidi-
stis ¹. » Fingehatur enim per dispensationem in
Igne Deus. Quod autem supremæ omnium felicitatis,
qui modo eam capere digni sint, accurata Dei con-
templatio conciliatrix sit, vel eorum qui nobis
dissentiunt oratio demonstret. Rursus enm ait
is, cujus modo mentionem fecimus, Alexander :
Veque vero id prætermitti æouum ett, quod ipsum
etiam hominibus disinæ Providentiæ munsre datumt
est, cjus etiam in superioribus nonnullam mentiο-
nem movimus. fd autem est, in pietate adverεus
Deum summam nobis felicitatem esse positam, ut
ns mercedem aliunde ab ipso exspeclemus, sed in
¹ Joan. αvn, 3. ¹ Εxod. XXXm, 1. e Joan. ν, 37.