PG 78, col. 1679
meminit cujusdam Cosimi, sive Zosimæ, quem Arinni suis tinctum erroribus in episcopstum
urbis per ltalism clsræ, Neapolis, ejecto mde orthodοxo et sancto episcopo Mssimno, intru-
serunt. Hunc sus pœna celebrem fecit. Aggresso enim episcopele oflicium in Εcclesis Nea-
polituna obire, intumescens ei lingus extra os excessit. nec nisi Eosima extra templum
egresso retrahi potuit. Ouo facto cum iterum ac tertio Eosimas tentasset, ingressus ædem,
sscram episcopuli fungi munere, toties pari coactus malo est nbscedere compulsus. Unde:
Oὸ eam cousam tandem cessit episcopatu, ut ppristinum sibi linguæ oficium redderetur.[V erba
sunt Msrceliini] qui mmox addit: Non res antiquos referimus... nam et hodie Æosimas in cor-
pore est, usum linguæ non amiltens, postoam molutt cum amissione eppiscopatus rirere.A idi
potest hic Eosimsss tm evidenti mirnculo resipuisse quæ causa fortasse fuerit anonymo,
de ejus errore ut præterito loquendi. Quidquid in re sit, ex his hsboemus et sanctum osi-
mam, et slium ejusdem nominis non sanctum eodem tempore, hoc est sub finem quarti
sæculi, vixisse. Hoc quidem Hieromonacho bpeato abbpnti Zosimæ competit. Nnm cum Daniol
Pspebprochius noster, tom.I Apr. pσg. 5ό, argute demonstret ex chsractere Pascbæ sanctam
Mariem δgyptism obiisse die I April. Parssceve Paschæ anno Christi 492 postqunm pridie a
Eosimas circiter septuagensrio, sscrum Christi corporis et sanguinis vistcuma percepisset;
mmanifestum est eum multis annis ante quingentesimum æræ Christi, non solum vixisse, sed
vitam etiam asceticsm ssnctissime colmsse in priori spud Τyrum monssterio, ex quo ante-
quusm in sliud Jordani citimum oigrsret, vitam religiossm se in primo exercuisse per annos
tres et quinqusgints, ipse, ut prius vidimus, testatur. Confirmat hanc Chronologiam totus
alloquiorum Zosimæ contextus. Nam ibi et Eνsgrius (non ille Origenists, sed slius anti-
quior sanctissimaus Macarii discipulus) et Pachomius, aliique psris antiquitatis, tanquam bo-
mmines recentis memoriæ nominsntur : sed et cum alia referantur ex Vitis et Actis Patrum,
nibil omnino proditur non anno Christi sesquiquingentesimo anterius. Εα his corrige quæ
Rosvveidus noster, deceptus corrupto apographo Actorumo Ægyptiacæ Mariæ sub falso no-
oine·Sophronii vulgato, annotavit ad Vitas Patruma, pσg. 299, his verbis: Clarut Maria
Ægyptaca temportbus Jastini senioris circn annum Domini 520. Ea enim metachronismo
laborare integri fere sæculi, erudite demonstrat supra lsudatus Papebrochius : quem vide
I Apilis tomo, a pag. β7 ad 70. Jure igitur nostro hoc opusculum besti osimæ Alloquia
complectens, superiori, quo sanctum Amphilochium lconiensem episcopum habet auctorem,
sine medio conjunggimus, ordinem temnporum secuti qquo vitæ digeruntur amborum, ita com-
paratæ, ut counounes annos aliquot habuerint; Amphilochii senectute concurrente cum
Ζosimæ adolescentia.
Non erit abs re hic ad extremum admonere: Joannem Moschum, libri cclebrisjam olim,
et a sexta generali synodo laudati, cui Pratum sprituale titulus est, suctorem, hæc sine
dubio λosimæ Alloquia vidisse. Nam cnp. 2II ex iis decimum describit, verbis inde fere
totidem referens historism monachi qui expilari cellam susm vicino monscho, cum clare
vidisset, patientissime tolerans: etism postquaam audivit improbissimum illum furem ob id
facinus delatum ad judicem, clausum carcere teneri, primuam cortoμstos cibbos ad eum in
custodiam detulit; deinde a judice liberationem ejus impetravit. Id solum discrimen est, quod
cum Zosimas dicat senem corrogasse ova et cathars, quæ ad furem vinctumu deferret, Mos-
chus pro iis pouit, altqua esculenta, vitans forte necessitatem exponendi quid essent ca-
tharα : quam vocem neque in ollis Glosssriis declaratam reperi : et cum de ea Græcos in
Italin monachos interrogarem, fatentes sudivi, nescire se prorsus quid en siggnsret : unde
1psum vocabulum Latinis expressum litteris in mea interpretatione sum coactus relinquere.
Moschus idem, cap, 2ἱ2, exscrbit ex alloquio XIII duo exempla senum sanctorum ultro
latronibus offerentium sus omonia : es sola differentis, quaod vocem scalidion interpretatur
marsupium pendcns, præterquam minus perite: cum vetus Τheocriti scholisstes ad idyl-
liummg V explicet vocsbulum scalis, instrumentum agrculturæ. Unde sarculum sum interpre-
tatus: sed etiam improbabiliter numerans inter mobilis cellæ maonasticæ marsugmum, præ-
sertim (quod addit) pendens, quod statim lstrones vihssent· nec opus habuissent abeuntes
n sancto sene admoneri, ut quod non advertentes relinquebnnt, tollerent. Est præteres csput
2I6 Prati ex alloquio Æosimæ sexto descriptum; caput vero 2I8 ex undecimuo; denique
csput 2I9 ex tertiodecimoο : sed de his jam sstis.
OT ASRA 3XIα
TOr
ΔtAAOIIEMOI.
. AVTIS
ALLOO6I
χOsIM
I. Incipiens B. λosimas locutus in hunc modum A. Ἀρχόμενος ὁ μακάριος ωσιμᾶς, ἔλεγενοὕτως,
est, formato prius signo crucis super os suum : a- πρῶτον ποιήσας τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ ἐν τῷ στό-
urbis per ltalism clsræ, Neapolis, ejecto mde orthodοxo et sancto episcopo Mssimno, intru-
serunt. Hunc sus pœna celebrem fecit. Aggresso enim episcopele oflicium in Εcclesis Nea-
polituna obire, intumescens ei lingus extra os excessit. nec nisi Eosima extra templum
egresso retrahi potuit. Ouo facto cum iterum ac tertio Eosimas tentasset, ingressus ædem,
sscram episcopuli fungi munere, toties pari coactus malo est nbscedere compulsus. Unde:
Oὸ eam cousam tandem cessit episcopatu, ut ppristinum sibi linguæ oficium redderetur.[V erba
sunt Msrceliini] qui mmox addit: Non res antiquos referimus... nam et hodie Æosimas in cor-
pore est, usum linguæ non amiltens, postoam molutt cum amissione eppiscopatus rirere.A idi
potest hic Eosimsss tm evidenti mirnculo resipuisse quæ causa fortasse fuerit anonymo,
de ejus errore ut præterito loquendi. Quidquid in re sit, ex his hsboemus et sanctum osi-
mam, et slium ejusdem nominis non sanctum eodem tempore, hoc est sub finem quarti
sæculi, vixisse. Hoc quidem Hieromonacho bpeato abbpnti Zosimæ competit. Nnm cum Daniol
Pspebprochius noster, tom.I Apr. pσg. 5ό, argute demonstret ex chsractere Pascbæ sanctam
Mariem δgyptism obiisse die I April. Parssceve Paschæ anno Christi 492 postqunm pridie a
Eosimas circiter septuagensrio, sscrum Christi corporis et sanguinis vistcuma percepisset;
mmanifestum est eum multis annis ante quingentesimum æræ Christi, non solum vixisse, sed
vitam etiam asceticsm ssnctissime colmsse in priori spud Τyrum monssterio, ex quo ante-
quusm in sliud Jordani citimum oigrsret, vitam religiossm se in primo exercuisse per annos
tres et quinqusgints, ipse, ut prius vidimus, testatur. Confirmat hanc Chronologiam totus
alloquiorum Zosimæ contextus. Nam ibi et Eνsgrius (non ille Origenists, sed slius anti-
quior sanctissimaus Macarii discipulus) et Pachomius, aliique psris antiquitatis, tanquam bo-
mmines recentis memoriæ nominsntur : sed et cum alia referantur ex Vitis et Actis Patrum,
nibil omnino proditur non anno Christi sesquiquingentesimo anterius. Εα his corrige quæ
Rosvveidus noster, deceptus corrupto apographo Actorumo Ægyptiacæ Mariæ sub falso no-
oine·Sophronii vulgato, annotavit ad Vitas Patruma, pσg. 299, his verbis: Clarut Maria
Ægyptaca temportbus Jastini senioris circn annum Domini 520. Ea enim metachronismo
laborare integri fere sæculi, erudite demonstrat supra lsudatus Papebrochius : quem vide
I Apilis tomo, a pag. β7 ad 70. Jure igitur nostro hoc opusculum besti osimæ Alloquia
complectens, superiori, quo sanctum Amphilochium lconiensem episcopum habet auctorem,
sine medio conjunggimus, ordinem temnporum secuti qquo vitæ digeruntur amborum, ita com-
paratæ, ut counounes annos aliquot habuerint; Amphilochii senectute concurrente cum
Ζosimæ adolescentia.
Non erit abs re hic ad extremum admonere: Joannem Moschum, libri cclebrisjam olim,
et a sexta generali synodo laudati, cui Pratum sprituale titulus est, suctorem, hæc sine
dubio λosimæ Alloquia vidisse. Nam cnp. 2II ex iis decimum describit, verbis inde fere
totidem referens historism monachi qui expilari cellam susm vicino monscho, cum clare
vidisset, patientissime tolerans: etism postquaam audivit improbissimum illum furem ob id
facinus delatum ad judicem, clausum carcere teneri, primuam cortoμstos cibbos ad eum in
custodiam detulit; deinde a judice liberationem ejus impetravit. Id solum discrimen est, quod
cum Zosimas dicat senem corrogasse ova et cathars, quæ ad furem vinctumu deferret, Mos-
chus pro iis pouit, altqua esculenta, vitans forte necessitatem exponendi quid essent ca-
tharα : quam vocem neque in ollis Glosssriis declaratam reperi : et cum de ea Græcos in
Italin monachos interrogarem, fatentes sudivi, nescire se prorsus quid en siggnsret : unde
1psum vocabulum Latinis expressum litteris in mea interpretatione sum coactus relinquere.
Moschus idem, cap, 2ἱ2, exscrbit ex alloquio XIII duo exempla senum sanctorum ultro
latronibus offerentium sus omonia : es sola differentis, quaod vocem scalidion interpretatur
marsupium pendcns, præterquam minus perite: cum vetus Τheocriti scholisstes ad idyl-
liummg V explicet vocsbulum scalis, instrumentum agrculturæ. Unde sarculum sum interpre-
tatus: sed etiam improbabiliter numerans inter mobilis cellæ maonasticæ marsugmum, præ-
sertim (quod addit) pendens, quod statim lstrones vihssent· nec opus habuissent abeuntes
n sancto sene admoneri, ut quod non advertentes relinquebnnt, tollerent. Est præteres csput
2I6 Prati ex alloquio Æosimæ sexto descriptum; caput vero 2I8 ex undecimuo; denique
csput 2I9 ex tertiodecimoο : sed de his jam sstis.
OT ASRA 3XIα
TOr
ΔtAAOIIEMOI.
. AVTIS
ALLOO6I
χOsIM
I. Incipiens B. λosimas locutus in hunc modum A. Ἀρχόμενος ὁ μακάριος ωσιμᾶς, ἔλεγενοὕτως,
est, formato prius signo crucis super os suum : a- πρῶτον ποιήσας τὸ σημεῖον τοῦ σταυροῦ ἐν τῷ στό-