PG 78, col. 1695
strare ipsis res omnes meas, dicens : Ne dubitetis :
confido in Domino, me nihil vobis absconsurum.
Dicunt illi mihi : Habesne aurum? Ita, inquam.
habeo nununos tres. Et aperui coram eis capsulam
in qua erant nummi. Iis illi arcentis in pace abic-
runt. Ea cum senex dixisset, subjeci ego arridens :
Itedieruntne patuitentes latrones ut in priori seni:
verit hoc Deus : nec enim volui redire ipsos. Et addidit ZosimaszEn desiderium senis hujus et pra:-
paratio animi quantum illi profuit, efliciens non solum ne tristaretur in tam gravi casu, sed lauare-
tur etiam, ingenti se lucro auctum existimans per iacturam talem.
XI. Narravit mihi beatus Sergius in hunc mo-
dum : Aliquando iter agentibus nobis, contigit a via
aberrare ita ut temere vagantes ignari deveniremus
in agrum consitum, et sata qunedain conculcare-
mus, quo animadverso cepit agricola cuja res erat,
vehementibus nos maledictis ira fervens incessere :
Vos, inquiens, monachi, si Deum timeretis, etcum
haberetis ante oculos, non haec utique faceretis.
Audiens talia, statim ait nobis sanctus : Per Domi-
num nemo loquatur. Ipse porro respondit rustico
cum mansuetudine :Verc dicis, fili. Si enim Dei Ii-
mor esset in nobis, haud ageremus quae tibi jure
displicent. Nihilo ille secius rursus cum stomacho
contumelias ingessit, iterumque mitis senex : Vera,
inquit, loqueris; si monachi essemus, talibus abs-
tinereinus. Tamen, oro, per Dominum, ignosce no- (ἶ
bis quod imprudentes peccavimus. Ea tandem mo-
destia delinitus agricola, projecit se ad pedes ejus
dicens : Parce mihi temere locuto, abba, per Domi-
num, meque tuis volentem aggrega. Addebatque
beatus Sergius: Revera hic homo nos secutus sa-
crum habitum sumpsit. Unde subjungebat haec re-
ferens Zosimas: En mansuetudo et probitas sancti
viri quantum, Deo iuvante, potuerit,.convertens, θ
in salutis viam inducens animam ad Dei imaginem creatam, quam pra-fert Deus innumeris rutundis,
cum cunctis divitiis ipsorum.
XII. Dixit praeterea : Commisi aliquando libellos
describendos cuidam amanuensi in primis perito
ealligraphica: artis. Et ille absoluta descriptione, ⁷’
misit ad me qui nuntiaret, perfectum jam opus
esse : mitterem, si videretur, qui scripta tolleret.
llis frater quidam auditis, adiit iniussus calligra-
phum, nomine, ut falso aiebat, mandataque meo,
numeratoque, quod convenerat, manus pretio, li-
belles abstulit. Ego ignarus ejus rei. misi fratrem
nostrum, dato illi epistolio, cum mercede pacta ut
scripta acciperet ferretque ad me. [intelligens ex hoc
calligraphus illusum sibi fuisse a priori monacho,
iratus dixit : Ibo profecto et infamabo ipsum ob duo
nefaria quae admisit : primum irridens me; deinde
qua: ad illum non pertinebant auferens. At ego
audito quid pararet, misi qui a me ipsi diceret:
Scis, frater mi, nos co fine comparare ac tenere
libellos, ut ex iis discamus exercere cbaritatcm,
confido in Domino, me nihil vobis absconsurum.
Dicunt illi mihi : Habesne aurum? Ita, inquam.
habeo nununos tres. Et aperui coram eis capsulam
in qua erant nummi. Iis illi arcentis in pace abic-
runt. Ea cum senex dixisset, subjeci ego arridens :
Itedieruntne patuitentes latrones ut in priori seni:
verit hoc Deus : nec enim volui redire ipsos. Et addidit ZosimaszEn desiderium senis hujus et pra:-
paratio animi quantum illi profuit, efliciens non solum ne tristaretur in tam gravi casu, sed lauare-
tur etiam, ingenti se lucro auctum existimans per iacturam talem.
XI. Narravit mihi beatus Sergius in hunc mo-
dum : Aliquando iter agentibus nobis, contigit a via
aberrare ita ut temere vagantes ignari deveniremus
in agrum consitum, et sata qunedain conculcare-
mus, quo animadverso cepit agricola cuja res erat,
vehementibus nos maledictis ira fervens incessere :
Vos, inquiens, monachi, si Deum timeretis, etcum
haberetis ante oculos, non haec utique faceretis.
Audiens talia, statim ait nobis sanctus : Per Domi-
num nemo loquatur. Ipse porro respondit rustico
cum mansuetudine :Verc dicis, fili. Si enim Dei Ii-
mor esset in nobis, haud ageremus quae tibi jure
displicent. Nihilo ille secius rursus cum stomacho
contumelias ingessit, iterumque mitis senex : Vera,
inquit, loqueris; si monachi essemus, talibus abs-
tinereinus. Tamen, oro, per Dominum, ignosce no- (ἶ
bis quod imprudentes peccavimus. Ea tandem mo-
destia delinitus agricola, projecit se ad pedes ejus
dicens : Parce mihi temere locuto, abba, per Domi-
num, meque tuis volentem aggrega. Addebatque
beatus Sergius: Revera hic homo nos secutus sa-
crum habitum sumpsit. Unde subjungebat haec re-
ferens Zosimas: En mansuetudo et probitas sancti
viri quantum, Deo iuvante, potuerit,.convertens, θ
in salutis viam inducens animam ad Dei imaginem creatam, quam pra-fert Deus innumeris rutundis,
cum cunctis divitiis ipsorum.
XII. Dixit praeterea : Commisi aliquando libellos
describendos cuidam amanuensi in primis perito
ealligraphica: artis. Et ille absoluta descriptione, ⁷’
misit ad me qui nuntiaret, perfectum jam opus
esse : mitterem, si videretur, qui scripta tolleret.
llis frater quidam auditis, adiit iniussus calligra-
phum, nomine, ut falso aiebat, mandataque meo,
numeratoque, quod convenerat, manus pretio, li-
belles abstulit. Ego ignarus ejus rei. misi fratrem
nostrum, dato illi epistolio, cum mercede pacta ut
scripta acciperet ferretque ad me. [intelligens ex hoc
calligraphus illusum sibi fuisse a priori monacho,
iratus dixit : Ibo profecto et infamabo ipsum ob duo
nefaria quae admisit : primum irridens me; deinde
qua: ad illum non pertinebant auferens. At ego
audito quid pararet, misi qui a me ipsi diceret:
Scis, frater mi, nos co fine comparare ac tenere
libellos, ut ex iis discamus exercere cbaritatcm,