PG 79, col. 89
Θεοῦ τὰ πάντα καὶ οὐσιώσαντος, καὶ συνέχοντοςς
Οὐδὲ γάρ κιθάραν τις ὀρῶν κάλλιστα ἠσκημένην, καὶ
τὴν ταύτης εὐαρμοστίαν, καὶ εὐταξίαν, ἢ τῆς κιθα-
ρῳδίας αὐτῆς ἀκούων ἄλλο τι, ἢ τὸν τῆς κιθάρας
δημιουργὸν καὶ τὸν κιθαρῳδὸν ἐννοήσῃ, καὶ πρὸς
αὐτὸν ἀναδραμεῖται τῇ διανοίᾳ, κάν ἀγνοῶν τύχῃ
ταῖς ὄψεσιν. Οὕτω καὶ ἡμῖν τὸ ποιητικὸν δῆλον, καὶ
τὸ κινοῦν, καὶ τηροῦν τά πεποιημένα, κᾶν μὴ τῇ
διανοίᾳ περιλαμόἀνηται.
ις’. -— Τῷ αὐτῷ.
Τάχα οὐ μόνον ἀπὸ τοῦ νικήσαντος ἀνθρώπου ἀφ-
ίστανται πρὸς καιρὸν οιπειρασταὶ δαίμονες, ἀλλὰ
καὶ ἀπὸ τοῦ ἡττηθέντος, διότι δ’ Θεὸς προνοούμενος
τοῦ ἰδίου πλάσματος, δίδωσιν ἀνοχὴν, καὶ ἀνάψυξιν
ὀλίγην τῷ νενικημένῳ, ἵνα δυνηθῇ ἀναπνεῦσαι, καὶ
συλλέξαι τὰς οίκιίας δυνάμεις, καὶ πάλιν ἀντᾶραι
χεῖρας κατά τῶν ἀντιπάλων.
KA'. - Τῷ αὐτῷ.
ι Ἥ ψυχὴ ἡμῶν ὑπομενεῖ τῷ Κυρίῳ, ὅτι βοηο
θὸς, καὶ ὑπερασπιστὴς ἡμῶν ἐστι. ι Παράκλησιν
ἔχει πρὸς ὑπομονὴνό λόγος, ὥστε, κάν ποτε κατα-
λειφθῶμεν ὐπὸ τινος τῶν ὲκθλιὸόντων, μὴ χωρισθῆ-
ναι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, τῆς ὲν Χριστῷ Ἰησοῦ
τῷ Κυρίῳ ἡ μῶν, ἀλλ’ ὅλη ψυχῇ ὑπομένειν τά ἐπί-
πονα. τὴν παρά Θεοῦ βοήθειαν ἀναμένοντας.
KB'. - ΜΑΡΚΙΛΝῼ.
Ἀνάξιος ὢν, πίστευσον σωθῆναιο ἀναίσθητος ὢν,
μὴ προσδοκήσῃς σωθῆναι. Ἀναξίους εὐτνωμονοῦντας,
καὶ ἐπὶ πάσῃ θλίψει εὐχαριστοῦντας ὲλεεῖ, καὶ σώ-
ζει ὀ φιλάνθρωπος Θεὸς, κᾶν μέχρι βαθείας τῶν
καλῶν φθάσωσιν ἀπογνώσεως τοὺς δ’ ἀναισθήτους
οὐκ ἑλεεί⁸ τίς δέ ἔστιν 6 ἀναίσθητος, εί μὴ ὁ μὴ θέο
λων ὁμολογῆσαι εὐγνωμόνως μυρία εὐεργετεῖσθαι,
καὶ ὠφελεῖσθαι τὸν κόσμον διὰ τῆς τοῦ Δεσπότου
Χριστοῦ ὁμολογίας;
Kl" . Τῷ αὐτῷ. .
Τὸ, ι Ἔθετο σκότος ἀποκρυφὴν αὐτοῦ, ι ὲν τῷ
ἑπτακαιδεκάτῳ ψαλμῷ είρημὲνον , τὸ δυσκατάλη-
πτον, καὶ ἀσαφὲς, καὶ ἀνεξερεύνητον τῶν ἀϐύσσων
τοῦΘεοῦ χριμάτων ὐπεμφαίνει.
KA’. — Τῷ αὐτῷ.
Ἡρὼτησάς με , διατί πρῶτον ἔξω τὰς χεῖρας
νιπτόμενοι, οὕτως ,εἰσερχόμεθα είς οἷκον Κυρίου
προσεύξασθαι. Πρὸ τοῦ αίσθητοῦ τὸ νοητὸν διδά-
σκου. Ὥσπερ γάρ τῷ ὐδατι άποπλύ νει τοὺς σωματι-
assii; ῥύπους. οὕτω διὰ τῆς εὐχῆς τὴν ψυχὴν ἐκλαμ-
πρύνει. Οὐδεὶς γὰρ ἄνθρωπος καθαρὸς ὑπάρχει
πλημμελείας, κᾶν Μωῦσῇ ἐκείνῳ τῷ μεγάλῳ νομο-
θέτῃ άμιλληθῇ τις τῷ βίῳ. Πάντες οὖν ἅνθρωποι καθ’
ἑκάστην χρῄζομεν τῶν δι’ εὐχῆς καθαρσίων ο ή γὰρ
“Psal. xxxu, 20. " Psal. xvn, I2.
Οὐδὲ γάρ κιθάραν τις ὀρῶν κάλλιστα ἠσκημένην, καὶ
τὴν ταύτης εὐαρμοστίαν, καὶ εὐταξίαν, ἢ τῆς κιθα-
ρῳδίας αὐτῆς ἀκούων ἄλλο τι, ἢ τὸν τῆς κιθάρας
δημιουργὸν καὶ τὸν κιθαρῳδὸν ἐννοήσῃ, καὶ πρὸς
αὐτὸν ἀναδραμεῖται τῇ διανοίᾳ, κάν ἀγνοῶν τύχῃ
ταῖς ὄψεσιν. Οὕτω καὶ ἡμῖν τὸ ποιητικὸν δῆλον, καὶ
τὸ κινοῦν, καὶ τηροῦν τά πεποιημένα, κᾶν μὴ τῇ
διανοίᾳ περιλαμόἀνηται.
ις’. -— Τῷ αὐτῷ.
Τάχα οὐ μόνον ἀπὸ τοῦ νικήσαντος ἀνθρώπου ἀφ-
ίστανται πρὸς καιρὸν οιπειρασταὶ δαίμονες, ἀλλὰ
καὶ ἀπὸ τοῦ ἡττηθέντος, διότι δ’ Θεὸς προνοούμενος
τοῦ ἰδίου πλάσματος, δίδωσιν ἀνοχὴν, καὶ ἀνάψυξιν
ὀλίγην τῷ νενικημένῳ, ἵνα δυνηθῇ ἀναπνεῦσαι, καὶ
συλλέξαι τὰς οίκιίας δυνάμεις, καὶ πάλιν ἀντᾶραι
χεῖρας κατά τῶν ἀντιπάλων.
KA'. - Τῷ αὐτῷ.
ι Ἥ ψυχὴ ἡμῶν ὑπομενεῖ τῷ Κυρίῳ, ὅτι βοηο
θὸς, καὶ ὑπερασπιστὴς ἡμῶν ἐστι. ι Παράκλησιν
ἔχει πρὸς ὑπομονὴνό λόγος, ὥστε, κάν ποτε κατα-
λειφθῶμεν ὐπὸ τινος τῶν ὲκθλιὸόντων, μὴ χωρισθῆ-
ναι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, τῆς ὲν Χριστῷ Ἰησοῦ
τῷ Κυρίῳ ἡ μῶν, ἀλλ’ ὅλη ψυχῇ ὑπομένειν τά ἐπί-
πονα. τὴν παρά Θεοῦ βοήθειαν ἀναμένοντας.
KB'. - ΜΑΡΚΙΛΝῼ.
Ἀνάξιος ὢν, πίστευσον σωθῆναιο ἀναίσθητος ὢν,
μὴ προσδοκήσῃς σωθῆναι. Ἀναξίους εὐτνωμονοῦντας,
καὶ ἐπὶ πάσῃ θλίψει εὐχαριστοῦντας ὲλεεῖ, καὶ σώ-
ζει ὀ φιλάνθρωπος Θεὸς, κᾶν μέχρι βαθείας τῶν
καλῶν φθάσωσιν ἀπογνώσεως τοὺς δ’ ἀναισθήτους
οὐκ ἑλεεί⁸ τίς δέ ἔστιν 6 ἀναίσθητος, εί μὴ ὁ μὴ θέο
λων ὁμολογῆσαι εὐγνωμόνως μυρία εὐεργετεῖσθαι,
καὶ ὠφελεῖσθαι τὸν κόσμον διὰ τῆς τοῦ Δεσπότου
Χριστοῦ ὁμολογίας;
Kl" . Τῷ αὐτῷ. .
Τὸ, ι Ἔθετο σκότος ἀποκρυφὴν αὐτοῦ, ι ὲν τῷ
ἑπτακαιδεκάτῳ ψαλμῷ είρημὲνον , τὸ δυσκατάλη-
πτον, καὶ ἀσαφὲς, καὶ ἀνεξερεύνητον τῶν ἀϐύσσων
τοῦΘεοῦ χριμάτων ὐπεμφαίνει.
KA’. — Τῷ αὐτῷ.
Ἡρὼτησάς με , διατί πρῶτον ἔξω τὰς χεῖρας
νιπτόμενοι, οὕτως ,εἰσερχόμεθα είς οἷκον Κυρίου
προσεύξασθαι. Πρὸ τοῦ αίσθητοῦ τὸ νοητὸν διδά-
σκου. Ὥσπερ γάρ τῷ ὐδατι άποπλύ νει τοὺς σωματι-
assii; ῥύπους. οὕτω διὰ τῆς εὐχῆς τὴν ψυχὴν ἐκλαμ-
πρύνει. Οὐδεὶς γὰρ ἄνθρωπος καθαρὸς ὑπάρχει
πλημμελείας, κᾶν Μωῦσῇ ἐκείνῳ τῷ μεγάλῳ νομο-
θέτῃ άμιλληθῇ τις τῷ βίῳ. Πάντες οὖν ἅνθρωποι καθ’
ἑκάστην χρῄζομεν τῶν δι’ εὐχῆς καθαρσίων ο ή γὰρ
“Psal. xxxu, 20. " Psal. xvn, I2.