PG 8, col. 1025
κοινωνίαν καὶ μεγαλοφροσύνην συνασκῶν ἐκ τοῦ
προϊέναι τι τῶν ἰδίων τοῖς δεομένοις, τοῖς πένησι δὲ
ἀφορμὴν πορίζων τροφῶν. Ὁρᾷς ὅπως ἡ νομοθεσία
τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην ἅμα καὶ ἀγαθότητα καταγ-
γέλλει, τοῦ πᾶσιν ἀφθόνως χορηγοῦντος τας τροφάς.
Ἔν τε αὐτῇ τρυγῇ (49) τὸ ἐπιέναι πάλιν τὰ καταλει-
φθέντα δρεπομένους, καί τὸ τὰς ἀποπιπτούσας ῥῶγας
συλλέγειν κεκώλυκεν* τὰ δ’ αύτά καὶ τοῖς ἐλαίας συλ-
λέγδυσι διατάσσεται. Ναὶ μήν καὶ αἱ δεκάται (50) τῶν
τε καρπῶν καὶ τῶν θρεμμάτων, εὐσεϐεῖν τε εἷς τὰ
θεῖον καὶ μὴ πάντα εἶναι φιλοκερδεῖς, μεταδιδόναι δὲ
φιλανθρωπίας καὶ τοῖς πλησίον, ἐδίδασκεν (51). Ἐκ
τούτων γὰρ, οἶμαι, τῶν ἀπαρχῶν καὶ οἱ ἱερεῖς διε⁶
τρέφοντο· ἤδη οὗν συνίεμεν, εἰς εὐσέϐειαν, καὶ εἷς
κοινωνίαν, καὶ εις δικαιοσύνην, καὶ εἷς φιλανθρωπίαν
παιδευομένους ἡμᾶς πρὸς τοῦ νόμου. Ἦ γὰρ οὐχὶ
διὰ μὲν τοῦ ἑϐδόμου ἔτους (52) ἀρχὴν ἀνίεσθαι τήν
χώραν προστάττει, τοὺς πένητας δὲ ἀδεῶς τοῖς κατά
θεὸν φυεῖσι (53) καρποῖς χρῆσθαι ἐκέλευεν, τῆς φύ-
σεως τοῖς βουλομένοις γεωργούσης ; Πῶς οὗν ού (54)
χρηστὸς ὁ νόμος καὶ δικαιοσύνης διδάσκαλος ; Πάλιν
τε αὗ τῷ πεντηκοστῷ ἔτει (55) τὰ αύτά ἐπιτελεῖν κε-
λεύει, ἃ καὶ τῷ ἑϐδόμῳ, προσαποδιδοὺς ἑκάστῳ τὸ
ἴδιον, εἷ’ τις ἐν τῷ μεταξὺ διά τινα περίστασιν ἀφῃ-
ρέθη χωρίον, τήν τε ἂπιθυμίαν τῶν κτᾶσθαι ποθούν-
των περιορίζων χρόνῳ μεμετρη μένῳ καρπώσεως, τούς
τε πενίᾳ μακρᾷ ὑποσχόντας δίκην μὴ διὰ βίου κολα-
ζομένους έλών (56). Ἐἶλεημοσύναι (57) δὲ καὶ πί-
ᾖ( Ρ. 474 ED. POTTER, 397-398 ΕΙ). PARIS.
(49)Δ ςἘν- τεμαύτῇ τρυγῇ. Levit. χιχηίος Deut.
χχιν, 20, 21. Philo loco jam dicto εΑἘν δὲ τῷ καιρῷ
τῆς ὀπώρας,πάλιν δρεπομένοις τοῖς κληρούχοις πρρσξ
Ἑάττειν ξιιήῖε ἐξφά Mactaris“; σιϊλὲῑειγ, et“
dvatpofiiv ἀμπελῶνας. Τὰ δ’ αύτᾶ καὶ τοῖς ἐλαιόλο-
γοξύσί διατάττεται. Similiter vindemia tempore praeci-
pii, ne colligantur acini, neve fiat racematio: Idem
mandat et olivatoribus.
(50) Αἱ δεκάται, Levit. χχιι, 30, 32; Numer. xvm,
2i, 24-. Philo, 104: Keleéouawcl νόμοι δεκάτας
ἓν ἀπὸ. τοῦ σίτου, οἷ’νου,,καὶ θρεμμάτων ἡμέρων, καὶ
εν arto του σιτου, οινου, και θ εμματων ημερων, και
Σιρίων ἀπάρχεσθαι τοῖς ίιερωμῖνοις.-. . ὅπως ἐρεθι-
όμενοι τῇξμὶΑν ’τιμῇν τρ Θεῖον, δὲ μὴξπάντακερ-
αίνειν, εὐσεϐείᾳ ’καὶ φιλανθρωπίᾳ, ταῖςᾲάρετῶν ἠγε-
μον ίσι, κοσμῶνται. Eaedem leges jubent decimas fiu-
menti, vini. olei, pecorum, lanarum decidi sacerdo-
tibus : ut invitati ad religionem moderandumque lucri
studium, pietate charitateque ornentur, duabus vir-
tutibus’pifi‘cipuis.
ἑδ (851) Ἕδίδαὶικεν. Scribendum in plurali numero
ι ασκον.
ιοασκον.
(52) Ἑοδόμου ἔτους. Exod. χχιιι, 10, 11 ; Levit.
xxv,“2-7. Philo, loco jam dicto ε’ rest περὶ ἑβδό-
μουὲτους· νομοθέτηθέντᾶ, καθ’ ὂ-δεῖλτὴνΔ χώρανᾲάνίε-
σθαι ἀργὴν ⁸πᾶσαν ἀφιεμένηνλτοὺς δέ πένητας ἀδεῶς
τρῖς τῶν πλουδσξων χωρίοις δρεψίομένρυς adrogatio-‘-
θέντα καρπὸν δώρημᾶ φ-ύσεως, ἀρ’ ούχὶ χρηστὰ καὶ
φιλᾲνθρωπα; Quod lea: de, anno septimé, qua cessat
agricultura, et pauperibus licet e diuitum agris fructus
sponte natos, ceu natura donum, secure tollere, annon
bonitatis humanitatisque plenum est ?
(53) Τοῖς κατά Θεδν (pusio-LL Hocmest sine gultu
et cura hominum, germinantibus. Sic enim Philo
hanc phrasim explicavit, loco jam dicto : Μὴ συνεφ-
προϊέναι τι τῶν ἰδίων τοῖς δεομένοις, τοῖς πένησι δὲ
ἀφορμὴν πορίζων τροφῶν. Ὁρᾷς ὅπως ἡ νομοθεσία
τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην ἅμα καὶ ἀγαθότητα καταγ-
γέλλει, τοῦ πᾶσιν ἀφθόνως χορηγοῦντος τας τροφάς.
Ἔν τε αὐτῇ τρυγῇ (49) τὸ ἐπιέναι πάλιν τὰ καταλει-
φθέντα δρεπομένους, καί τὸ τὰς ἀποπιπτούσας ῥῶγας
συλλέγειν κεκώλυκεν* τὰ δ’ αύτά καὶ τοῖς ἐλαίας συλ-
λέγδυσι διατάσσεται. Ναὶ μήν καὶ αἱ δεκάται (50) τῶν
τε καρπῶν καὶ τῶν θρεμμάτων, εὐσεϐεῖν τε εἷς τὰ
θεῖον καὶ μὴ πάντα εἶναι φιλοκερδεῖς, μεταδιδόναι δὲ
φιλανθρωπίας καὶ τοῖς πλησίον, ἐδίδασκεν (51). Ἐκ
τούτων γὰρ, οἶμαι, τῶν ἀπαρχῶν καὶ οἱ ἱερεῖς διε⁶
τρέφοντο· ἤδη οὗν συνίεμεν, εἰς εὐσέϐειαν, καὶ εἷς
κοινωνίαν, καὶ εις δικαιοσύνην, καὶ εἷς φιλανθρωπίαν
παιδευομένους ἡμᾶς πρὸς τοῦ νόμου. Ἦ γὰρ οὐχὶ
διὰ μὲν τοῦ ἑϐδόμου ἔτους (52) ἀρχὴν ἀνίεσθαι τήν
χώραν προστάττει, τοὺς πένητας δὲ ἀδεῶς τοῖς κατά
θεὸν φυεῖσι (53) καρποῖς χρῆσθαι ἐκέλευεν, τῆς φύ-
σεως τοῖς βουλομένοις γεωργούσης ; Πῶς οὗν ού (54)
χρηστὸς ὁ νόμος καὶ δικαιοσύνης διδάσκαλος ; Πάλιν
τε αὗ τῷ πεντηκοστῷ ἔτει (55) τὰ αύτά ἐπιτελεῖν κε-
λεύει, ἃ καὶ τῷ ἑϐδόμῳ, προσαποδιδοὺς ἑκάστῳ τὸ
ἴδιον, εἷ’ τις ἐν τῷ μεταξὺ διά τινα περίστασιν ἀφῃ-
ρέθη χωρίον, τήν τε ἂπιθυμίαν τῶν κτᾶσθαι ποθούν-
των περιορίζων χρόνῳ μεμετρη μένῳ καρπώσεως, τούς
τε πενίᾳ μακρᾷ ὑποσχόντας δίκην μὴ διὰ βίου κολα-
ζομένους έλών (56). Ἐἶλεημοσύναι (57) δὲ καὶ πί-
ᾖ( Ρ. 474 ED. POTTER, 397-398 ΕΙ). PARIS.
(49)Δ ςἘν- τεμαύτῇ τρυγῇ. Levit. χιχηίος Deut.
χχιν, 20, 21. Philo loco jam dicto εΑἘν δὲ τῷ καιρῷ
τῆς ὀπώρας,πάλιν δρεπομένοις τοῖς κληρούχοις πρρσξ
Ἑάττειν ξιιήῖε ἐξφά Mactaris“; σιϊλὲῑειγ, et“
dvatpofiiv ἀμπελῶνας. Τὰ δ’ αύτᾶ καὶ τοῖς ἐλαιόλο-
γοξύσί διατάττεται. Similiter vindemia tempore praeci-
pii, ne colligantur acini, neve fiat racematio: Idem
mandat et olivatoribus.
(50) Αἱ δεκάται, Levit. χχιι, 30, 32; Numer. xvm,
2i, 24-. Philo, 104: Keleéouawcl νόμοι δεκάτας
ἓν ἀπὸ. τοῦ σίτου, οἷ’νου,,καὶ θρεμμάτων ἡμέρων, καὶ
εν arto του σιτου, οινου, και θ εμματων ημερων, και
Σιρίων ἀπάρχεσθαι τοῖς ίιερωμῖνοις.-. . ὅπως ἐρεθι-
όμενοι τῇξμὶΑν ’τιμῇν τρ Θεῖον, δὲ μὴξπάντακερ-
αίνειν, εὐσεϐείᾳ ’καὶ φιλανθρωπίᾳ, ταῖςᾲάρετῶν ἠγε-
μον ίσι, κοσμῶνται. Eaedem leges jubent decimas fiu-
menti, vini. olei, pecorum, lanarum decidi sacerdo-
tibus : ut invitati ad religionem moderandumque lucri
studium, pietate charitateque ornentur, duabus vir-
tutibus’pifi‘cipuis.
ἑδ (851) Ἕδίδαὶικεν. Scribendum in plurali numero
ι ασκον.
ιοασκον.
(52) Ἑοδόμου ἔτους. Exod. χχιιι, 10, 11 ; Levit.
xxv,“2-7. Philo, loco jam dicto ε’ rest περὶ ἑβδό-
μουὲτους· νομοθέτηθέντᾶ, καθ’ ὂ-δεῖλτὴνΔ χώρανᾲάνίε-
σθαι ἀργὴν ⁸πᾶσαν ἀφιεμένηνλτοὺς δέ πένητας ἀδεῶς
τρῖς τῶν πλουδσξων χωρίοις δρεψίομένρυς adrogatio-‘-
θέντα καρπὸν δώρημᾶ φ-ύσεως, ἀρ’ ούχὶ χρηστὰ καὶ
φιλᾲνθρωπα; Quod lea: de, anno septimé, qua cessat
agricultura, et pauperibus licet e diuitum agris fructus
sponte natos, ceu natura donum, secure tollere, annon
bonitatis humanitatisque plenum est ?
(53) Τοῖς κατά Θεδν (pusio-LL Hocmest sine gultu
et cura hominum, germinantibus. Sic enim Philo
hanc phrasim explicavit, loco jam dicto : Μὴ συνεφ-