PG 8, col. 808
καθ’ ὑμᾶς ποιητῶν εἰρήκασιν
Τοῦ γὰρ (42) καὶ γένος ἐσμέν... »
Ἐξ ὧν δῆλον, ὅτι, καὶ ποιητικοῖς χρώμενος παρα-
δείγμασιν ἐκ τῶν ’Δράτου Φαινομένων, δοκιμάζει
τὰ παρ’ ’Ἕλλησι καλῶς εἰρημένα· καὶ διὰ τοῦ· ἀγνώ-
στου Θεοῦ τιμᾶσθαι μὲν κατά περίφρασιν (43) πρὸς
τῶν Ἐλλήνων τὸν δημιουργὸν Θεὸν ᾑνίξατο’ κατ’
ἐπίγνωσιν δὲ δεῖν δι’ Υῗοῦ παραλαϐεῖν τε καὶ μαθεῖν.
α Ἀπέστειλᾶ οὖν διὰ τοῦτό σε εἰς τὰ ἔθνη, ἀνοῖξαι,
φησιν, ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, τοῦ (44) ἐπιστρέψαι ἀπὸ
σκότους εἱς φῶς, καὶ τῆς ἐξουσίας τοῦ Σατανᾶ ἐπὶ
Θεὸν, τοῦ λαϐεῖν αὐτούς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, καὶ κλῆο
ρον ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πίστει τῇ εἰς ἐμέ. ›› Οὗτοι
οὖν οἱ ἀνοιγόμενοι τυφλῶν ὀφθαλμοί’ δι’Υῖοῦ ἐπί-
γνωσίς ἐστι’ τοῦ Πατρὸς, ἠ τῆς περὶφράσεως τῆς
Ἑλληνικῆς κατάληψις’ τό τε ‹‹ ἀπὸ τῆς ἐξουσίας τοῦ
Σατανᾶ ἐπιπρέψαι, ›› τὸ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐστὶ με·
ταϐἀλλεσθαι, δι’ ἣν ἡ δουλεία ἐγεγόνει. Οὐ μὴν ἁπλῶς
πᾶσαν φιλοσοφίαν ἀποδεχόμεθα, ἀλλ’ ἐκείνην περὶ
ἧς καὶ ὁ παρᾶ Πλάτωνι λέγει Σωκράτης· ‹‹ Εῐσὶ γὰρ
δὴ (45). ὥς φασι, περὶ τὰς τελετὰς Ναρθηκοφόροι
(46) μὶν πολλοὶ, Βάκχοι δέ τε, παῦροι· ›› ‹‹ πολλοὺς μὶν
τοὺς κλητοὺς, ὀλίγους δὲ τοὺς ἐκλεκτοὺς, ›› αἴνιττόμε-
νος, Ἐπιφέρει γοῦν σαφῶς· ‹‹ Οὗτοι δέ εἶσι,κατὰ
τὴν ἐμὴν δόξαν, οὐκ ἄλλοι ἢ οἱ πεφιλοσοφηκότες
ὀρθῶς· ὧν δὴ κάγὼ, κατά γε τὸ (47) δυνατὸν, οὐδὲν
ἀπέλιπον ἐν τῷ βίῳ, ἀλλά παντὶ τρόπῳ προῦθυμήθην
γενέσθαι. Εἰ δὲ ὀρθῶς προῦθυμήθην, καί τι ἠνύσαμεν,
ἐκεῖσε ἐλθόντες, τὸ σαφὲς εἰσόμεθα, ἐὰν Θεὸς θέλῇ,
ὀλίγων ὕστερον. n Ἆρ’ οὐ δοκεῖ σοι πίστεως ἐκ τῶν
Ἑϐραϊκῶν Γραφῶν τῆν μετὰ θάνατον ἐλπίδα τοῦ
δικαίου σαφηνίζειν; κᾶν τῷ Δημοδόκῳ (48)· (εἰ
δῆ τοῦ Πλάτωνος τὸ σύγγραμμα· ι( Μὴ δὲ ἡγοῦ (49)
(a) Act. xvn 22-28. (b) Act. XXVI, l7, 18. (c) Matth. xx, 16,
(46)·Ναρθήκοφόροι.Α Ρνρνθτὺίᾶίἱε ille versus legi-
tur etiam infra ρ. 236. SYLBunG.
(47)"t2v δὲ καίειά γε τόν. ὪνΙ δὴ καὶ ἔγωγε
κατὰ-τό apud_P_laion. M014 προύθυμοόμην pro προῦ-
θυμή θην ,7 et_ ἐθέλῃ pro θέλῃ( Ibid.
(48) Δη μοδόκῳί Νὐιι in Demodoco hic locus exstat,
εεᾷᾼὶιι-’Ᾱερῌασταῖςζ Basil. edit. pag‘.“237,._utn vel Cle-
mensimemoria lapsus sit, vel a'librariis facta cor-
ruptela, vel duo a Platone hoc titulo scripti dialogi.
ᾼΑ Demodocam autem inter nothos ponit etiam
Diogenes Laertius p. 122.11. SYLBURG.
(49) Msa: moi.— Hznc in Platonis Ainqloribus
pa‘g. εἰς), Sic se1hqben~t : ’A‘Ma‘z μὴ οὐχ οὕτως, ὦ
φίλε, ἔχωσι, μηδίῇ τοῦτο φιλοσοφεῇ περῗτὰς τέχνας
έσπουδξκένείδηόὐδέ πολυπραγμονοξνταξ κυπτάζὸντα
ζῇν, οὐξὲΰπολυμαθοῖηταζ ’ἀλλᾶι ἆξλλοιτι· ἐπεί γε
ᾤμην καὶ ὄνειδος εἶναι τοῦτο’, καῖ Δβαναύσους καλεῖ-
σθαντοὺς περί τὰς τέχνας ἐσπουὸακόταῆ {Verum
non ita se habet. o amice ; nec philosophari,cit‘ca
artes studiose versari est. nec multis negotiis in-
cumbere, nec_mnlta perdiscere, sed aliud quiddam,
siquidem existimofet turpe hoc esse, et mecha-
niCos rectius appellari, qui artibus incumbunt.
Τοῦ γὰρ (42) καὶ γένος ἐσμέν... »
Ἐξ ὧν δῆλον, ὅτι, καὶ ποιητικοῖς χρώμενος παρα-
δείγμασιν ἐκ τῶν ’Δράτου Φαινομένων, δοκιμάζει
τὰ παρ’ ’Ἕλλησι καλῶς εἰρημένα· καὶ διὰ τοῦ· ἀγνώ-
στου Θεοῦ τιμᾶσθαι μὲν κατά περίφρασιν (43) πρὸς
τῶν Ἐλλήνων τὸν δημιουργὸν Θεὸν ᾑνίξατο’ κατ’
ἐπίγνωσιν δὲ δεῖν δι’ Υῗοῦ παραλαϐεῖν τε καὶ μαθεῖν.
α Ἀπέστειλᾶ οὖν διὰ τοῦτό σε εἰς τὰ ἔθνη, ἀνοῖξαι,
φησιν, ὀφθαλμοὺς αὐτῶν, τοῦ (44) ἐπιστρέψαι ἀπὸ
σκότους εἱς φῶς, καὶ τῆς ἐξουσίας τοῦ Σατανᾶ ἐπὶ
Θεὸν, τοῦ λαϐεῖν αὐτούς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν, καὶ κλῆο
ρον ἐν τοῖς ἡγιασμένοις πίστει τῇ εἰς ἐμέ. ›› Οὗτοι
οὖν οἱ ἀνοιγόμενοι τυφλῶν ὀφθαλμοί’ δι’Υῖοῦ ἐπί-
γνωσίς ἐστι’ τοῦ Πατρὸς, ἠ τῆς περὶφράσεως τῆς
Ἑλληνικῆς κατάληψις’ τό τε ‹‹ ἀπὸ τῆς ἐξουσίας τοῦ
Σατανᾶ ἐπιπρέψαι, ›› τὸ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας ἐστὶ με·
ταϐἀλλεσθαι, δι’ ἣν ἡ δουλεία ἐγεγόνει. Οὐ μὴν ἁπλῶς
πᾶσαν φιλοσοφίαν ἀποδεχόμεθα, ἀλλ’ ἐκείνην περὶ
ἧς καὶ ὁ παρᾶ Πλάτωνι λέγει Σωκράτης· ‹‹ Εῐσὶ γὰρ
δὴ (45). ὥς φασι, περὶ τὰς τελετὰς Ναρθηκοφόροι
(46) μὶν πολλοὶ, Βάκχοι δέ τε, παῦροι· ›› ‹‹ πολλοὺς μὶν
τοὺς κλητοὺς, ὀλίγους δὲ τοὺς ἐκλεκτοὺς, ›› αἴνιττόμε-
νος, Ἐπιφέρει γοῦν σαφῶς· ‹‹ Οὗτοι δέ εἶσι,κατὰ
τὴν ἐμὴν δόξαν, οὐκ ἄλλοι ἢ οἱ πεφιλοσοφηκότες
ὀρθῶς· ὧν δὴ κάγὼ, κατά γε τὸ (47) δυνατὸν, οὐδὲν
ἀπέλιπον ἐν τῷ βίῳ, ἀλλά παντὶ τρόπῳ προῦθυμήθην
γενέσθαι. Εἰ δὲ ὀρθῶς προῦθυμήθην, καί τι ἠνύσαμεν,
ἐκεῖσε ἐλθόντες, τὸ σαφὲς εἰσόμεθα, ἐὰν Θεὸς θέλῇ,
ὀλίγων ὕστερον. n Ἆρ’ οὐ δοκεῖ σοι πίστεως ἐκ τῶν
Ἑϐραϊκῶν Γραφῶν τῆν μετὰ θάνατον ἐλπίδα τοῦ
δικαίου σαφηνίζειν; κᾶν τῷ Δημοδόκῳ (48)· (εἰ
δῆ τοῦ Πλάτωνος τὸ σύγγραμμα· ι( Μὴ δὲ ἡγοῦ (49)
(a) Act. xvn 22-28. (b) Act. XXVI, l7, 18. (c) Matth. xx, 16,
(46)·Ναρθήκοφόροι.Α Ρνρνθτὺίᾶίἱε ille versus legi-
tur etiam infra ρ. 236. SYLBunG.
(47)"t2v δὲ καίειά γε τόν. ὪνΙ δὴ καὶ ἔγωγε
κατὰ-τό apud_P_laion. M014 προύθυμοόμην pro προῦ-
θυμή θην ,7 et_ ἐθέλῃ pro θέλῃ( Ibid.
(48) Δη μοδόκῳί Νὐιι in Demodoco hic locus exstat,
εεᾷᾼὶιι-’Ᾱερῌασταῖςζ Basil. edit. pag‘.“237,._utn vel Cle-
mensimemoria lapsus sit, vel a'librariis facta cor-
ruptela, vel duo a Platone hoc titulo scripti dialogi.
ᾼΑ Demodocam autem inter nothos ponit etiam
Diogenes Laertius p. 122.11. SYLBURG.
(49) Msa: moi.— Hznc in Platonis Ainqloribus
pa‘g. εἰς), Sic se1hqben~t : ’A‘Ma‘z μὴ οὐχ οὕτως, ὦ
φίλε, ἔχωσι, μηδίῇ τοῦτο φιλοσοφεῇ περῗτὰς τέχνας
έσπουδξκένείδηόὐδέ πολυπραγμονοξνταξ κυπτάζὸντα
ζῇν, οὐξὲΰπολυμαθοῖηταζ ’ἀλλᾶι ἆξλλοιτι· ἐπεί γε
ᾤμην καὶ ὄνειδος εἶναι τοῦτο’, καῖ Δβαναύσους καλεῖ-
σθαντοὺς περί τὰς τέχνας ἐσπουὸακόταῆ {Verum
non ita se habet. o amice ; nec philosophari,cit‘ca
artes studiose versari est. nec multis negotiis in-
cumbere, nec_mnlta perdiscere, sed aliud quiddam,
siquidem existimofet turpe hoc esse, et mecha-
niCos rectius appellari, qui artibus incumbunt.