PG 82, col. 1316
μὲν ἠρνήθη, ἄντικρυς ἰσχυρισὰμενος di; οὖ γενήσε-
ται τοῦτο ⁵ ἐπεὶ δὲ ἦκουσενὼς τῆς Δειῐποντικῆς ἀπορς
ῥαγήσεται κοινωνίας, εἰ μὴ τοῦτο συγχεωῖιήςειεν1
Καὶ ἴσως τις τῶν φιλοιξιὸγων, καὶ σκώπτειν τὰ
καλὰ μόνον δεδιδαγμένων, φαίη ἂν μὴ ἀξιομνημό-
νευτον εἶναι τουτὶ τὸ διήγημα. Ἐγὼ δὲ πρὸς ταῖς
ᾶλλαις τοῦ ἀνδρὸς θαυματουργίαις καὶτοῦτο προς-
τέθεικα, οὺ μόνον τῶν μεγάλων ἀνδρῶν τὸ περὶ αὖ·
τὸν σέϐας ἐπιδεῖξαι βουλόμενος, ἀλλὰ καὶ τοῦ fficia;
αὑτοῦ τὸ γλυκὺ καὶ μέτριον δηλῶσαι κερδαλέον ἡγού-
μενος. Τοσοῦτος γὰρ ὢν καὶ τοιοῦτος τὴν ἀρετήν,
οὐδὲ τῆς τυχούσης τιμῆς ἄξιον ἑαυτὸν ὑπελαμεανε,
καὶ ἀπωθεῖτο μὲν αὐτὴν ὡς οὐδαμόθεν αὐτῷ προσ-
ήκουσαν, ἠνείχετο δὲ πάλιν, ὼς τοὺς δρῶντας εἰερ-
γετοῦσαν. Ταύτην ἀποδιδράσκων, δῆλος γαρ irtus:
γεγονὼς, εἷλκε πρὶς αὑτὸν διὰ τῆς φήμης τοὺς τῶν
ἀγαθῶν ἐραστὰς, τὸ τέλος ἐπὶ τὸ Σίναιον ὅρος μετ’
ὀλίγων τῶν συνηθεστέρων ἐξώρμησεν , οὐ πόλεως
ἐπιϐαίνων. οὐ κώμης, ἀλλὰ τὴν ἄϐατον ἔρημον βα-
τὴν ἐργαζόμενος, Ἐφερον δὲ ἐπὶ τῶν ὤμων καὶ
τὴν ἀναγκαίαν τροφὴν, τὸν ἄρτον, φημὶ, καὶ τοὺς
ἃλας, καὶ κώθωνα ὲκ ξύλου πεποιημένον, καὶ σπογ-
γιὰν μηρίνθῳ προτδεδεμένην· ὅπως εἴποτε βαθύτε-
ρον εὕροιεν ὓδωρ ἀνιμήςαιντο μὲν τῇ σπογγιᾷ. ἀπο-
ολίψαντες δὲ εἰς τὸν κώθωνα ἀποπίοιεν. Τοιγᾶρτοι
πολλῶν ἡμε ρῶν ὁδὸν ἑξανὺσαντες καταλαμὸ ανον st
τ). ποθούμενον ὄρος, καὶ τὸν οίκεῖον προσκυνήσαντες
Δεσπότην πολὺν ἐκεῖ διετέλεσαν χρόνον, τοῦ χωρίου
τὴν ἐρημίαν καὶ τὴν τῆς ψυχῆς ἡσυχίαν τρυφὴν με·
γίστην ἡγούμενοι. Ἐν ἐκείνῃ δὲ τῇ πέτρα, ὑφ“ᾔ
κρυπτόμενος Μωῦσῆς τῶν προφητῶν ὸ κορυφαῖος
ἠξιώθη τὸν Θεὸν ἰδεῖν, ὡς δυνατὸν ἧν tam , ἐκκλη-
σίαν δειμάμενος, καὶ θεῖον ἁγιάσας ουσιαστήριον,ὒ
καὶ είς δεῦρο διέμεινεν, sl; τὴν οἰκείαν ἐπανῆκε πα-
λαίστραν. Μαθὼν δὲ τοῦ ὁμωνύμου μὲν,δυσσείοῦς δὲ
βασιλέως τὰς ἀπειλάς · πανωλεθρίαν γὰρ τοῖς εὗσε-
ιϐέσιν ἀπειλήσας. τὴν ἐπὶ Πέρσας πορείαν ἐστείλατο·
καὶ ἐκεχήνεσαν οἱ τὰ αὐτὰ φρονοῦντες τὴν ἀπευκτὴν
ἐκείνην ἐπάνοδον ³ τηνικαῦτα σπουδαίαν τῷ Θεῷ
προσενεγκὼν προσευχὴν , καὶ ταύτην μέχρι δεκάτης
ήμέρας ἐκτείνας , ἢκουσε φωνῆς φθεγγομένης, ὡς 6
μυσαρδς καλ¹ δυσώδης ἀνῄρηται χοῖρος. Ἀλλ’ οὐδὲ
τῆς προσευχῆς τὸ πέρας δεξαμένης, εὐθὺς συνεπέ-
ρανε τὴν εὐχὴν, ἀλλὰ τὴν αἴτησιν εὶς ὑμνῳδίαν μετ-
ἐϐαλεν, εὐχαριοτὴριον ἀναπέμπων ὕμνον τῷ Σωτῆρι
τῶν οἰκείων, καὶ τῶν ἀλλοτρίων ἁνεξικὰκῳ τε καὶ
δυνατῷ πολεμίῳ. Ἐμακροθύμησε γὰρ ἐπὶ πλεῖον τῷ
δυσσεόετ· ἐπειδὴ δὲὴ μακροθυμία εἰς μείζονα λύτταν
ἐπαιδοτρίδησε τὸν ἀλάστορα, εἰς καιρὸν τιμωρίαν
ἐπήγαγε. Πεπληρωκὼς δὲ τὴν εὐχὴν, καὶ πρὸς τους
,οἰκείους ἐπιπτραφιὶς, δῆλος ἦν ιΰθνμον τὴν διάνοιαν
ται τοῦτο ⁵ ἐπεὶ δὲ ἦκουσενὼς τῆς Δειῐποντικῆς ἀπορς
ῥαγήσεται κοινωνίας, εἰ μὴ τοῦτο συγχεωῖιήςειεν1
Καὶ ἴσως τις τῶν φιλοιξιὸγων, καὶ σκώπτειν τὰ
καλὰ μόνον δεδιδαγμένων, φαίη ἂν μὴ ἀξιομνημό-
νευτον εἶναι τουτὶ τὸ διήγημα. Ἐγὼ δὲ πρὸς ταῖς
ᾶλλαις τοῦ ἀνδρὸς θαυματουργίαις καὶτοῦτο προς-
τέθεικα, οὺ μόνον τῶν μεγάλων ἀνδρῶν τὸ περὶ αὖ·
τὸν σέϐας ἐπιδεῖξαι βουλόμενος, ἀλλὰ καὶ τοῦ fficia;
αὑτοῦ τὸ γλυκὺ καὶ μέτριον δηλῶσαι κερδαλέον ἡγού-
μενος. Τοσοῦτος γὰρ ὢν καὶ τοιοῦτος τὴν ἀρετήν,
οὐδὲ τῆς τυχούσης τιμῆς ἄξιον ἑαυτὸν ὑπελαμεανε,
καὶ ἀπωθεῖτο μὲν αὐτὴν ὡς οὐδαμόθεν αὐτῷ προσ-
ήκουσαν, ἠνείχετο δὲ πάλιν, ὼς τοὺς δρῶντας εἰερ-
γετοῦσαν. Ταύτην ἀποδιδράσκων, δῆλος γαρ irtus:
γεγονὼς, εἷλκε πρὶς αὑτὸν διὰ τῆς φήμης τοὺς τῶν
ἀγαθῶν ἐραστὰς, τὸ τέλος ἐπὶ τὸ Σίναιον ὅρος μετ’
ὀλίγων τῶν συνηθεστέρων ἐξώρμησεν , οὐ πόλεως
ἐπιϐαίνων. οὐ κώμης, ἀλλὰ τὴν ἄϐατον ἔρημον βα-
τὴν ἐργαζόμενος, Ἐφερον δὲ ἐπὶ τῶν ὤμων καὶ
τὴν ἀναγκαίαν τροφὴν, τὸν ἄρτον, φημὶ, καὶ τοὺς
ἃλας, καὶ κώθωνα ὲκ ξύλου πεποιημένον, καὶ σπογ-
γιὰν μηρίνθῳ προτδεδεμένην· ὅπως εἴποτε βαθύτε-
ρον εὕροιεν ὓδωρ ἀνιμήςαιντο μὲν τῇ σπογγιᾷ. ἀπο-
ολίψαντες δὲ εἰς τὸν κώθωνα ἀποπίοιεν. Τοιγᾶρτοι
πολλῶν ἡμε ρῶν ὁδὸν ἑξανὺσαντες καταλαμὸ ανον st
τ). ποθούμενον ὄρος, καὶ τὸν οίκεῖον προσκυνήσαντες
Δεσπότην πολὺν ἐκεῖ διετέλεσαν χρόνον, τοῦ χωρίου
τὴν ἐρημίαν καὶ τὴν τῆς ψυχῆς ἡσυχίαν τρυφὴν με·
γίστην ἡγούμενοι. Ἐν ἐκείνῃ δὲ τῇ πέτρα, ὑφ“ᾔ
κρυπτόμενος Μωῦσῆς τῶν προφητῶν ὸ κορυφαῖος
ἠξιώθη τὸν Θεὸν ἰδεῖν, ὡς δυνατὸν ἧν tam , ἐκκλη-
σίαν δειμάμενος, καὶ θεῖον ἁγιάσας ουσιαστήριον,ὒ
καὶ είς δεῦρο διέμεινεν, sl; τὴν οἰκείαν ἐπανῆκε πα-
λαίστραν. Μαθὼν δὲ τοῦ ὁμωνύμου μὲν,δυσσείοῦς δὲ
βασιλέως τὰς ἀπειλάς · πανωλεθρίαν γὰρ τοῖς εὗσε-
ιϐέσιν ἀπειλήσας. τὴν ἐπὶ Πέρσας πορείαν ἐστείλατο·
καὶ ἐκεχήνεσαν οἱ τὰ αὐτὰ φρονοῦντες τὴν ἀπευκτὴν
ἐκείνην ἐπάνοδον ³ τηνικαῦτα σπουδαίαν τῷ Θεῷ
προσενεγκὼν προσευχὴν , καὶ ταύτην μέχρι δεκάτης
ήμέρας ἐκτείνας , ἢκουσε φωνῆς φθεγγομένης, ὡς 6
μυσαρδς καλ¹ δυσώδης ἀνῄρηται χοῖρος. Ἀλλ’ οὐδὲ
τῆς προσευχῆς τὸ πέρας δεξαμένης, εὐθὺς συνεπέ-
ρανε τὴν εὐχὴν, ἀλλὰ τὴν αἴτησιν εὶς ὑμνῳδίαν μετ-
ἐϐαλεν, εὐχαριοτὴριον ἀναπέμπων ὕμνον τῷ Σωτῆρι
τῶν οἰκείων, καὶ τῶν ἀλλοτρίων ἁνεξικὰκῳ τε καὶ
δυνατῷ πολεμίῳ. Ἐμακροθύμησε γὰρ ἐπὶ πλεῖον τῷ
δυσσεόετ· ἐπειδὴ δὲὴ μακροθυμία εἰς μείζονα λύτταν
ἐπαιδοτρίδησε τὸν ἀλάστορα, εἰς καιρὸν τιμωρίαν
ἐπήγαγε. Πεπληρωκὼς δὲ τὴν εὐχὴν, καὶ πρὸς τους
,οἰκείους ἐπιπτραφιὶς, δῆλος ἦν ιΰθνμον τὴν διάνοιαν