PG 83, col. 185
τέροις ἀποκρίνεται όΥἱδς τοῦ Θεοῦ, ἐπειδὴ ὲν αύτῷ
ἑκάτεραι φύσεις εἰσίν. Ὀ αὐτὸς λαλεῖ, ἀλλ’ οὐχ
ὲν). (29) πάντοτε, ἀλλ’ ἑτέρω τρόπῳ. Πρόσεχε αὑ-
τὸν (50), νῦν μὲν δόξαν φθεγγόμενον, νῦν δὲ ἀνθρώο
πινα πάθη. Ὦς Θεὸς λαλεῖ τὰ θεῖα, ἆπίιδήπερ ὁ
Δόγος ἐστίν · ὡς ἄνθρωπος λέγει τὰ ταπεινὰ , ἐπει-
δήπερὲν τῇ ἐμῇ ὑποστάσει λαλεῖ (3|).—— Τοῦ αὐτοῦ,
ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. ὐθεν έκεῖνο τὸ ἀναγνωσθὲν,
ὡς ό Κύριος τῆς δόξης ἐσταύρωται, μὴ τῇ ἑαυτοῦ
δόξῃ σταυρωθέντα νομίσωμεν. Ἀλλ’ ἐπειδὴ οὗτος
Θεός τε καὶ ἄνθρωπος, κατὰ μὲν τὴν θεότητα Θεὸς,
κατὰ δὲ τὴν πρόσληψιν τῆς σαρκὸς ἄνθρωπος Ἰησοῦς
Χριστὸς , ό Κύριος τῆς δόξης ἐσταυρῶσθαι λέγεται.
Καὶ γὰρ ἑκατέρας μετέχει φύσεως, τουτέστιν ἀνθρω-
πίνης καὶ Θείας. Ἐν τῇ τοῦ ἀνθρώπου γὰρ φύσει τὺ
πάθος ὑπέμεινεν, ἵνα ἀδιαιρέτως καὶ Κύριος τῆς
δόξης, καὶ Υἱὸς ἀνθρώπου εἶναι λέγηται ό παθὼν, κα-
Θὼς γέγραπται, ι ὐ ὲκ τοῦ ούρανοῦ καταδάς. ι --
ὀμοίως ἐκ (52) τοῦ αὑτοῦ. Σιγάτωσαν (55) τοι-
γαροῦν αἱ περὶ τῶν λόγων μάταιαι ζητήσεις. Ἦ γὰρ
βασιλεία τοῦ θεοῦ, καθὼς γέγραπται, οὐκ ἐν πειθοῖς
λόγων ἐστὶν, ἀλλ’ ὲν ἀποδείξει δυνάμεως. Φυλάξωμεν
τὴν διαφορὰν τῆς σαρκὸς καὶτῆς Θεότητος. Εἲς γὰρ
Θεοῦ Υἱὸς, εἷς, ἑκά-τερα λαλεῖ, ἐπειδήπερ ἑκατέρα φύ-
σις ἐστὶν ἐν αύτῷ. Ἀλλ’ εἰ καὶ αὑτὸς λαλεῖ, οὐχ ἑνὶ
μέντοι γε πάντοτε τρόπῳ λαλεῖ. Ὀρᾷς γὰρ ὲν αύτῷ
νῦν μὲν δόξαν Θεοῦ, νῦν δὲ πάθη ἀνθρώπου (54). Ὠς
Θεὸς λαλεῖ τὰ θεῖα, ἐπειδήπερ Λόγος’ ὡς ἄνθρωπος
λαλεῖ τὰ ἀνθρώπινα, ἐπειδήπερ ὲν ταύτῃ ἐλάλει τῇ
φύσει. -- Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦλόγου τοῦ περὶ τῆς ἐν·
ανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου κατὰ Ἀπολιναριστῶν.
Ἀλλ’ ὲν ὅσῳ τούτους ἐλέγχομεν, ἁνεφύησαν ἕτεροι,
λέγοντες τό τε σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν Θεότητα
μιᾶς φύσεως εἷναι.Ποϊος ᾅδης τὴν τοσαύτην βλασφη-
μίαν ὲρεύξατο (35) ; Ἀ petatve". γὰρ ἤδη τυγχάνουσιν
ἁνεκτότεροι, ὧν ἡ ἀπιστία διὰ τούτους κρατύνεται,
⁸ De fide, lib. ιι, c. 9. ³ lbid., c. 7. ⁸ l Cor. ιι,
ιι, 4. ⁸ De incarn. sacram, c. 6. ’ ibid.
(27) διαέρ Ed. Rom. et Lips. h. l. babet διαιρέ-
σεως.
(28) εἷς. Ed. Rom. et Lips. s!._ln utraque ista fi _De
editione non apponitur punctum ad praecedens σαρ- ῐ) loco, t. ll, ed. Bened. p. 485, segm. 77. lntegrum
κίς, nec deinde ad φύσεις εἰσὶν, sed una serie pro-
greditur oratio usque ad ό αὐτὸς λαλεῖ, ubi pun-
ctum ponitur, et ad sequens ξ πάντοτε. Aliam dis-
tinctionen secutus est Strigelius in interpretatione
sua Latina.
(29) ὲνξ. E_d. lium. etLips. ἡμῖν. Graeca h. Ι. non
satis respondent textui Latino.
(ὅθ) ἀλλ’ ἑτ. τρ. πρ. αὐτόν. Edit. Rom. et Lips.
ἀλλ’ ἔστω, τρόπῳ ήπρότεγε σεαυτῷ.
(3|) ὼς -ἑς om; λαλεῖ. llzec satis diversa sunt
abiis quaaideintle infra leguntur.
(δί) ἐκ. Supplendum fuit.
(53) Σιγὰτιιὶσαν - δυνάιριειιις.Δ llaec sunt ea qua:
omissa erant in superioribuerum sequuntur, Epu-
λάξωμεν κ. τ. λ. cum textu Latino non satis con-
veniunt.
(34) ἀν’)ο. Ed. Rom. ct Lips. ἀνθρώπων.
ἑκάτεραι φύσεις εἰσίν. Ὀ αὐτὸς λαλεῖ, ἀλλ’ οὐχ
ὲν). (29) πάντοτε, ἀλλ’ ἑτέρω τρόπῳ. Πρόσεχε αὑ-
τὸν (50), νῦν μὲν δόξαν φθεγγόμενον, νῦν δὲ ἀνθρώο
πινα πάθη. Ὦς Θεὸς λαλεῖ τὰ θεῖα, ἆπίιδήπερ ὁ
Δόγος ἐστίν · ὡς ἄνθρωπος λέγει τὰ ταπεινὰ , ἐπει-
δήπερὲν τῇ ἐμῇ ὑποστάσει λαλεῖ (3|).—— Τοῦ αὐτοῦ,
ἐκ τοῦ αὐτοῦ λόγου. ὐθεν έκεῖνο τὸ ἀναγνωσθὲν,
ὡς ό Κύριος τῆς δόξης ἐσταύρωται, μὴ τῇ ἑαυτοῦ
δόξῃ σταυρωθέντα νομίσωμεν. Ἀλλ’ ἐπειδὴ οὗτος
Θεός τε καὶ ἄνθρωπος, κατὰ μὲν τὴν θεότητα Θεὸς,
κατὰ δὲ τὴν πρόσληψιν τῆς σαρκὸς ἄνθρωπος Ἰησοῦς
Χριστὸς , ό Κύριος τῆς δόξης ἐσταυρῶσθαι λέγεται.
Καὶ γὰρ ἑκατέρας μετέχει φύσεως, τουτέστιν ἀνθρω-
πίνης καὶ Θείας. Ἐν τῇ τοῦ ἀνθρώπου γὰρ φύσει τὺ
πάθος ὑπέμεινεν, ἵνα ἀδιαιρέτως καὶ Κύριος τῆς
δόξης, καὶ Υἱὸς ἀνθρώπου εἶναι λέγηται ό παθὼν, κα-
Θὼς γέγραπται, ι ὐ ὲκ τοῦ ούρανοῦ καταδάς. ι --
ὀμοίως ἐκ (52) τοῦ αὑτοῦ. Σιγάτωσαν (55) τοι-
γαροῦν αἱ περὶ τῶν λόγων μάταιαι ζητήσεις. Ἦ γὰρ
βασιλεία τοῦ θεοῦ, καθὼς γέγραπται, οὐκ ἐν πειθοῖς
λόγων ἐστὶν, ἀλλ’ ὲν ἀποδείξει δυνάμεως. Φυλάξωμεν
τὴν διαφορὰν τῆς σαρκὸς καὶτῆς Θεότητος. Εἲς γὰρ
Θεοῦ Υἱὸς, εἷς, ἑκά-τερα λαλεῖ, ἐπειδήπερ ἑκατέρα φύ-
σις ἐστὶν ἐν αύτῷ. Ἀλλ’ εἰ καὶ αὑτὸς λαλεῖ, οὐχ ἑνὶ
μέντοι γε πάντοτε τρόπῳ λαλεῖ. Ὀρᾷς γὰρ ὲν αύτῷ
νῦν μὲν δόξαν Θεοῦ, νῦν δὲ πάθη ἀνθρώπου (54). Ὠς
Θεὸς λαλεῖ τὰ θεῖα, ἐπειδήπερ Λόγος’ ὡς ἄνθρωπος
λαλεῖ τὰ ἀνθρώπινα, ἐπειδήπερ ὲν ταύτῃ ἐλάλει τῇ
φύσει. -- Τοῦ αὐτοῦ, ἐκ τοῦλόγου τοῦ περὶ τῆς ἐν·
ανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου κατὰ Ἀπολιναριστῶν.
Ἀλλ’ ὲν ὅσῳ τούτους ἐλέγχομεν, ἁνεφύησαν ἕτεροι,
λέγοντες τό τε σῶμα τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν Θεότητα
μιᾶς φύσεως εἷναι.Ποϊος ᾅδης τὴν τοσαύτην βλασφη-
μίαν ὲρεύξατο (35) ; Ἀ petatve". γὰρ ἤδη τυγχάνουσιν
ἁνεκτότεροι, ὧν ἡ ἀπιστία διὰ τούτους κρατύνεται,
⁸ De fide, lib. ιι, c. 9. ³ lbid., c. 7. ⁸ l Cor. ιι,
ιι, 4. ⁸ De incarn. sacram, c. 6. ’ ibid.
(27) διαέρ Ed. Rom. et Lips. h. l. babet διαιρέ-
σεως.
(28) εἷς. Ed. Rom. et Lips. s!._ln utraque ista fi _De
editione non apponitur punctum ad praecedens σαρ- ῐ) loco, t. ll, ed. Bened. p. 485, segm. 77. lntegrum
κίς, nec deinde ad φύσεις εἰσὶν, sed una serie pro-
greditur oratio usque ad ό αὐτὸς λαλεῖ, ubi pun-
ctum ponitur, et ad sequens ξ πάντοτε. Aliam dis-
tinctionen secutus est Strigelius in interpretatione
sua Latina.
(29) ὲνξ. E_d. lium. etLips. ἡμῖν. Graeca h. Ι. non
satis respondent textui Latino.
(ὅθ) ἀλλ’ ἑτ. τρ. πρ. αὐτόν. Edit. Rom. et Lips.
ἀλλ’ ἔστω, τρόπῳ ήπρότεγε σεαυτῷ.
(3|) ὼς -ἑς om; λαλεῖ. llzec satis diversa sunt
abiis quaaideintle infra leguntur.
(δί) ἐκ. Supplendum fuit.
(53) Σιγὰτιιὶσαν - δυνάιριειιις.Δ llaec sunt ea qua:
omissa erant in superioribuerum sequuntur, Epu-
λάξωμεν κ. τ. λ. cum textu Latino non satis con-
veniunt.
(34) ἀν’)ο. Ed. Rom. ct Lips. ἀνθρώπων.