PG 85, col. 1033
quidem dignitate (istud enim etiam nos profitemur),
scd tempore, Deus pteuitentia quadam ductus ad
illius elfectionem processisse videtur, qui illam vel
ignoratione pulchri vel invidia non antea condiderit
at utrumque abhorret a beata illa divinaque natura.
Deus enim semper cognoscit pulchrum, semperque
bonus est. Attende praeterea ad istud.
CllllIST. Quid illud?
MIM. Providentiane administratur hoc univer-
CIIR. Certissime.
ΛΕΜ. Unde igitur admittitinterituut'l Consilione
Dei, anpraater consilium? Si prseter consilium et vo-
luntatem, non potest igitur Deus succurrere, etiamsi
conservare cupiat : si voluntate et consilio, quam ob
causam perdit id quod inter res procreatas est prae-
stantissimum ?An ut praestantius quidpiam efliciat?At
id fieri non potest. Att ut deterius? at nelas. An ttt
simile et par? atqui puerorum is lusus estqui in lit-
tOre ludunt,ex arena domunculas identidetucontpo-
nunt et diruunt. Qttiseuim adeo sui operis negligens
stultttsqtte artifex, ιιι sua opera qua: semel pra-clare
construxerit, mutet? Cnnticitur igitur ex iis qua:
((38) CC. P. ὲπεισφρητέον.,
(69) thzdpsrocJanieus valde. lude Romanum (ζ vulgo falso Gregorio Nysseno ascribunt cap. tt, 107
glisrere. Argumentum autem hic tractatum, lege
apud auctorem libri de mundo, qui Philonis Judaei
operibus adiungitur2 confutatam in sermone quarto
Therapeutic. Theodoreti, qui De materia et mundo
inscribitur. Multa apud Proclutu et Philoponutn
huc spectantia. ΒΔ..
(70) Ἀπόλλυσι. Errant itt hoc magnopere utun-
dauaa :eternitatis assertores. Non enim abolitio haec
tollitquod semel l'uit, sed renovat, recreat, ex ‘hu-
ntili facit splendidum, ex obnoxio mortalitati 'int-
mortale. Quo eodem respexisse Platonem puto,
cunt mortalem a se conditum esse mundum tli-
centent Deuminducit, sed immortalitate se eum do-
staturum, quia placeat eum non abolere. [Cadent
doettina Aristotelis. Chalciditts in Tunicam,
cap. 281 :_Art'stoteles sine genitura et sine interitu
dicit mundum esse, dicina “Providentia perpetuitati
pro .agatum ;r cujus sententia cum sit pra-clara et na-
tulis et ad Platonici dogmatis considerationem satis
accommodata, non otiose, pratereuitdaest. Platonis υ omnipotente fieri non possit, q'ui in hoc mortalem
verba nota ex eodem Dialogo. Ea respicit Stobaeus
l’tzysicarum lib. ι, xxi, ΗΞ cum ait : Πλάτων φθαρτὸν
μίὲν τὸν κόσμον ὅσον ἐπὶ τῇ- φόσει.Δ αἰσθητὸν [γὰρ
εἶναι, διότι ,καὶ σωματικόν,ᾲᾷιῦΔ μὴν φθαρησόμενόν γέ
προνοίᾳ καὶ συνοχῇ Θεοῦ. Eidem sententis Pytha-
goraut, Cujus nugtnata pleraque transtulisse in sua
scripta et sermonis politte commendasse Platonem
nemo nescire ιιιιικει.Δ θωτίὺίιγ Plutarchus ᾎρεσκ.
ᾒι›.ίιι,λευρ.ί ιι Πυθαγόρας καὶ Πλάτων γενητὸνγὺπὸ
Θεοί) τόν κόσμον, καὶ-φθαρτὸν μὲν, ὅσον seu τῇ φύσει,
αἰσθητὸν γάρ εἶναι διὰ τὸ σωματικὸν, οὐ μῆν’ φθαὲ
eodem re. προνοίᾳ mi συκέοκῇ Θεοξερλμφ trans-
cripsit Stobteus, ιιι (Ξονιὶεοινθι,”ιῖιιιο. Libellus enim
ille Plutarcho ascriptus admodttut incuriosus est
scitprumtet Plutarehici operis epitome videtur. ΒΑ.
473) lulfra hoc libro χοῦτω συντόμως καὶ ayss;
τὴν) ψάμμου οἰκοδομίαν τῶν παραλογισμῶν ὑμῶν
διαλυσομεν. Αἰιιριιε Theophrasto. Nemesius aureolo,
scd tempore, Deus pteuitentia quadam ductus ad
illius elfectionem processisse videtur, qui illam vel
ignoratione pulchri vel invidia non antea condiderit
at utrumque abhorret a beata illa divinaque natura.
Deus enim semper cognoscit pulchrum, semperque
bonus est. Attende praeterea ad istud.
CllllIST. Quid illud?
MIM. Providentiane administratur hoc univer-
CIIR. Certissime.
ΛΕΜ. Unde igitur admittitinterituut'l Consilione
Dei, anpraater consilium? Si prseter consilium et vo-
luntatem, non potest igitur Deus succurrere, etiamsi
conservare cupiat : si voluntate et consilio, quam ob
causam perdit id quod inter res procreatas est prae-
stantissimum ?An ut praestantius quidpiam efliciat?At
id fieri non potest. Att ut deterius? at nelas. An ttt
simile et par? atqui puerorum is lusus estqui in lit-
tOre ludunt,ex arena domunculas identidetucontpo-
nunt et diruunt. Qttiseuim adeo sui operis negligens
stultttsqtte artifex, ιιι sua opera qua: semel pra-clare
construxerit, mutet? Cnnticitur igitur ex iis qua:
((38) CC. P. ὲπεισφρητέον.,
(69) thzdpsrocJanieus valde. lude Romanum (ζ vulgo falso Gregorio Nysseno ascribunt cap. tt, 107
glisrere. Argumentum autem hic tractatum, lege
apud auctorem libri de mundo, qui Philonis Judaei
operibus adiungitur2 confutatam in sermone quarto
Therapeutic. Theodoreti, qui De materia et mundo
inscribitur. Multa apud Proclutu et Philoponutn
huc spectantia. ΒΔ..
(70) Ἀπόλλυσι. Errant itt hoc magnopere utun-
dauaa :eternitatis assertores. Non enim abolitio haec
tollitquod semel l'uit, sed renovat, recreat, ex ‘hu-
ntili facit splendidum, ex obnoxio mortalitati 'int-
mortale. Quo eodem respexisse Platonem puto,
cunt mortalem a se conditum esse mundum tli-
centent Deuminducit, sed immortalitate se eum do-
staturum, quia placeat eum non abolere. [Cadent
doettina Aristotelis. Chalciditts in Tunicam,
cap. 281 :_Art'stoteles sine genitura et sine interitu
dicit mundum esse, dicina “Providentia perpetuitati
pro .agatum ;r cujus sententia cum sit pra-clara et na-
tulis et ad Platonici dogmatis considerationem satis
accommodata, non otiose, pratereuitdaest. Platonis υ omnipotente fieri non possit, q'ui in hoc mortalem
verba nota ex eodem Dialogo. Ea respicit Stobaeus
l’tzysicarum lib. ι, xxi, ΗΞ cum ait : Πλάτων φθαρτὸν
μίὲν τὸν κόσμον ὅσον ἐπὶ τῇ- φόσει.Δ αἰσθητὸν [γὰρ
εἶναι, διότι ,καὶ σωματικόν,ᾲᾷιῦΔ μὴν φθαρησόμενόν γέ
προνοίᾳ καὶ συνοχῇ Θεοῦ. Eidem sententis Pytha-
goraut, Cujus nugtnata pleraque transtulisse in sua
scripta et sermonis politte commendasse Platonem
nemo nescire ιιιιικει.Δ θωτίὺίιγ Plutarchus ᾎρεσκ.
ᾒι›.ίιι,λευρ.ί ιι Πυθαγόρας καὶ Πλάτων γενητὸνγὺπὸ
Θεοί) τόν κόσμον, καὶ-φθαρτὸν μὲν, ὅσον seu τῇ φύσει,
αἰσθητὸν γάρ εἶναι διὰ τὸ σωματικὸν, οὐ μῆν’ φθαὲ
eodem re. προνοίᾳ mi συκέοκῇ Θεοξερλμφ trans-
cripsit Stobteus, ιιι (Ξονιὶεοινθι,”ιῖιιιο. Libellus enim
ille Plutarcho ascriptus admodttut incuriosus est
scitprumtet Plutarehici operis epitome videtur. ΒΑ.
473) lulfra hoc libro χοῦτω συντόμως καὶ ayss;
τὴν) ψάμμου οἰκοδομίαν τῶν παραλογισμῶν ὑμῶν
διαλυσομεν. Αἰιιριιε Theophrasto. Nemesius aureolo,