PG 85, col. 1040
φυγγάνει-ιτα, μηδὲν τῶν ἀραχνεέων ὑφασμάτων διαφε-
ρούσας (94), ήδη πρὸς τὴν ἀπορίαν ἀποκρινοῦμαι
τὴν σὴν, καὶ τὰ σὰ καταλύσων ἀφῖγμαι, Χριστῷ τῷ
μόνῳ καθηγεμόνι τε καὶ Θεῷ πεποιθὼς. Ἐλὲγετο _
παρὰ σοῦ, ὡς ei ἀγαθὸς μὲν ὁ Θεὸς , καλὸν δὲ καὶ
τόδε τδ πᾶν, ὡς τοῦ ἀγαθοῦ δημιούργημας πῶς ού
τδ καλδν ποίημα, τῷ ποιητῇ συνέπεσθαι (95) θέμιςς
Β ΑΜΜ. Πόνυτε. _
ΧΡΙΣΤ. 'Ap‘ οὖν, ὧ μακάριε, Σωκράτη καὶ Πλά-
τωνα καὶ τοὺς κατὰ μέρος ἀνθρώπους καλόν τι χρῆμα
φὴς εἶναι. ἦ ob; Συνωμολόγησας (97) ita.) Θεοῦ δη..
μιουργή ματα καὶ trod; ματα.
ΑΜΜ. Πῶς γὰρ οὓς
ΧΡΙΣΤ. Πῶς τοίνυν ούκ ἀεὶ Σωκράτης καὶ Πλάτων
καὶ οἱ κατά μέρος ἀνθρωττοις διὰ τι δὲ ἐν χρόνῳ γι-
νονται, καὶ ἁπόλλυνται; Ἢ οὐκ ἐτελεύτα μὲν Σω-
κράτης, ἐτελεύτα καὶ Πλάτων, καὶ οἱ κατά μέρος
ὁσημέραι τελευτῶσι τὸν βίον ἀνθρωποι;
ΑΜΜ. Φαίνονται.
ΧΡΙΣΤ. Καὶ τούτων τελευτώντων καὶ φθειρομέο
νων, ἀγαθὸς 6 θεὸς ;
ΔΜΜ. Κινδυνεύεις ἀληθῆ λέγειν.
ΧΡΙΣΤ. Καὶ ἐπιστήμων τοῦ καλοῦ (98), ’τούτων ὲν
λράνφ (99) γινομένων καὶ ἀπογινομένωνς
ΛΜΜ. Πᾶσα ἀνάγκη.
ΧΡΙΣΤ. Καὶ φθόνον πάθος (l) οὐ κατηγοροῦμεν
τάγαθοῦ;
(95) Epa-ézsaQat._ Velut allixuru ipsi. Sit-pe hoe
τοι-Ιιο utitur et ahutitur Nonnus. Ba.
(96) Οὐ πρὸςὰγιιθοῦ τὸ... ἀρμοσθὲν εὖ λύειν.
Εειιιθιιι sunt in TheOphra~to [Ειιὸιίι. Non autem exi-
entur e nobis lt:e_ratione<_. hoc quidem opusculo.
e_ter_um_ scita habes iu fitnhtei 'Eclogis "physicis
let ipsi? philosophis utaguariis eorumque'interpreti-
IHS. Δ.
HIS. UA.
t9?) εξ Ρ· (ῑοὸί) ἢ (έῦ “tetigimus-
ο (98) ’Eflta’fmlwa‘fbf) καλρῦ. Perfectum notitiam
ejus_q_u0t_l sit omnium ⁸ιιιιιιιιιιιιει ipsumque lli-um
maxime tleceat'tb‘érttctflpiov sinu iterm-potentem
scientianiet scientem optima lmteutiam. lia.
(99) 'Erypdrqa. In 'ortliue'eLutodo, sal quem
omnia muutlaua sunt constituta. Tempus em'm'cum
mundo capit, cumque mundus peribii, nec jam ip-
sum supererit. Intelligit simul sui cessiom-s' et ite-
ccsstOItes creaturarum, statuto singulis tempore.
Sic loquuntur eumenen-gis quadam saeue Latet-ae;
ἷιιιιιιιῖιοὸοριιί Christiani sa-‘pius sarculum iu ore
mteu . Α.
ιειιιιειιι. DA.
(l) Φθόνου πάθος. Ιιι lienam naturam non C‘Mi l.
teterrima labes ιιινιιιίιιι, quam penetrat, humanitate
expellit et in tliabolicato transmutat, scito beati
gilt'ySOblollli. In Nostri sententiam pul: lare Galenus,
ξιιμ.. stt,’ ρε usit puniunt; Ἀγαθιῖί οὐδενὶ περὶ οὑξ
ξενος eod-19;. tu Pitane-tius, 'tmr'o De fato. n'c nea.
Ptgto tu 73.0mm. ’hyaOQ οἱ ,οὐθεὶς accpi οὐδενὸς
οὐδέποτε φθονος τούτου δ’ ἐκτὸς ὢν, πάντα ὅτι μάλ
λιστα ἐβουλήθη γενέσθαι παραπλήσια ἐαυτῷ. ριι’;ιιιι
sententiam innuit et repetit’Philo'. Σπουδαῗον εἶναι
ρούσας (94), ήδη πρὸς τὴν ἀπορίαν ἀποκρινοῦμαι
τὴν σὴν, καὶ τὰ σὰ καταλύσων ἀφῖγμαι, Χριστῷ τῷ
μόνῳ καθηγεμόνι τε καὶ Θεῷ πεποιθὼς. Ἐλὲγετο _
παρὰ σοῦ, ὡς ei ἀγαθὸς μὲν ὁ Θεὸς , καλὸν δὲ καὶ
τόδε τδ πᾶν, ὡς τοῦ ἀγαθοῦ δημιούργημας πῶς ού
τδ καλδν ποίημα, τῷ ποιητῇ συνέπεσθαι (95) θέμιςς
Β ΑΜΜ. Πόνυτε. _
ΧΡΙΣΤ. 'Ap‘ οὖν, ὧ μακάριε, Σωκράτη καὶ Πλά-
τωνα καὶ τοὺς κατὰ μέρος ἀνθρώπους καλόν τι χρῆμα
φὴς εἶναι. ἦ ob; Συνωμολόγησας (97) ita.) Θεοῦ δη..
μιουργή ματα καὶ trod; ματα.
ΑΜΜ. Πῶς γὰρ οὓς
ΧΡΙΣΤ. Πῶς τοίνυν ούκ ἀεὶ Σωκράτης καὶ Πλάτων
καὶ οἱ κατά μέρος ἀνθρωττοις διὰ τι δὲ ἐν χρόνῳ γι-
νονται, καὶ ἁπόλλυνται; Ἢ οὐκ ἐτελεύτα μὲν Σω-
κράτης, ἐτελεύτα καὶ Πλάτων, καὶ οἱ κατά μέρος
ὁσημέραι τελευτῶσι τὸν βίον ἀνθρωποι;
ΑΜΜ. Φαίνονται.
ΧΡΙΣΤ. Καὶ τούτων τελευτώντων καὶ φθειρομέο
νων, ἀγαθὸς 6 θεὸς ;
ΔΜΜ. Κινδυνεύεις ἀληθῆ λέγειν.
ΧΡΙΣΤ. Καὶ ἐπιστήμων τοῦ καλοῦ (98), ’τούτων ὲν
λράνφ (99) γινομένων καὶ ἀπογινομένωνς
ΛΜΜ. Πᾶσα ἀνάγκη.
ΧΡΙΣΤ. Καὶ φθόνον πάθος (l) οὐ κατηγοροῦμεν
τάγαθοῦ;
(95) Epa-ézsaQat._ Velut allixuru ipsi. Sit-pe hoe
τοι-Ιιο utitur et ahutitur Nonnus. Ba.
(96) Οὐ πρὸςὰγιιθοῦ τὸ... ἀρμοσθὲν εὖ λύειν.
Εειιιθιιι sunt in TheOphra~to [Ειιὸιίι. Non autem exi-
entur e nobis lt:e_ratione<_. hoc quidem opusculo.
e_ter_um_ scita habes iu fitnhtei 'Eclogis "physicis
let ipsi? philosophis utaguariis eorumque'interpreti-
IHS. Δ.
HIS. UA.
t9?) εξ Ρ· (ῑοὸί) ἢ (έῦ “tetigimus-
ο (98) ’Eflta’fmlwa‘fbf) καλρῦ. Perfectum notitiam
ejus_q_u0t_l sit omnium ⁸ιιιιιιιιιιιιει ipsumque lli-um
maxime tleceat'tb‘érttctflpiov sinu iterm-potentem
scientianiet scientem optima lmteutiam. lia.
(99) 'Erypdrqa. In 'ortliue'eLutodo, sal quem
omnia muutlaua sunt constituta. Tempus em'm'cum
mundo capit, cumque mundus peribii, nec jam ip-
sum supererit. Intelligit simul sui cessiom-s' et ite-
ccsstOItes creaturarum, statuto singulis tempore.
Sic loquuntur eumenen-gis quadam saeue Latet-ae;
ἷιιιιιιιῖιοὸοριιί Christiani sa-‘pius sarculum iu ore
mteu . Α.
ιειιιιειιι. DA.
(l) Φθόνου πάθος. Ιιι lienam naturam non C‘Mi l.
teterrima labes ιιινιιιίιιι, quam penetrat, humanitate
expellit et in tliabolicato transmutat, scito beati
gilt'ySOblollli. In Nostri sententiam pul: lare Galenus,
ξιιμ.. stt,’ ρε usit puniunt; Ἀγαθιῖί οὐδενὶ περὶ οὑξ
ξενος eod-19;. tu Pitane-tius, 'tmr'o De fato. n'c nea.
Ptgto tu 73.0mm. ’hyaOQ οἱ ,οὐθεὶς accpi οὐδενὸς
οὐδέποτε φθονος τούτου δ’ ἐκτὸς ὢν, πάντα ὅτι μάλ
λιστα ἐβουλήθη γενέσθαι παραπλήσια ἐαυτῷ. ριι’;ιιιι
sententiam innuit et repetit’Philo'. Σπουδαῗον εἶναι