PG 85, col. 1842
ι 'H χείρ μου σέσωκέ με. ι Ἀλλ’ ἔλπιζε ἀποκατα-
σταθῆναι είς τὴν προτέραν ὡραίαν κατάστασιν, ἀπο-ν
πεσόντος ἀπὸ σοῦ, θείᾳ κελεύσει, καὶ ἀποδιωχθὲντος
τοῦ πονηροῦ. Ὅστις πάντα μὲν ἐμπαθῶς καὶ βλέ-
πειν, καὶ ἀκούειν παροτρύνει, καὶ πρὸς τὴν ἀμαρ-
τίαν κατασπεύδει, παχύνας δὲ τὸν νοῦν καθάπερ νέφει
πυκνῷ, ποιεῖ καὶ τὸ σαρκίον αἰσθάνεσθαι ἀφάτου
βαρύτητός τε καὶ δγκου, καὶ τὸν ἔμφυτον λογισμὸν,
ἁπλοῦν τινα καθεστῶτα, καὶ ἀπλάστου, κατά τὴν
ὁμοίωσιν τῶν ἀρτιγενῶν βρεφῶν, ποικίλον ἀποδεί-
κνυσι, καὶ λίαν πολύπειρον παντοίας ἁμαρτίας,
φαρμάξας καὶ παρατρέψας τοῦτον διά τῆς ἀμυδρο-
πίας [ἷσ. ἀμφιῤῥοπίαςῘ.
κγ’. Μέγα τι χρῆμα 6 ἄνθρωπος, αὐξάνων ἔσω.
καὶ μεγαλυνόμενος ταῖς ἀρεταῖς. 3A11’ ὅμως οὗτος
6 μέγας φοϐεῖται τὴν ἁμαρτίαν, ὡς τὸν μῦν 6 ἐλέ-
φαςυ μήπως ἄλλοις κηρύξας, αὐτὸς ἀδόκιμος γέ-
νηται.
κδ’. Οὐ μόνον πλησίον τῆς τοῦ κόσμου συντελείας,
6 διάϐολος λόγους λαλήσει πρὸς τὸν ’Υψιστον, ὣς
φησιν 6 Δανιὴλ, ἀλλά γὰρ καὶ νῦν, ἔστιν ὅτε βαρείας,
διά τῶν λογισμῶν ἡμῶν, είς αὐτὸν τδν οὐρανὸν
ἐκπέμπει βλασφημίας, καὶ κατ’ αὐτοῦ δὲ δυσφημῶν
τοῦ Ὑψίστου, καὶ τῶν κτισμάτων αὐτοῦ, καλ⁵ τῶν
ἀγίων τοῦ Χριστοῦ μυστηρίων. ’Δλλ’ ἡμεῖς βεϐηκό-
τες ἐπὶ τὴν πέτραν τῆς γνώσεως, οὒκ ἂν καταπτή·
ξαιμεν ἐπὶ τούτοις, οὐδὲ μὴ θαυμάσαιμεν τὴν τοῦ
ἀλάστορος τόλμαν. Πίστει δέ καὶ εὐχῇ θερμοτέρα
χρώμενοι, τῆς τε ἄνωθεν ἐπικουρίας τυχόντες, ἀμυ-
νόμεθα τὸν ἐχθρόν.
κε’. Μαχόμενος καὶ ὀνειδίζων μετά θράσους
ἐπέρχεται ὁ ἐχθρὸς τῇ ψυχῇ ἐξελθούσῃ τοῦ σώμα-
τος, κατήγορος γινόμενος πικρός τε καὶ φοϐερὸς ἐπὶ
τοῖς ἐπταισμένοις. Ἀλλ’ ἔστιν ἰδεῖν τότε τὴν θεο-
φιλῆ καῖ πιστοτάτην ψυχὴν, κᾶν πολλάκις τὸ πρὶν
ἐτρώθη ἁμαρτίαις, οὐ καταπληττομένην τὰς ἐκείνου
ὁρμάς τε καὶ ἀπειλάς, ἀλλά μᾶλλον, νευρουμένην ἐν
Κυρίῳ, καὶ πτερουμένην χαρᾷ, θαρσοποιουμένην τε
ταῖς όδηγόύσαις ἁγίαις δυνάμεσιν, καὶ περιτειχι-
ζομένην τῷ φωτὶ τῆς πίστεως, καὶ ἀντικράζουσαν
μετά πολλῆς παρρησίας τῷ πονηρῷ διαϐόλῳ, Τί σοι
καὶ ἡμῖν, ἀλλότριε τοῦ Θεοῦς τί σοι καὶ ἡμῖν,
δραπέτα τῶν οὐρανῶν, καὶ δοῦλε πονηρές οὐκ
ἔχεις σὺ τὴν ἐξουσίαν ἡμῶν ’ Χριστὸς γάρ 6 Υἱὸς
τοῦ Θεοῦ, ήμῶν τε καὶ πάντων τὴν ἐξουσίαν ἔχει ,
αὐτῷ ἡμάρτομεν, αὐτῷ καὶ ἀπολογησόμεθα, ἐνέχει-
ρον ἔχοντες τῆς είς ἡμᾶς εὐσπλαγχνίας καὶ σωτηρίας,
τὸν τούτου τίμιον σταυρόν. Σὺ δὲ φεῦγε μακράν ἀφ’
ἡμῶν, όλέθριε, μηδέν σοι καὶ τοῖς δούλοις τοῦ Χρι-
στοῦ. Ταῦτα λεγούσης τῆς ψυχῆς μετά θάρσους,
νῶτα λοιπὸν δίδωσιν 6 διάϐολος, βοαῖς ὀδυρόμενος,
δυνηθεὶς ἀντιστῆναι τῷ Χριστοῦ ὀνόματι. ’Υπεράνω
δὲ τυγχάνουσαή ψυχὴ, καθίπταται τοῦ ἐχθροῦ κο-
λαφίζουσα αὐτὸν, ὥσπερ 6 λεγόμενος ὀξυπτέρυξ
τὸν κόρακα. Καὶ μετά ταῦτα ὐπὸ τῶν θείων ἀγγέλων
διακομίζεται ἀγαλλιωμένη εἰς τοὺς τόπους τοὺ.
σταθῆναι είς τὴν προτέραν ὡραίαν κατάστασιν, ἀπο-ν
πεσόντος ἀπὸ σοῦ, θείᾳ κελεύσει, καὶ ἀποδιωχθὲντος
τοῦ πονηροῦ. Ὅστις πάντα μὲν ἐμπαθῶς καὶ βλέ-
πειν, καὶ ἀκούειν παροτρύνει, καὶ πρὸς τὴν ἀμαρ-
τίαν κατασπεύδει, παχύνας δὲ τὸν νοῦν καθάπερ νέφει
πυκνῷ, ποιεῖ καὶ τὸ σαρκίον αἰσθάνεσθαι ἀφάτου
βαρύτητός τε καὶ δγκου, καὶ τὸν ἔμφυτον λογισμὸν,
ἁπλοῦν τινα καθεστῶτα, καὶ ἀπλάστου, κατά τὴν
ὁμοίωσιν τῶν ἀρτιγενῶν βρεφῶν, ποικίλον ἀποδεί-
κνυσι, καὶ λίαν πολύπειρον παντοίας ἁμαρτίας,
φαρμάξας καὶ παρατρέψας τοῦτον διά τῆς ἀμυδρο-
πίας [ἷσ. ἀμφιῤῥοπίαςῘ.
κγ’. Μέγα τι χρῆμα 6 ἄνθρωπος, αὐξάνων ἔσω.
καὶ μεγαλυνόμενος ταῖς ἀρεταῖς. 3A11’ ὅμως οὗτος
6 μέγας φοϐεῖται τὴν ἁμαρτίαν, ὡς τὸν μῦν 6 ἐλέ-
φαςυ μήπως ἄλλοις κηρύξας, αὐτὸς ἀδόκιμος γέ-
νηται.
κδ’. Οὐ μόνον πλησίον τῆς τοῦ κόσμου συντελείας,
6 διάϐολος λόγους λαλήσει πρὸς τὸν ’Υψιστον, ὣς
φησιν 6 Δανιὴλ, ἀλλά γὰρ καὶ νῦν, ἔστιν ὅτε βαρείας,
διά τῶν λογισμῶν ἡμῶν, είς αὐτὸν τδν οὐρανὸν
ἐκπέμπει βλασφημίας, καὶ κατ’ αὐτοῦ δὲ δυσφημῶν
τοῦ Ὑψίστου, καὶ τῶν κτισμάτων αὐτοῦ, καλ⁵ τῶν
ἀγίων τοῦ Χριστοῦ μυστηρίων. ’Δλλ’ ἡμεῖς βεϐηκό-
τες ἐπὶ τὴν πέτραν τῆς γνώσεως, οὒκ ἂν καταπτή·
ξαιμεν ἐπὶ τούτοις, οὐδὲ μὴ θαυμάσαιμεν τὴν τοῦ
ἀλάστορος τόλμαν. Πίστει δέ καὶ εὐχῇ θερμοτέρα
χρώμενοι, τῆς τε ἄνωθεν ἐπικουρίας τυχόντες, ἀμυ-
νόμεθα τὸν ἐχθρόν.
κε’. Μαχόμενος καὶ ὀνειδίζων μετά θράσους
ἐπέρχεται ὁ ἐχθρὸς τῇ ψυχῇ ἐξελθούσῃ τοῦ σώμα-
τος, κατήγορος γινόμενος πικρός τε καὶ φοϐερὸς ἐπὶ
τοῖς ἐπταισμένοις. Ἀλλ’ ἔστιν ἰδεῖν τότε τὴν θεο-
φιλῆ καῖ πιστοτάτην ψυχὴν, κᾶν πολλάκις τὸ πρὶν
ἐτρώθη ἁμαρτίαις, οὐ καταπληττομένην τὰς ἐκείνου
ὁρμάς τε καὶ ἀπειλάς, ἀλλά μᾶλλον, νευρουμένην ἐν
Κυρίῳ, καὶ πτερουμένην χαρᾷ, θαρσοποιουμένην τε
ταῖς όδηγόύσαις ἁγίαις δυνάμεσιν, καὶ περιτειχι-
ζομένην τῷ φωτὶ τῆς πίστεως, καὶ ἀντικράζουσαν
μετά πολλῆς παρρησίας τῷ πονηρῷ διαϐόλῳ, Τί σοι
καὶ ἡμῖν, ἀλλότριε τοῦ Θεοῦς τί σοι καὶ ἡμῖν,
δραπέτα τῶν οὐρανῶν, καὶ δοῦλε πονηρές οὐκ
ἔχεις σὺ τὴν ἐξουσίαν ἡμῶν ’ Χριστὸς γάρ 6 Υἱὸς
τοῦ Θεοῦ, ήμῶν τε καὶ πάντων τὴν ἐξουσίαν ἔχει ,
αὐτῷ ἡμάρτομεν, αὐτῷ καὶ ἀπολογησόμεθα, ἐνέχει-
ρον ἔχοντες τῆς είς ἡμᾶς εὐσπλαγχνίας καὶ σωτηρίας,
τὸν τούτου τίμιον σταυρόν. Σὺ δὲ φεῦγε μακράν ἀφ’
ἡμῶν, όλέθριε, μηδέν σοι καὶ τοῖς δούλοις τοῦ Χρι-
στοῦ. Ταῦτα λεγούσης τῆς ψυχῆς μετά θάρσους,
νῶτα λοιπὸν δίδωσιν 6 διάϐολος, βοαῖς ὀδυρόμενος,
δυνηθεὶς ἀντιστῆναι τῷ Χριστοῦ ὀνόματι. ’Υπεράνω
δὲ τυγχάνουσαή ψυχὴ, καθίπταται τοῦ ἐχθροῦ κο-
λαφίζουσα αὐτὸν, ὥσπερ 6 λεγόμενος ὀξυπτέρυξ
τὸν κόρακα. Καὶ μετά ταῦτα ὐπὸ τῶν θείων ἀγγέλων
διακομίζεται ἀγαλλιωμένη εἰς τοὺς τόπους τοὺ.