PG 87, col. 3161
καί οἰκείῳ θελήματι, καὶ ὃλον προσλαϐὼν-εδ ἠμέτευ
ρον φύραμα, σιῖρκα φημὶ τὴν ἡμῖν ὁμοούσιον, καὶ
vii-aliam λογικὴν τὴν ψυχαῖς ταῖς ἡμετέραις ὁμόφυλον,
κ ιι νοῦν τῷ νῷ τῷ ἡμῶν παραπλήσιον. Ταῦτα γὰρ
ἄνθρωπός ἐστι καὶ γινώσκεται· καὶ ἄνθρωπος κατὰ
ἀλήθειαν γέγονεν ἐξιαύτῆς ἄκρας τῆς ἐν Παρθένῳ τῇ
’παναγίᾳέ συλλήψεως. Ἀνθρωπος γὰρ χρηματίζειν
ἐϐούλετο, ἴνα τιῖινὸμοίῳ ἀνακαθάρῃ τὸ ὅμοιον, καὶτῷ
συγγενεῖ τὸ συγγενὲς ἁνασώσηται, καὶ τῷ συγγενὲς
τὸ ’συμφυὲς ὲκλαμπρύνει. Διὰ τοῦτο Παρθένος ἁγία
λαμϐάνεται, καὶ σῶμα καὶ ψυχὴν ἁγιάζεται , καὶ οὒ-
τως ὑπουργεῑτῇ σαρκώσεις τοῦ κτίσαντος ὡς καθαρὰ
καί ἁγνὴ-καὶ ἁμόλυντος.- Σαρκοῦται γοῦν ὁ Λόγος καὶ
Θεὸς τὸ ἦμέτερον ,ού προπλασθείσῃ σαρκὶ συναπτό-
μενος. ἢ προμορφωθέντι καὶ κατάὑτὸτ προῦπιο-
στάντι ποτὲ προσ-πλεκόμενος σώματι, ἢ προῦποστά-
σῃ ψυχῇ ,συντιθέμενοςς ἀλλὰ τότε τούτοις παραγενο-
μένοις πρὸς ὓπαρξιν, ὅτε αὐτοῖς ὁ Λόγος αὐτὸς καὶ
Θεὸς συνετίθετο φυσικῶς σύγχρονον ἔχοντα τῇ ὑπο
ἁρξει τὴν ἕνωσιν, καὶ¹ σύ πρὸ τῆς πρὸς τὸν Λόγον
ἀληθεστάτης συμϐάσεως καθ’ ἑαυτὰ γενόμενα πώ-
ποτε, ἢ. τινος ἀνθρώπου τῶν καθ’ ἡμᾶς ἑτέρου τὸ
παράπαν ὑπάρξαντα , ἀλλὰ σύνδρομον ἔχοντα τῇ φυ-
σικῇ τοῦ Λόγου συμϐάσει τὴν ὓπαρξιν, καὶ οὐκ ὲκεί-
νης οὐδὲ ὡς ἐν ὀφθαλμοῦ ῥιπῇ ταύτην προτερεύουσαν C
ἔχοντα, ὼς Παῦλος ὀΙΣαμοσατείις βομϐεῖ, καὶ Νεστό· ”
ρ-ιος. ’Δμα γὰρ σὰρξ. ᾶμα Θεοῦ Λόγου σάρξ· ἅμα
σὶρξ ἔμψυχος λογικὴ, ἅμα Θεοῦ Λόγου σὰρξ ἐμψυ-
λογική · ὲν αὐτῷ γὰρ καὶ ού καθ’ ἑαυτὴν ἔσχε τὴν
ὕπαρξιν.
ta, sicut Paulus Samosatenus perstrepit, atque
ι’ ι. animata rationalis, simul Dei Verbi caro animata rationalis. lu illo itaque,
ιϐ. ιιοη habet uuam].
ipsam habuit cxsistentiam unam
’Ἅμα γὰρ τῇ συλλήψει τοῦ Λόγου ταῦτα παρήχθη
πρὸς σύστασιν, καὶ ἡνώθη αύτῷ καθ’ ὑπόστασιν ἃμα
ac]; πρὸς. σύστασιν ἄγεσθαι τὴν ὅντως ἀληθῆ καὶ
ἀμέριστον, τὴν μήτε διαίρεσιν πάσχουσαν. μήτε τρο-
πξὴννείσδεχομένην καὶ σύγχυσιν· ὑπ’ αὐτοῦ παραγόσ
μενα. καὶ ὲν αὐτῷ συνιστάμενα, κοιλ⁸ αὐτῷ συντιθέ-
μενα, καὶ χρόνον οὐδένα τὸ σύνολον τῆς οίκείας συ-
ννν-’ν nt"
στάσεως προτερεύοντα φέροντα τῆς πρὸς αὑτὸν ἀσυγ
χύτου τε καὶ ἀτμήτου συνθέσεως. Ἐκ τῶν οὖν ἀκράν-
sur; παρθενικῶν αἱμάτων τῆς παναγίας καὶ ἀχράντου
Παρθένου Μαρίας ό Λόγος σαρκωθεὶς κατὰ ἀλήθειαν
ἄνθρωπος, κάν τῇ παρθενικῇ γαστρὶ κυοφορούμενος,
γαὶ τὸν χρόνον πεπληρωκὼς τῆς ἐννόμου κυήσεως,
ὲ) πᾶσι τοῖς φυσικοῖς καὶ ἁμαρτίαν ού φέρουσι τοῖς
ἀνθρώποις ἡμῖν ὁμοιούμενος, καὶ τὴν ἡμετέραν οὐκ
ἀπαξιῶν ὲμπαθεστάτην εὐτέλειαν,- τίκτεται Θεὸς ἁν-
θρωπίνῳ τῷ σώματι, ὡσαύτως δὲ καὶ τῷ σχήματι,
⁷ καθ’ αὑτό.
t3) Ms. uoster, cmtexlus. tlsar.
ρον φύραμα, σιῖρκα φημὶ τὴν ἡμῖν ὁμοούσιον, καὶ
vii-aliam λογικὴν τὴν ψυχαῖς ταῖς ἡμετέραις ὁμόφυλον,
κ ιι νοῦν τῷ νῷ τῷ ἡμῶν παραπλήσιον. Ταῦτα γὰρ
ἄνθρωπός ἐστι καὶ γινώσκεται· καὶ ἄνθρωπος κατὰ
ἀλήθειαν γέγονεν ἐξιαύτῆς ἄκρας τῆς ἐν Παρθένῳ τῇ
’παναγίᾳέ συλλήψεως. Ἀνθρωπος γὰρ χρηματίζειν
ἐϐούλετο, ἴνα τιῖινὸμοίῳ ἀνακαθάρῃ τὸ ὅμοιον, καὶτῷ
συγγενεῖ τὸ συγγενὲς ἁνασώσηται, καὶ τῷ συγγενὲς
τὸ ’συμφυὲς ὲκλαμπρύνει. Διὰ τοῦτο Παρθένος ἁγία
λαμϐάνεται, καὶ σῶμα καὶ ψυχὴν ἁγιάζεται , καὶ οὒ-
τως ὑπουργεῑτῇ σαρκώσεις τοῦ κτίσαντος ὡς καθαρὰ
καί ἁγνὴ-καὶ ἁμόλυντος.- Σαρκοῦται γοῦν ὁ Λόγος καὶ
Θεὸς τὸ ἦμέτερον ,ού προπλασθείσῃ σαρκὶ συναπτό-
μενος. ἢ προμορφωθέντι καὶ κατάὑτὸτ προῦπιο-
στάντι ποτὲ προσ-πλεκόμενος σώματι, ἢ προῦποστά-
σῃ ψυχῇ ,συντιθέμενοςς ἀλλὰ τότε τούτοις παραγενο-
μένοις πρὸς ὓπαρξιν, ὅτε αὐτοῖς ὁ Λόγος αὐτὸς καὶ
Θεὸς συνετίθετο φυσικῶς σύγχρονον ἔχοντα τῇ ὑπο
ἁρξει τὴν ἕνωσιν, καὶ¹ σύ πρὸ τῆς πρὸς τὸν Λόγον
ἀληθεστάτης συμϐάσεως καθ’ ἑαυτὰ γενόμενα πώ-
ποτε, ἢ. τινος ἀνθρώπου τῶν καθ’ ἡμᾶς ἑτέρου τὸ
παράπαν ὑπάρξαντα , ἀλλὰ σύνδρομον ἔχοντα τῇ φυ-
σικῇ τοῦ Λόγου συμϐάσει τὴν ὓπαρξιν, καὶ οὐκ ὲκεί-
νης οὐδὲ ὡς ἐν ὀφθαλμοῦ ῥιπῇ ταύτην προτερεύουσαν C
ἔχοντα, ὼς Παῦλος ὀΙΣαμοσατείις βομϐεῖ, καὶ Νεστό· ”
ρ-ιος. ’Δμα γὰρ σὰρξ. ᾶμα Θεοῦ Λόγου σάρξ· ἅμα
σὶρξ ἔμψυχος λογικὴ, ἅμα Θεοῦ Λόγου σὰρξ ἐμψυ-
λογική · ὲν αὐτῷ γὰρ καὶ ού καθ’ ἑαυτὴν ἔσχε τὴν
ὕπαρξιν.
ta, sicut Paulus Samosatenus perstrepit, atque
ι’ ι. animata rationalis, simul Dei Verbi caro animata rationalis. lu illo itaque,
ιϐ. ιιοη habet uuam].
ipsam habuit cxsistentiam unam
’Ἅμα γὰρ τῇ συλλήψει τοῦ Λόγου ταῦτα παρήχθη
πρὸς σύστασιν, καὶ ἡνώθη αύτῷ καθ’ ὑπόστασιν ἃμα
ac]; πρὸς. σύστασιν ἄγεσθαι τὴν ὅντως ἀληθῆ καὶ
ἀμέριστον, τὴν μήτε διαίρεσιν πάσχουσαν. μήτε τρο-
πξὴννείσδεχομένην καὶ σύγχυσιν· ὑπ’ αὐτοῦ παραγόσ
μενα. καὶ ὲν αὐτῷ συνιστάμενα, κοιλ⁸ αὐτῷ συντιθέ-
μενα, καὶ χρόνον οὐδένα τὸ σύνολον τῆς οίκείας συ-
ννν-’ν nt"
στάσεως προτερεύοντα φέροντα τῆς πρὸς αὑτὸν ἀσυγ
χύτου τε καὶ ἀτμήτου συνθέσεως. Ἐκ τῶν οὖν ἀκράν-
sur; παρθενικῶν αἱμάτων τῆς παναγίας καὶ ἀχράντου
Παρθένου Μαρίας ό Λόγος σαρκωθεὶς κατὰ ἀλήθειαν
ἄνθρωπος, κάν τῇ παρθενικῇ γαστρὶ κυοφορούμενος,
γαὶ τὸν χρόνον πεπληρωκὼς τῆς ἐννόμου κυήσεως,
ὲ) πᾶσι τοῖς φυσικοῖς καὶ ἁμαρτίαν ού φέρουσι τοῖς
ἀνθρώποις ἡμῖν ὁμοιούμενος, καὶ τὴν ἡμετέραν οὐκ
ἀπαξιῶν ὲμπαθεστάτην εὐτέλειαν,- τίκτεται Θεὸς ἁν-
θρωπίνῳ τῷ σώματι, ὡσαύτως δὲ καὶ τῷ σχήματι,
⁷ καθ’ αὑτό.
t3) Ms. uoster, cmtexlus. tlsar.