PG 87, col. 3165
πὴν εὐλαϐώμεθα ’ ἐπεὶ μήτε ὡς ό ματαιόφρωνΝε-
avt-opto: σχετικὴν τὴν ἕνωσιν λέγομεν,ρῆ ἰσοτιμίᾳ καὶ
(αυτοὸουὶὲὶᾳ καὶ θελημὸυτων ῥοπῇ καὶ ταυτότητι πα-
ραληροῦμεν τὴν σὺμόασιν. Mirus ὡς Εὐτυχὴς ὁ θεή-
ὶοτος κατὰ σύγχυσίν τινα καὶ ἀλλοίωσιν 6τοῦ Λόγουι
ttat σαρκὸς ὲψυχωμὲνης νοε ρῶς, ἦτοι τῶν φύσεων καὶ
οὑσιῶν καὶ μορφῶ φληναφοῦμεν τὴν σύνθεσιν , τῶν
ἐξ ὧν ἐπὶ Χριστοῦ η’ θαυμασία γεγένηται σύμϐασις.
ὐθενντὴν βασιλικὴν όδὸν καὶ μέσην ὁδεύοντες, xu“.
ἁποστογοῦμεν. τὴν σύγχυσιν, καὶ τὴν τομὴν μυσατ-
τόμεοα · μόνην δὲ κατὰ ψυχὴν ἀσπαζόμεθα τὴν dati-fa
χυτον ὁμόῦ καὶ ἁμέριστόνὺέότητός καὶ ἀνθριοτνό⁴
⁴ξηιιος ἕνωσιν, Δῆν μόνην ¹⁶ γνωρίζειν ἐπίσταται ἡ
φυσικὴ καθ’ ὑπόστασιν σύνοδος.
unde regiam viam, et mediam gradientes, ct confusionem, et sectionem abominamur, solam autem
ex animo venerantur inconfusam. simulque indivisem deitatis atque. immanitatis tuitionem, quam
solam cognoscit naturalis secundum subsistentiam conventio.
Ταύτῃ γὰρ ἀλλήλαις ἑνούμεναι θεότης τε καὶ ἀν·-
θρωπότης ἐσχήκασιν, ἵνα μήτε τροπὴν ὑπομένοιεν,
μήτε διαίρεσιν πάθοιεν. '0 γὰρ τῆς ξνὼσεως λόγος,
τῆς φυσικῆς, φη μὶ, καὶ καθ’ ὑπόστασιν (οὔτε γὰρ δτι-
ραν Ξνωσιν ἐπὶ Χριστοῦ παρᾶ ταύτην ἐπίσταμαι),
οὐκ ἀγνοεῖ μὲν τὴν διαφορὰν, ἐξίστησι δὲ διαμπὰξ
τὴν διαίρεσιν, καὶ τηρεῖ συνδραμόντα προς ἕνωσιν
ἄτρεπτα, καὶ τῶν ἡνωμένων μερισμὸν οὑκ εἰσδέχειι
ται ο καὶ διὰ τοῦτο ἑκ θεότητος καὶ ἀνθρωπότητος, η
παι ὲκ δύο φύσεων τὸν Χριστὸν tandem“, χιι
θεὸν τδν αὑτδν καὶ ἄνθρωπον, καὶ διφυᾶ καὶ διπλοῦν
κατὰ τὰς φύσεις κηρὺττομεν. Ὁμοίως δὲ καὶ ὲν Θεό-
Δνητι τέλειον (7) ο διδ καὶ ἐν δυσὶν αὑτὸν δογματίζο-
μεν φύσεσι, καὶ ὁμοούσιον ὡς θεὸν τῷ [lupi τὸν
αὑτὸν ἀναγράψομεν, καὶ όμοοὺσιον τῇ μητρὶ καὶ ἡμῖν
τὸν αὑτὸν ὡς ἄνθρωπον φάσκομεν. ὁρατὸν τὸν αὑτὸν
καὶ ἀόρατον, κτιστὺν τὸν αὑτὸν ὡσαύτως καὶ ᾶκτιστον,
σῶμα τὸν αὑτὸν καὶ ἀσώματον, ἁπτὸν τὸν αὑτὸν καὶ
ἀνέπαφον, περιγραπτδν τὸν αὑτὸν καὶ ἀπε ρίγραφον,
ἐπίγειον τὸν αὑτὸν καὶ οὐράνιον, σάρκα τὸν αὑτὸν
ιψυχωμένην λογικὴν η καὶ Θεότητα, πρόσφατον τὸν
αὑτὸν καὶ ἀῖδιον, ταπεινὸν τὸν αὑτὸν καὶ ὑπερτατον,
καὶ ὅσα διττῆς ἀμερίστως εὑρίσκεται φύσεως ο κᾶν
τὸ μὲν ὑπῆρχεν ἀεὶ, ὡς φύσιν ἔχων ἀΐδιον, τὸ δὲ δι’
ἡμᾶς δν χρόνοις ἐσχάτοις ἀτρέπτως ἐγένετο, ὡς φύε
σιν προσλαϐὼν τὴν ἀνθρώπειον. El γὰρ ἡ Evolat;
ἄτρεπτος ἦν καὶ ἀμέριστος, ὥσπερ καὶ ἄτρεπτός
ἔστι καὶ ἀμέριστος μένει, καὶ τὰ δύο ἀναλλοιότως
διάφορα ¹² σημαινόμενα, καὶ ἀμερίστως ⁸³ ἑτερότητι
συλλάμπονντα. Φὺσεις ταῦτα καὶ οὑσίαι καὶ μορφαϊ
καθεστήκασιν, ἐξ ὧν ή ἀπόρρητος γέγονεν ἓνωσις,
καὶ ιν αἷς εἷς καὶ ό αὐτὸς Χριστὸς κατοπτεὺεται.
VAltlfi LECTIONES.
⁸ φυσικῆς ποιότητος.
ρίέωφοσικῆς ποιότητος. " ποιότητι.
⁸⁸ μόνῃ.
ΝΟΤᾸΞ.
(6) Ctta_tur haec a yicephoro (ΞΡ. in Antirrlteticis
mss. ex Synodica Soplzrouii ad Honorium. litat).
avt-opto: σχετικὴν τὴν ἕνωσιν λέγομεν,ρῆ ἰσοτιμίᾳ καὶ
(αυτοὸουὶὲὶᾳ καὶ θελημὸυτων ῥοπῇ καὶ ταυτότητι πα-
ραληροῦμεν τὴν σὺμόασιν. Mirus ὡς Εὐτυχὴς ὁ θεή-
ὶοτος κατὰ σύγχυσίν τινα καὶ ἀλλοίωσιν 6τοῦ Λόγουι
ttat σαρκὸς ὲψυχωμὲνης νοε ρῶς, ἦτοι τῶν φύσεων καὶ
οὑσιῶν καὶ μορφῶ φληναφοῦμεν τὴν σύνθεσιν , τῶν
ἐξ ὧν ἐπὶ Χριστοῦ η’ θαυμασία γεγένηται σύμϐασις.
ὐθενντὴν βασιλικὴν όδὸν καὶ μέσην ὁδεύοντες, xu“.
ἁποστογοῦμεν. τὴν σύγχυσιν, καὶ τὴν τομὴν μυσατ-
τόμεοα · μόνην δὲ κατὰ ψυχὴν ἀσπαζόμεθα τὴν dati-fa
χυτον ὁμόῦ καὶ ἁμέριστόνὺέότητός καὶ ἀνθριοτνό⁴
⁴ξηιιος ἕνωσιν, Δῆν μόνην ¹⁶ γνωρίζειν ἐπίσταται ἡ
φυσικὴ καθ’ ὑπόστασιν σύνοδος.
unde regiam viam, et mediam gradientes, ct confusionem, et sectionem abominamur, solam autem
ex animo venerantur inconfusam. simulque indivisem deitatis atque. immanitatis tuitionem, quam
solam cognoscit naturalis secundum subsistentiam conventio.
Ταύτῃ γὰρ ἀλλήλαις ἑνούμεναι θεότης τε καὶ ἀν·-
θρωπότης ἐσχήκασιν, ἵνα μήτε τροπὴν ὑπομένοιεν,
μήτε διαίρεσιν πάθοιεν. '0 γὰρ τῆς ξνὼσεως λόγος,
τῆς φυσικῆς, φη μὶ, καὶ καθ’ ὑπόστασιν (οὔτε γὰρ δτι-
ραν Ξνωσιν ἐπὶ Χριστοῦ παρᾶ ταύτην ἐπίσταμαι),
οὐκ ἀγνοεῖ μὲν τὴν διαφορὰν, ἐξίστησι δὲ διαμπὰξ
τὴν διαίρεσιν, καὶ τηρεῖ συνδραμόντα προς ἕνωσιν
ἄτρεπτα, καὶ τῶν ἡνωμένων μερισμὸν οὑκ εἰσδέχειι
ται ο καὶ διὰ τοῦτο ἑκ θεότητος καὶ ἀνθρωπότητος, η
παι ὲκ δύο φύσεων τὸν Χριστὸν tandem“, χιι
θεὸν τδν αὑτδν καὶ ἄνθρωπον, καὶ διφυᾶ καὶ διπλοῦν
κατὰ τὰς φύσεις κηρὺττομεν. Ὁμοίως δὲ καὶ ὲν Θεό-
Δνητι τέλειον (7) ο διδ καὶ ἐν δυσὶν αὑτὸν δογματίζο-
μεν φύσεσι, καὶ ὁμοούσιον ὡς θεὸν τῷ [lupi τὸν
αὑτὸν ἀναγράψομεν, καὶ όμοοὺσιον τῇ μητρὶ καὶ ἡμῖν
τὸν αὑτὸν ὡς ἄνθρωπον φάσκομεν. ὁρατὸν τὸν αὑτὸν
καὶ ἀόρατον, κτιστὺν τὸν αὑτὸν ὡσαύτως καὶ ᾶκτιστον,
σῶμα τὸν αὑτὸν καὶ ἀσώματον, ἁπτὸν τὸν αὑτὸν καὶ
ἀνέπαφον, περιγραπτδν τὸν αὑτὸν καὶ ἀπε ρίγραφον,
ἐπίγειον τὸν αὑτὸν καὶ οὐράνιον, σάρκα τὸν αὑτὸν
ιψυχωμένην λογικὴν η καὶ Θεότητα, πρόσφατον τὸν
αὑτὸν καὶ ἀῖδιον, ταπεινὸν τὸν αὑτὸν καὶ ὑπερτατον,
καὶ ὅσα διττῆς ἀμερίστως εὑρίσκεται φύσεως ο κᾶν
τὸ μὲν ὑπῆρχεν ἀεὶ, ὡς φύσιν ἔχων ἀΐδιον, τὸ δὲ δι’
ἡμᾶς δν χρόνοις ἐσχάτοις ἀτρέπτως ἐγένετο, ὡς φύε
σιν προσλαϐὼν τὴν ἀνθρώπειον. El γὰρ ἡ Evolat;
ἄτρεπτος ἦν καὶ ἀμέριστος, ὥσπερ καὶ ἄτρεπτός
ἔστι καὶ ἀμέριστος μένει, καὶ τὰ δύο ἀναλλοιότως
διάφορα ¹² σημαινόμενα, καὶ ἀμερίστως ⁸³ ἑτερότητι
συλλάμπονντα. Φὺσεις ταῦτα καὶ οὑσίαι καὶ μορφαϊ
καθεστήκασιν, ἐξ ὧν ή ἀπόρρητος γέγονεν ἓνωσις,
καὶ ιν αἷς εἷς καὶ ό αὐτὸς Χριστὸς κατοπτεὺεται.
VAltlfi LECTIONES.
⁸ φυσικῆς ποιότητος.
ρίέωφοσικῆς ποιότητος. " ποιότητι.
⁸⁸ μόνῃ.
ΝΟΤᾸΞ.
(6) Ctta_tur haec a yicephoro (ΞΡ. in Antirrlteticis
mss. ex Synodica Soplzrouii ad Honorium. litat).