PG 88, col. 1117
ἄμεινον πάντας ὑπερέχειν λογίζεσθαι. Βουλόμενόν
με πάντῃ ἀποτρέπειν ἐν ταῖς συνάξεσι τὸ τοῦ σώ-
ματος ἔργον τοῖς ἔτι νηπιὼδεσιν, ἐπέσχεν ὁ τὴν
ψάμμον ἐν τῇ ἀναϐολίδι παννυχὶ φέρων, Ὠσπερ
ἔναντιοῢται τῷ λόγῳ τῶν δογμάτων· τῆς ἁγίας καὶ
ἀκτίστου (45), καὶ προσκυνητῆς Τριάδος τὰ περὶ
τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας τοῦ ένὸς τῆς αὐτῆς παν-
υμνήτου μονάδος [Τριάδος]⁶ τὰ μὲν γὰρ ἐκεῖ πλη-
θυντικὰ ὲν τούτῳ ὑπάρχουσι ἑνικά· τὰ δὲ ἐκεῖ
ἑνικὰ ἐνταῦθά εισι πληθυντικά· οὕτως ἓτερα τὰ
τῇ ἠσυχίᾳ, καὶ ἄλλα τὰ τῇ ὑπακοῇ πρέποντα
ἐπιτηδεύματα. ὐ μὲν θεῖός φησιν ’Δπόστολος ⁸
Τίς νοῦν Kvot'ov; ἔγω δὲ’λέγω· Τίς ἔγνω
νοῦν ἀνθρώπου ἡσυχαιττοῦ σώματι καὶ πνεύ-
ματι ;
de sancta et increata et adoranda Trinitale, pronuntiata de humanitate Christi unius ex tribus
personis ejusdem laudatissima: Trinitatis : quas enim iu Trinitate sunt pluralia,
singularia : et quae in illa sunt singularia, in Christo sunt pluralia: ita alia conveniunt studia solitariae
vitae, alia iis qui sub obedientia vivunt. Divinus quidem Apostolus ait :
mini’? Ego vero dico : Quis cognoscit mentem hominis qui corpore et animo in solitudine vivit?
Κράτος βασιλεῖ πλοῦτος καὶ πλῆθος· κράτος δὲ
ἠσυχαστῇ προσευχῆς πλῆθος.
ΣΧΟΛῙΑ .
Εἰς λόγον περὶ διαφορᾶς ἡσυχίας.
Σχόλιον α’.
Οἶμαι ὅτι διὰ τὴν προπέτειαν λέγει τῆς γλώσσης,
καὶ ταύτην καλεῖ ἀσθένειαν στόματος ο σώματος δὲ
πρόληψιν τὴν ἀργίαν, ὡς ἐθίσαντες ἀργεῖν, καὶ σω-
ματικῶς ἀναπαύεσθαι.
Σχόλιον β’.
Ἶδιορυθμία ἐστὶ τδ ἔχειν τινὰ ἰδίαν τάξιν, καὶ ὲκ·
πληροῦν ’τὸ ῐδιον θέλημα.
_ Σχόλιον γ’.
El ἀπέστη, φησὶν, ἀπὸ σοῦ ἠ ἀκηδία · περὶ ταύτης
γὰρ καὶ πρὸ μικροῦ ἔφη, ὄτι oi μετὰ λόγον ἡσυχάςι
σαντες, μὴ πρότερον ἡσύχασαν, πρὶν πάσῃ ἀκηδίᾳ
ἀπόστασιν δεδώκασιν · εἰ οὖν ἀπέστη αὕτη, περισσὸν
τὸ ἐργάζεσθαι.
Σχό.1ιον δ’.
Oi μὲν κοινοϐιακοί ο οι δὲ ἡσυχαστικαί.
Σχόλιον ε’.
Δηλονότι μέγα τὸ τῆς ἡσυχίας ἔργον, καὶ πλείο-
νος προκοπῆς αἴτιον, ἢ τὰ κοινόὸια · οὐ βούλεται
δὲτοῦτο εἰπεῖν διὰ τοὺς ἀσθενεστέρους.
Σχόλιον ς’.
Τὰς ἐργασίας τῶν καθ’ ἡσυχίαν ὄντων ἀπαριθμεῖν
ται, καὶ ἀπὸ τῶν ἐλαττόνων ἐπὶ τὰ μείζονα πρόει-
σινο oi μὲν γὰρ, φησὶ, διὰ τὸ τὰ πάθη ἐλαττῶσαι
ταύτην ἐργάζονται, καὶ ῐσως, καὶ δι’ ὲργοχείρου κο-
πιῶσιν, ὅπερ ἐστὶ τῶν ἀρχομένιιιν ο οἱ δὲ τῇ ψαλμεν
ῳδίᾳ ὲνασχολοῦνται, ὅπερ ἐστὶ τῶν προκοπτόντων ⁸
oi δὲ τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦσι, ὅπερ ἐστὶ τῶν
’ Rom. XI, 5-1.
με πάντῃ ἀποτρέπειν ἐν ταῖς συνάξεσι τὸ τοῦ σώ-
ματος ἔργον τοῖς ἔτι νηπιὼδεσιν, ἐπέσχεν ὁ τὴν
ψάμμον ἐν τῇ ἀναϐολίδι παννυχὶ φέρων, Ὠσπερ
ἔναντιοῢται τῷ λόγῳ τῶν δογμάτων· τῆς ἁγίας καὶ
ἀκτίστου (45), καὶ προσκυνητῆς Τριάδος τὰ περὶ
τῆς ἐνσάρκου οἰκονομίας τοῦ ένὸς τῆς αὐτῆς παν-
υμνήτου μονάδος [Τριάδος]⁶ τὰ μὲν γὰρ ἐκεῖ πλη-
θυντικὰ ὲν τούτῳ ὑπάρχουσι ἑνικά· τὰ δὲ ἐκεῖ
ἑνικὰ ἐνταῦθά εισι πληθυντικά· οὕτως ἓτερα τὰ
τῇ ἠσυχίᾳ, καὶ ἄλλα τὰ τῇ ὑπακοῇ πρέποντα
ἐπιτηδεύματα. ὐ μὲν θεῖός φησιν ’Δπόστολος ⁸
Τίς νοῦν Kvot'ov; ἔγω δὲ’λέγω· Τίς ἔγνω
νοῦν ἀνθρώπου ἡσυχαιττοῦ σώματι καὶ πνεύ-
ματι ;
de sancta et increata et adoranda Trinitale, pronuntiata de humanitate Christi unius ex tribus
personis ejusdem laudatissima: Trinitatis : quas enim iu Trinitate sunt pluralia,
singularia : et quae in illa sunt singularia, in Christo sunt pluralia: ita alia conveniunt studia solitariae
vitae, alia iis qui sub obedientia vivunt. Divinus quidem Apostolus ait :
mini’? Ego vero dico : Quis cognoscit mentem hominis qui corpore et animo in solitudine vivit?
Κράτος βασιλεῖ πλοῦτος καὶ πλῆθος· κράτος δὲ
ἠσυχαστῇ προσευχῆς πλῆθος.
ΣΧΟΛῙΑ .
Εἰς λόγον περὶ διαφορᾶς ἡσυχίας.
Σχόλιον α’.
Οἶμαι ὅτι διὰ τὴν προπέτειαν λέγει τῆς γλώσσης,
καὶ ταύτην καλεῖ ἀσθένειαν στόματος ο σώματος δὲ
πρόληψιν τὴν ἀργίαν, ὡς ἐθίσαντες ἀργεῖν, καὶ σω-
ματικῶς ἀναπαύεσθαι.
Σχόλιον β’.
Ἶδιορυθμία ἐστὶ τδ ἔχειν τινὰ ἰδίαν τάξιν, καὶ ὲκ·
πληροῦν ’τὸ ῐδιον θέλημα.
_ Σχόλιον γ’.
El ἀπέστη, φησὶν, ἀπὸ σοῦ ἠ ἀκηδία · περὶ ταύτης
γὰρ καὶ πρὸ μικροῦ ἔφη, ὄτι oi μετὰ λόγον ἡσυχάςι
σαντες, μὴ πρότερον ἡσύχασαν, πρὶν πάσῃ ἀκηδίᾳ
ἀπόστασιν δεδώκασιν · εἰ οὖν ἀπέστη αὕτη, περισσὸν
τὸ ἐργάζεσθαι.
Σχό.1ιον δ’.
Oi μὲν κοινοϐιακοί ο οι δὲ ἡσυχαστικαί.
Σχόλιον ε’.
Δηλονότι μέγα τὸ τῆς ἡσυχίας ἔργον, καὶ πλείο-
νος προκοπῆς αἴτιον, ἢ τὰ κοινόὸια · οὐ βούλεται
δὲτοῦτο εἰπεῖν διὰ τοὺς ἀσθενεστέρους.
Σχόλιον ς’.
Τὰς ἐργασίας τῶν καθ’ ἡσυχίαν ὄντων ἀπαριθμεῖν
ται, καὶ ἀπὸ τῶν ἐλαττόνων ἐπὶ τὰ μείζονα πρόει-
σινο oi μὲν γὰρ, φησὶ, διὰ τὸ τὰ πάθη ἐλαττῶσαι
ταύτην ἐργάζονται, καὶ ῐσως, καὶ δι’ ὲργοχείρου κο-
πιῶσιν, ὅπερ ἐστὶ τῶν ἀρχομένιιιν ο οἱ δὲ τῇ ψαλμεν
ῳδίᾳ ὲνασχολοῦνται, ὅπερ ἐστὶ τῶν προκοπτόντων ⁸
oi δὲ τῇ προσευχῇ προσκαρτεροῦσι, ὅπερ ἐστὶ τῶν
’ Rom. XI, 5-1.