PG 88, col. 640
ἀνάξιον ἑαυτὸν τοῦ μοναχικοῦ ἐπαγγέλματος ἀποκα-
λοῖτοο καὶ διὰ ἡδυπάθειαν ἑαυτὸν εὐτελίζειν νομιζέο
τω, προφασιζόμενος προφάσεις ὲν ἁμαρτίαις Ὅπου
γὰρ πολλὴ ἡ σηπεδὼν, ἐκεῖ καὶ μεγάλης ἰατρείας
χρεία, ἵνα τὸν ῥύπον ἀπόθηται. Oi γὰρ (ἳο) ὑγιαί-
νοντες ὲν ίατρείω οὑ παραγίνονται, Εἰ βασιλέως ἑπι-
γείου καλέσαντος, καὶ είς τὴν κατά πρόσωπον αὐτοῦ
δουλείαν στρατεῦσαι θελήσαντος, οὐκ ἀναμένομεν, οὐ
προφασιζόμεθα· ἀλλὰ πάντα καταλείψαντες προθύε-
μως αὑτὸν καταφθάνομενο πρόσχωμεν ἑαυτοῖς, μή «τως
τοῦ Βασιλέως τῶν βασιλέων, καί Κυρίου τῶν κυ-
ρίων, καί Θεοῦ τῶν θεῶν καλοῦντος ἡμᾶς είς τὴν
οὐράνιον ταύτην τάξιν, ἐξ όκνηρίας, καὶ ῥᾳθυμίας
παραιτησώμεθα. καὶ ἐν τῶ μεγάλῳ βήματι εὑρεθῶ-
μεν ἀναπολόγητον δυνατὸν μὲν γάρ καὶ δεδεμένον
τοῖς τοῦ βίου πράγμασι, καὶ σιδηραῖς φροντίσι βαδί-
ζειν, ἀλλά δυσχερῶς. Ἐπεὶ καὶ οί σίδηρα περικείμεο
νοι ὲν τοῖς ποσὶν πολλάκις βαδίζουσιν. Ἀλλά συνεχῶς
προσκόπτουσι, καὶ τραύματα ὲκ τούτου δέχονται. '0
γὰρ ἄγαμος ὲν τῷ κόσμῳ μόνοις τοῖς πράγμασι δεδε-
μένος, τῷ ὲν χερσὶ τὰ ιιλοιὰ περικειμένῳ ἔοικε (διδ
ml. ὅτε βούλεται δραμεῖν πρὸς τὸν μονήρη βίον οὐ
ιωλύεται) · ὁ δὲ γήμας, τῷ ἐν χερσὶ καὶ ποσὶ τοὺς δε-
εμοὺς περικειμένῳ
(21) Ἤκουσά τινων ὲν κόσμῳ ἀμελῶς διακειμέο
ιων, εἰρηκότων πρός με· Πῶς δυνάμεθα ὁμοζύγῳ συ-
ζῶντες, καὶ δημοσίαις φροντίσι περικείμενοι τὸν
ιοναδικδν βίον μετελθεῖν; Πρὸς οὒς ἀπεκρίθη-
μεν.
(22) Πάντα ὅσα δύνασθε ποιεῖν ἀγαθά, ποιήσατεο
μηδένα λοιδορήσητεο μηδένα κλέψητέ· μηδενὶ ψεύ-
σησθε’ μηδενὸς κατεπερθῆτε [κατεπαρθῆτε]’ μηδένα
μισήσητε τῶν συνάξεων μὴ χωρίζησθε· τοῖς δεομέ-
νοις συμπαθήσατε· μηδένα σκανδαλίσητε· ἀλλοτρίᾳ
μερίδι μὴ προσεγγίσητεο καὶ ἀρκεῖσθε τοῖς ὀψωνίοις
τῶν γυναικῶν ὑμῶν. Ἐὰν οὕτως ποιήσητε, οὗ μακρὰν
λοῖτοο καὶ διὰ ἡδυπάθειαν ἑαυτὸν εὐτελίζειν νομιζέο
τω, προφασιζόμενος προφάσεις ὲν ἁμαρτίαις Ὅπου
γὰρ πολλὴ ἡ σηπεδὼν, ἐκεῖ καὶ μεγάλης ἰατρείας
χρεία, ἵνα τὸν ῥύπον ἀπόθηται. Oi γὰρ (ἳο) ὑγιαί-
νοντες ὲν ίατρείω οὑ παραγίνονται, Εἰ βασιλέως ἑπι-
γείου καλέσαντος, καὶ είς τὴν κατά πρόσωπον αὐτοῦ
δουλείαν στρατεῦσαι θελήσαντος, οὐκ ἀναμένομεν, οὐ
προφασιζόμεθα· ἀλλὰ πάντα καταλείψαντες προθύε-
μως αὑτὸν καταφθάνομενο πρόσχωμεν ἑαυτοῖς, μή «τως
τοῦ Βασιλέως τῶν βασιλέων, καί Κυρίου τῶν κυ-
ρίων, καί Θεοῦ τῶν θεῶν καλοῦντος ἡμᾶς είς τὴν
οὐράνιον ταύτην τάξιν, ἐξ όκνηρίας, καὶ ῥᾳθυμίας
παραιτησώμεθα. καὶ ἐν τῶ μεγάλῳ βήματι εὑρεθῶ-
μεν ἀναπολόγητον δυνατὸν μὲν γάρ καὶ δεδεμένον
τοῖς τοῦ βίου πράγμασι, καὶ σιδηραῖς φροντίσι βαδί-
ζειν, ἀλλά δυσχερῶς. Ἐπεὶ καὶ οί σίδηρα περικείμεο
νοι ὲν τοῖς ποσὶν πολλάκις βαδίζουσιν. Ἀλλά συνεχῶς
προσκόπτουσι, καὶ τραύματα ὲκ τούτου δέχονται. '0
γὰρ ἄγαμος ὲν τῷ κόσμῳ μόνοις τοῖς πράγμασι δεδε-
μένος, τῷ ὲν χερσὶ τὰ ιιλοιὰ περικειμένῳ ἔοικε (διδ
ml. ὅτε βούλεται δραμεῖν πρὸς τὸν μονήρη βίον οὐ
ιωλύεται) · ὁ δὲ γήμας, τῷ ἐν χερσὶ καὶ ποσὶ τοὺς δε-
εμοὺς περικειμένῳ
(21) Ἤκουσά τινων ὲν κόσμῳ ἀμελῶς διακειμέο
ιων, εἰρηκότων πρός με· Πῶς δυνάμεθα ὁμοζύγῳ συ-
ζῶντες, καὶ δημοσίαις φροντίσι περικείμενοι τὸν
ιοναδικδν βίον μετελθεῖν; Πρὸς οὒς ἀπεκρίθη-
μεν.
(22) Πάντα ὅσα δύνασθε ποιεῖν ἀγαθά, ποιήσατεο
μηδένα λοιδορήσητεο μηδένα κλέψητέ· μηδενὶ ψεύ-
σησθε’ μηδενὸς κατεπερθῆτε [κατεπαρθῆτε]’ μηδένα
μισήσητε τῶν συνάξεων μὴ χωρίζησθε· τοῖς δεομέ-
νοις συμπαθήσατε· μηδένα σκανδαλίσητε· ἀλλοτρίᾳ
μερίδι μὴ προσεγγίσητεο καὶ ἀρκεῖσθε τοῖς ὀψωνίοις
τῶν γυναικῶν ὑμῶν. Ἐὰν οὕτως ποιήσητε, οὗ μακρὰν