PG 88, col. 973
Θεῖον, καὶ τὰ θεῖα πάντα 6 ἄθεος βλασφημεῖ, ἀλλὰ
αὶσχροτάτους τινὰς καὶ ἀπρεπεῖς λόγους ὲν ἡμῖν
φθέγγεται ο ἴνα ἢ τὴν προσευχὴν καταλείψωμεν, ἢ
ἑαυτῶν ἁπογνῶμενο πολλοὺς μὲν τῆς προσευχῆς
ἁνέκοψε, πολλοὺς δὲ τῶν μυστηρίων ἀπεχώρησε ο
τινῶν μὲν τὰ σώματα τῇ λύπῃ κατέτηξεν · ἄλ-
λους δὲ διὰ νηστείας δεδάμακεν 6 πονηρὸς οὗτος καὶ
ἀπάνθρωπος τύραννος ⁶ καὶ οὐδεμίαν αὐτῆς τῆν άν-
εσιν δέδωκεν· οὐ μόνον τοῖς κατὰ κόσμον, ἀλλὰ καὶ
τοῖς τὸν μοναδικὸν βίον μετερχομένοις τοῦτο ἀπερ-
γασάμενος, μηδεμίαν αὐτοῖς λοιπὸν σωτηρίαν ἔχειν
ὑποτιθέμενος, ἀλλὰ καὶ ἀπίστων καὶ Ἐλλήνων πάν-
των ἑλεεινοτέρους εἶναι ἀποφαινόμενος.
'0 πνεύματι βλασφημίας ὀχλούμενος, καὶ τούτου
ἀπαλλαγῆναι βουλόμενος έπιγνώτω ἀκριόὦς, μὴ τὴν
ψυχὴν τὴν ἑαυτοῦ αἴτιον εἶναι τῶν τοιούτων λογιε-
σμῶν, ἀλλὰ αὐτὸν ἀκάθαρτον δαίμονα, τόν ποτε πρὸς
Κύριον λέγοντα· Ταῦτα πάντα σοι δώσω, εὶ [ἐὰν]
ἂν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι. Διὸ καὶ ἡμεῖς ὲξου-
θενοῦντες αὐτὸν, καὶ μηδόλως τὰ παρ’ αὐτοῦ λογι-
ζόμενα είς μέτρον ἔχοντες,εἵπωμεν ο ’Ὕπαγε ὀπίσω
μου, Σατανᾶ, Κύριον τὸν om μου προσκυνήσω,
καί αὐτῷ μόνῳ λατρεύσω. Σοῦ δὲ ἐπιστρέψει 6
πόνος καὶ 6 λόγος ὲπὶ τὴν κεφαλήν σου, καὶ ἐπὶ τὴν
κορυφήν σου, ἡ βλασφημία σου καταϐήσεται ὲν τῷ
νῦν ⁸’καὶ ὲν τῷ μέλλοντι αίῶνι ⁸ 6 ἐκτὸς τοῦ προει-
ρημένου τρόπου τὸν τῆς βλασφημίας δαίμονα παλαῖ-
σαι βουλόμενος, ὅμοιός ἐστι τῷ ἐν ταῖς αὑτοῦ χερσὶι
ἀστραπὴν κατασχεῖν δοκιμάζοντι ο πῶς γὰρ καὶ-κα-
ταλήψεται, ἢ ἀντείπῃ, ἦ παλαίσῃ τῷ ἐξαίφνης ὲν τῇ
καρδίᾳ δίκην ἀνέμρυ παρερχομένῳ καὶ ῥοπῆς, τάί
χιστα τὸν λόγον λέγοντι, καὶίεύθέως ἀφα-ντουμένῳ
Πάντες γὰρ oi πολέμιοι καὶ ἵστανται, καὶ προσπαι
λαίουσι, καὶ⁵ χρονίζουσι, καὶ καιρὸν παρέχουσι τι]
κατ’ αὐτῶν παλαίειν βουλομένῳ ’-οὗτος δὲ οὗ, ἀλλί
ἅμα τοῦ φανῆναι ἀπέστη, καὶ ἅμα τοῦ προσλαλῆσα
παρῆλθε.
Πολλάκις ὲν τῇ τῶν ἁπλουστέρων ἀκεραιοτέε
ρων διανοίᾳ 6 τοιοῦτος δαίμων φιλοχωρεῖν-εἴωθε
οἵτινες καὶ⁸ μάλιστα σφοδροτέρωςν τῶν άλλωι
θορυῧοῦνται καὶ ταράττονται (1). Ἐν οἷς καὶ
λέγομεν κυρίως, οὐκ ἐξ οἰήσεως, ἀλλ’ ὲκ φθόνοι
τῶν δαιμόνων τὸ πᾶν γίνεσθαι. Τοῦ κρίνειν κα
τοῦ κατακρίνειν τὸν πλησίον παυσώμεθα, καὶ λογι·
σμοὺς βλασφημίας οὐ φοϐηθησόμεθα· ἀφορμὴ γάι
καὶ ῥίζα τοῦ δευτέρου τὸ πρότερον. Ὥσπερ svio!qu
κατακεκλεισμένος ὑπάρχων τῶν ἔξω παριόντων τοὺ
λόγους ἀκούει, αὐτὸς τούτους μὴ φθεγγόμενος · οὗ·
τω καὶ ἡ ψυχὴ ὲν ἑαυτῇ διάγουσα, τὰς τοῦ δαίμονο
βλασφημίαςνάκροωμένη ταράττεται, ειπερ φθέγγε
ται δι’ αὐτῆς παρερχόμενοςξ Ὀ ὲξουθενώσας-τοῠῄτοκ.
τοῦ πάθους ὴλευθέρωται ν 6 δὲ άλλως αὐτῴ παλαίει
σοφιζόμενος, είς τέλος ὑπόκειται· 6 γὰρ λόγοις πνεύ
" Matth. tv, 9. ff Ibid. lO.
αὶσχροτάτους τινὰς καὶ ἀπρεπεῖς λόγους ὲν ἡμῖν
φθέγγεται ο ἴνα ἢ τὴν προσευχὴν καταλείψωμεν, ἢ
ἑαυτῶν ἁπογνῶμενο πολλοὺς μὲν τῆς προσευχῆς
ἁνέκοψε, πολλοὺς δὲ τῶν μυστηρίων ἀπεχώρησε ο
τινῶν μὲν τὰ σώματα τῇ λύπῃ κατέτηξεν · ἄλ-
λους δὲ διὰ νηστείας δεδάμακεν 6 πονηρὸς οὗτος καὶ
ἀπάνθρωπος τύραννος ⁶ καὶ οὐδεμίαν αὐτῆς τῆν άν-
εσιν δέδωκεν· οὐ μόνον τοῖς κατὰ κόσμον, ἀλλὰ καὶ
τοῖς τὸν μοναδικὸν βίον μετερχομένοις τοῦτο ἀπερ-
γασάμενος, μηδεμίαν αὐτοῖς λοιπὸν σωτηρίαν ἔχειν
ὑποτιθέμενος, ἀλλὰ καὶ ἀπίστων καὶ Ἐλλήνων πάν-
των ἑλεεινοτέρους εἶναι ἀποφαινόμενος.
'0 πνεύματι βλασφημίας ὀχλούμενος, καὶ τούτου
ἀπαλλαγῆναι βουλόμενος έπιγνώτω ἀκριόὦς, μὴ τὴν
ψυχὴν τὴν ἑαυτοῦ αἴτιον εἶναι τῶν τοιούτων λογιε-
σμῶν, ἀλλὰ αὐτὸν ἀκάθαρτον δαίμονα, τόν ποτε πρὸς
Κύριον λέγοντα· Ταῦτα πάντα σοι δώσω, εὶ [ἐὰν]
ἂν πεσὼν προσκυνήσῃς μοι. Διὸ καὶ ἡμεῖς ὲξου-
θενοῦντες αὐτὸν, καὶ μηδόλως τὰ παρ’ αὐτοῦ λογι-
ζόμενα είς μέτρον ἔχοντες,εἵπωμεν ο ’Ὕπαγε ὀπίσω
μου, Σατανᾶ, Κύριον τὸν om μου προσκυνήσω,
καί αὐτῷ μόνῳ λατρεύσω. Σοῦ δὲ ἐπιστρέψει 6
πόνος καὶ 6 λόγος ὲπὶ τὴν κεφαλήν σου, καὶ ἐπὶ τὴν
κορυφήν σου, ἡ βλασφημία σου καταϐήσεται ὲν τῷ
νῦν ⁸’καὶ ὲν τῷ μέλλοντι αίῶνι ⁸ 6 ἐκτὸς τοῦ προει-
ρημένου τρόπου τὸν τῆς βλασφημίας δαίμονα παλαῖ-
σαι βουλόμενος, ὅμοιός ἐστι τῷ ἐν ταῖς αὑτοῦ χερσὶι
ἀστραπὴν κατασχεῖν δοκιμάζοντι ο πῶς γὰρ καὶ-κα-
ταλήψεται, ἢ ἀντείπῃ, ἦ παλαίσῃ τῷ ἐξαίφνης ὲν τῇ
καρδίᾳ δίκην ἀνέμρυ παρερχομένῳ καὶ ῥοπῆς, τάί
χιστα τὸν λόγον λέγοντι, καὶίεύθέως ἀφα-ντουμένῳ
Πάντες γὰρ oi πολέμιοι καὶ ἵστανται, καὶ προσπαι
λαίουσι, καὶ⁵ χρονίζουσι, καὶ καιρὸν παρέχουσι τι]
κατ’ αὐτῶν παλαίειν βουλομένῳ ’-οὗτος δὲ οὗ, ἀλλί
ἅμα τοῦ φανῆναι ἀπέστη, καὶ ἅμα τοῦ προσλαλῆσα
παρῆλθε.
Πολλάκις ὲν τῇ τῶν ἁπλουστέρων ἀκεραιοτέε
ρων διανοίᾳ 6 τοιοῦτος δαίμων φιλοχωρεῖν-εἴωθε
οἵτινες καὶ⁸ μάλιστα σφοδροτέρωςν τῶν άλλωι
θορυῧοῦνται καὶ ταράττονται (1). Ἐν οἷς καὶ
λέγομεν κυρίως, οὐκ ἐξ οἰήσεως, ἀλλ’ ὲκ φθόνοι
τῶν δαιμόνων τὸ πᾶν γίνεσθαι. Τοῦ κρίνειν κα
τοῦ κατακρίνειν τὸν πλησίον παυσώμεθα, καὶ λογι·
σμοὺς βλασφημίας οὐ φοϐηθησόμεθα· ἀφορμὴ γάι
καὶ ῥίζα τοῦ δευτέρου τὸ πρότερον. Ὥσπερ svio!qu
κατακεκλεισμένος ὑπάρχων τῶν ἔξω παριόντων τοὺ
λόγους ἀκούει, αὐτὸς τούτους μὴ φθεγγόμενος · οὗ·
τω καὶ ἡ ψυχὴ ὲν ἑαυτῇ διάγουσα, τὰς τοῦ δαίμονο
βλασφημίαςνάκροωμένη ταράττεται, ειπερ φθέγγε
ται δι’ αὐτῆς παρερχόμενοςξ Ὀ ὲξουθενώσας-τοῠῄτοκ.
τοῦ πάθους ὴλευθέρωται ν 6 δὲ άλλως αὐτῴ παλαίει
σοφιζόμενος, είς τέλος ὑπόκειται· 6 γὰρ λόγοις πνεύ
" Matth. tv, 9. ff Ibid. lO.