PG 89, col. 1320
igitur repetentes dicemus unum esse Deum, quem
in tribus personis contemplamur : idque cum plane
sciret Moyses omnium prophetarum antiquissimus:
Audi, inquit, Israel: Dominus Deus, Dominus unus
est 3“.
.\'Vl. Ac non solum Moyses, sed omnes conse-
cuti theologi, spiritus theologiei participes farti,
divinitatem trium personarum perfecte contemplati
sunt, doctrinamque puram et sinceram nobis tra-
diderunt profitendi et celebrandi unitatem in Tri-
nitate, et Trinitatem in unitate, cum admirabili
tio et separatio est; nec unio, conglutinatio et con-
fusio est: sed potius unio est simplicitas; et dis-
tinctio admiranda : utrumque autem Deum decet.
Quia vero hypostasim quidam arbitrati sunt esse
naturam particularem, et hzec fuit eorum opinio;
cavendum est, ne sic sentiamus: non enim est eo-
rum opinio sincera. et cum theologis consentiens;
natura enim particularis partitionem declarat:
nihil autent partibile Deus. Quare non est dicenda
persona natura specialis: non enim ltypostasis na-
tura est; sicut neque natura, ltypostasis sive per-
sona: natttra namque unius ferina: ί est, et impar-
tibilis: et stultmn est partes quzerere in imparti-
bili: compositorum enim est scindi et partitionem
capere. Quocirca quisic opinantur, non solum in
hzec absurda incidunt, sed tres particular-es deos
necessario reponunt, sortitionem divina: substan—
tiae, imo substantiarum in se ipsis facientes. Si
enim tres sunt; non est una et simplex, et non
composita. Nequaquam, quamvis similitudinem eis
tribuant, qui ista audent. Si enim uniuscujusque
est natura prepria, et non potest alterius proprie-
tatem subire; quomodo erunt. quomodo habebunt
illud consubstantiale τ quandoquidem simile in
Trinitate dicere, temerarium et inconsideratum
est; quoniam simile vel qualitate, vel quantitate
simile dicitur; ubi autem nihil horum est (Deus
enim expers qualitatis et quantitatis est), quomodo
XVII. Nos ergo neque similem, neque dissimilem
profitemur Trinitatem qualitate et quantitate ca-
rentem; sed consubstantialem et individuam. Qui
vero dividunt, et faciunt unam tres, impii sunt,
et multitudinem deorum introducunt, et monar-
chiam respuunt, nihil periculum divisionis ve-
riti: partitio enim substantiarum et adaequatio, et
variatio hujus substantiae ab illa, sectio est eo—
rum qui sunt unius natum. Siquidem qui dicit
“Joan. xw, 6. " ibid. l7.
" Joan. xvm, 5.
ί L'niu formo. po-
ιι Trin. consul). Legendum videtur, Trin. sit consul).
in tribus personis contemplamur : idque cum plane
sciret Moyses omnium prophetarum antiquissimus:
Audi, inquit, Israel: Dominus Deus, Dominus unus
est 3“.
.\'Vl. Ac non solum Moyses, sed omnes conse-
cuti theologi, spiritus theologiei participes farti,
divinitatem trium personarum perfecte contemplati
sunt, doctrinamque puram et sinceram nobis tra-
diderunt profitendi et celebrandi unitatem in Tri-
nitate, et Trinitatem in unitate, cum admirabili
tio et separatio est; nec unio, conglutinatio et con-
fusio est: sed potius unio est simplicitas; et dis-
tinctio admiranda : utrumque autem Deum decet.
Quia vero hypostasim quidam arbitrati sunt esse
naturam particularem, et hzec fuit eorum opinio;
cavendum est, ne sic sentiamus: non enim est eo-
rum opinio sincera. et cum theologis consentiens;
natura enim particularis partitionem declarat:
nihil autent partibile Deus. Quare non est dicenda
persona natura specialis: non enim ltypostasis na-
tura est; sicut neque natura, ltypostasis sive per-
sona: natttra namque unius ferina: ί est, et impar-
tibilis: et stultmn est partes quzerere in imparti-
bili: compositorum enim est scindi et partitionem
capere. Quocirca quisic opinantur, non solum in
hzec absurda incidunt, sed tres particular-es deos
necessario reponunt, sortitionem divina: substan—
tiae, imo substantiarum in se ipsis facientes. Si
enim tres sunt; non est una et simplex, et non
composita. Nequaquam, quamvis similitudinem eis
tribuant, qui ista audent. Si enim uniuscujusque
est natura prepria, et non potest alterius proprie-
tatem subire; quomodo erunt. quomodo habebunt
illud consubstantiale τ quandoquidem simile in
Trinitate dicere, temerarium et inconsideratum
est; quoniam simile vel qualitate, vel quantitate
simile dicitur; ubi autem nihil horum est (Deus
enim expers qualitatis et quantitatis est), quomodo
XVII. Nos ergo neque similem, neque dissimilem
profitemur Trinitatem qualitate et quantitate ca-
rentem; sed consubstantialem et individuam. Qui
vero dividunt, et faciunt unam tres, impii sunt,
et multitudinem deorum introducunt, et monar-
chiam respuunt, nihil periculum divisionis ve-
riti: partitio enim substantiarum et adaequatio, et
variatio hujus substantiae ab illa, sectio est eo—
rum qui sunt unius natum. Siquidem qui dicit
“Joan. xw, 6. " ibid. l7.
" Joan. xvm, 5.
ί L'niu formo. po-
ιι Trin. consul). Legendum videtur, Trin. sit consul).