PG 89, col. 1326
cuique enim personæ hujnsmodt appelationes apto
adhibentur, reservato soi Patri, ut sit Pater, quia
solus est principium; et Flio, ut sit ilius, quia
solus genitus est; et Paracleto, ut sit Spiritus
sanctus; propriam enaim habet processionem a
Patre.
XXIV. Sæpe diximus, differentiamnominum non
variare naturam : nec enim Pater, quia Pater est,
idcireo Deus est; neque quia dius non est Pater,
idcirconon est Deus; simliter Spiritus sanctus: sed
ideo Deus est, quia est increatum, æternum, im-
mutabile, incorruptibile, invatiabile, anctor vitaæ,
creator corporum, et eorum quæ incorporea sunt.
Mæc enim sunt propria divinitatis; et insunt in
sanctus, spiritus Dei, et spiritus Christi, et spi- unaquaque persona, et propter hæc unaquæqus
ritus Jesu. Per titas h ypostases demonstrat di- B persona Dens est, siquidem Pater propter hæc
Deus est : et non quia Pater est. Si enim quia
Pater est, Deus est, omnis pater Deus esset:
nunc nutem non sic habet; quin potius appellatio-
nes differrentes eamdem suhstantiam signant,simul
ejusdem naturæ communionem declarantes, et nihil
ab una natura slienum admittentes. Idcirco uni -
versa plenitudo divinitatis unns Deus est, suprr
omnia, et per omnia, et in omasbus I⁴ : etsi enim
divina Scriptura diversis nominibus appellat san-
ctam Τrinitatem quam adoramus et colimus,
occasiones tamen speciales naturas introducenoi
sustulit, cum unam substantiama et eamdem exς
aisdem opperationibus demonstravit, nulla erroris
causa relicta iis qui lumen participare volunt,
et nemn potius mentem excæcare, ut vel naturam
per illud, alicuando, et illud, non erat; aut divi-
nitatem particularibus substantiis dividere. Nec
enim sicut stells ab stella splendore differt, ut
verbi gratia, major a minore, nec ut corpus
corpore majus est mele, ut corpus adolescentis
corpore pneri, nec ut homo tempore antiquior,
ut exempli causa, Abraham antiquior David, aut
David orobabele; sic in persoais sanctæ ?rini-
tatis loqui aut sentire didicimus. Quin potius
operationes quidem naturales communes habet; hæ
vero substantiam plane declarant : simul autem
personas secum inter se, et in se ipsis vicissim
inseparabiliter in eadem gloria et potestate exsi-
stere contemplamur, quandoquidem ejusdem sub-
stantiæ et naturæ sunt.
XXV. Quod autem potestas sanctæ Τrinitatis
individua est, sicuti et substantia, David declarat,
cum deprecans Deum dixit : Quo ibo a spiritu :uο ?
et quo a facie tua fugiam ? ac primo quidem
ponit spiritum ilii qui est facies Patris, quia
est in Patre, et Pater in ipso; non autem separat
energiamὰ, id est, operationem, vel dividit sub-
stantiam, sed solum istinguit hypostases, signidt-
1 Iεa. XLvm, 16. 7¹ Joan. Iν, 24. 7¹· Ephes.r, .
vAuE LECTONES.
adhibentur, reservato soi Patri, ut sit Pater, quia
solus est principium; et Flio, ut sit ilius, quia
solus genitus est; et Paracleto, ut sit Spiritus
sanctus; propriam enaim habet processionem a
Patre.
XXIV. Sæpe diximus, differentiamnominum non
variare naturam : nec enim Pater, quia Pater est,
idcireo Deus est; neque quia dius non est Pater,
idcirconon est Deus; simliter Spiritus sanctus: sed
ideo Deus est, quia est increatum, æternum, im-
mutabile, incorruptibile, invatiabile, anctor vitaæ,
creator corporum, et eorum quæ incorporea sunt.
Mæc enim sunt propria divinitatis; et insunt in
sanctus, spiritus Dei, et spiritus Christi, et spi- unaquaque persona, et propter hæc unaquæqus
ritus Jesu. Per titas h ypostases demonstrat di- B persona Dens est, siquidem Pater propter hæc
Deus est : et non quia Pater est. Si enim quia
Pater est, Deus est, omnis pater Deus esset:
nunc nutem non sic habet; quin potius appellatio-
nes differrentes eamdem suhstantiam signant,simul
ejusdem naturæ communionem declarantes, et nihil
ab una natura slienum admittentes. Idcirco uni -
versa plenitudo divinitatis unns Deus est, suprr
omnia, et per omnia, et in omasbus I⁴ : etsi enim
divina Scriptura diversis nominibus appellat san-
ctam Τrinitatem quam adoramus et colimus,
occasiones tamen speciales naturas introducenoi
sustulit, cum unam substantiama et eamdem exς
aisdem opperationibus demonstravit, nulla erroris
causa relicta iis qui lumen participare volunt,
et nemn potius mentem excæcare, ut vel naturam
per illud, alicuando, et illud, non erat; aut divi-
nitatem particularibus substantiis dividere. Nec
enim sicut stells ab stella splendore differt, ut
verbi gratia, major a minore, nec ut corpus
corpore majus est mele, ut corpus adolescentis
corpore pneri, nec ut homo tempore antiquior,
ut exempli causa, Abraham antiquior David, aut
David orobabele; sic in persoais sanctæ ?rini-
tatis loqui aut sentire didicimus. Quin potius
operationes quidem naturales communes habet; hæ
vero substantiam plane declarant : simul autem
personas secum inter se, et in se ipsis vicissim
inseparabiliter in eadem gloria et potestate exsi-
stere contemplamur, quandoquidem ejusdem sub-
stantiæ et naturæ sunt.
XXV. Quod autem potestas sanctæ Τrinitatis
individua est, sicuti et substantia, David declarat,
cum deprecans Deum dixit : Quo ibo a spiritu :uο ?
et quo a facie tua fugiam ? ac primo quidem
ponit spiritum ilii qui est facies Patris, quia
est in Patre, et Pater in ipso; non autem separat
energiamὰ, id est, operationem, vel dividit sub-
stantiam, sed solum istinguit hypostases, signidt-
1 Iεa. XLvm, 16. 7¹ Joan. Iν, 24. 7¹· Ephes.r, .
vAuE LECTONES.