PG 9, col. 213
θμηρος ἄντεκρυς λέγει·
ρ(90)οὐκ αένότερον καάκύντερονᾶλλογυνεαικός.
Τράψαντός τε Μουσαίου·
Ὡς αἰεὶ τέχνη μέγʼ ἀμεένων ἐσχύος ἐστιν,
Ὁμηρος λέγει (91)
Μήτι τοι δρυτόμος ππεριιγτνεταιι (92) ήὲ βίγρι.
Πλιν τοῦ Μουσαίου ποιήσαντος·
Ὡς δʼ αὕτως καὶ ρύλλα φύει ἴλίδωρος ἄρουρα·
Ἀλλα μέν ἐν μελίρσιν ἀποφθίνε, ἄλλα δὲ φύει·
Ὡς δὲ καὶ ἀνβρώπου γανεὴ καὶ φύλλον ἐλίσ-
[σει(23r
Ὁμηρος μεταγράφει·
οάλλα (94) τὰ μέν τʼ ἀνεμος χαμάδις χέει, δλλα
(δέ ν μη
Τηλεθόωσα φύει, ἔαρος δʼ ἐπαγίνεται (95) ὥρῃ.
Ὡς ἀνδρῶν γονεὸ, ὁ μέν φύει, ἡ δʼ ἀπολήγει.
Πάλιν δ α3 (96) Ὁμήρου εἰπόντος·
Οὐχ ὀσίη κταμένοιιν ἐπʼ ἀνδράσιιν εὐχετάασθαι,
Ἀρχίλοχός τε καὶ Κρατῖνος γράφουσιν, ὁ μὲν,
θὐ γὰρ ἐσθλὰ κατθανοῦσι κερτομεῖν ἐπʼ ἀνδράσι·
Κρατῖνος δὲ ἐν τοῖς Aάκωσι,
οδερὸν(97) άνδρώποις τόδʼ αὖ, κτσμένοις ἐπʼ αt-
[ηοῖσιν καυχασθαι μέγα.
φέρων,
Ἀασάμην (98), οὐδʼ αὐτός ἀναίνομαιι, ἀντί νυ
[πολλῶν
ὦδέ πως γράφει (99)
έμβλακον, καί πού τανʼ ἄλλον ῆδʼ ἄτη κιχή-
[σατο.
Καθάπερ ἀμέλει κάκεῖνο τὸ ἔπος·
υνὸς Ἐνυάλιος, καί τε (1) κτανέοντα κατέκτα·
μεταποιῶν αὐτὸς, ὥδέ πως ἐξήνεγκεν (2)·
. ἐρδω·
Κτήτυμον γὰρ ξυνὸς ἀνβρώποις 4ρης.-
ξτι κὰκεῖνο μεταφράζων
λκης (3) ἀνθρώποισι θεῶν ἐκ πείρατα κεῖται·
e2 . 79 EO. bborTEER, etp-so Eo. AuIs.
φφόροις sine præpositione. Atque hactenus Euse-
bius : qui paulo post, ut adnotat Syiburgius, Por-
phyrii quoque testimonio hæc Græcorum furta
probat.
(9) Ὡς. Hanc particulam omittit ms. Paris. Eaι
autem hoc ab Agamemmnone dictum Odyss. X,v. ἐ20.
(91) λμηρος λέγει. Jos. Scaliger n conject. in
Varronem confert cum hoc Homeri versu qui cum
altero isto,
Mήτι δʼ ατε κυβερνήτης ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ
ῆα θοὴν λθόνει,
reperitur JHiad. illos Τitinii comici,
Sapientia gubernator navim torquet non valentiα,
Coquus magnum ahenum, quando fervit, pauία
[confutat trua. Conυεcr.
(92) Περγνίνεταιι. In hac voce tacita significatio
est adverbii « magis: » ideο μᾶλλον non expressuns,
est. Svusoac. - Εxstat autem hic versus lliαd, 9γ
315, ubi μέγʼ ἀμείνων ρτο περιγίνεται scriptum est.
Quæ lecaio Clementi restituenda esse videtur, cum
in Musæi quoque versu exstet. Unde vero περιγί-
νεται irrepsit? Scilicet ex alio versu, qui apud lHo-
merum statim sequitur :
Mή ει δʼ ήνίοχος περγέτεται ἡτιόχοιο.
(93) Ἀνδρώπου γενεὴ καὶ σύλλον ἐλ. Aptius
forte ἀνθρώπων γενεὴ καὶ φῦλον ἐλ. SvLsoac.
(94) σέα. ia. Eʼ,ν.147.
(β) Ἐπαιγένεται. Scribendum potius cum Ho-
mero ἐπιιγίγνεται.
ρ(90)οὐκ αένότερον καάκύντερονᾶλλογυνεαικός.
Τράψαντός τε Μουσαίου·
Ὡς αἰεὶ τέχνη μέγʼ ἀμεένων ἐσχύος ἐστιν,
Ὁμηρος λέγει (91)
Μήτι τοι δρυτόμος ππεριιγτνεταιι (92) ήὲ βίγρι.
Πλιν τοῦ Μουσαίου ποιήσαντος·
Ὡς δʼ αὕτως καὶ ρύλλα φύει ἴλίδωρος ἄρουρα·
Ἀλλα μέν ἐν μελίρσιν ἀποφθίνε, ἄλλα δὲ φύει·
Ὡς δὲ καὶ ἀνβρώπου γανεὴ καὶ φύλλον ἐλίσ-
[σει(23r
Ὁμηρος μεταγράφει·
οάλλα (94) τὰ μέν τʼ ἀνεμος χαμάδις χέει, δλλα
(δέ ν μη
Τηλεθόωσα φύει, ἔαρος δʼ ἐπαγίνεται (95) ὥρῃ.
Ὡς ἀνδρῶν γονεὸ, ὁ μέν φύει, ἡ δʼ ἀπολήγει.
Πάλιν δ α3 (96) Ὁμήρου εἰπόντος·
Οὐχ ὀσίη κταμένοιιν ἐπʼ ἀνδράσιιν εὐχετάασθαι,
Ἀρχίλοχός τε καὶ Κρατῖνος γράφουσιν, ὁ μὲν,
θὐ γὰρ ἐσθλὰ κατθανοῦσι κερτομεῖν ἐπʼ ἀνδράσι·
Κρατῖνος δὲ ἐν τοῖς Aάκωσι,
οδερὸν(97) άνδρώποις τόδʼ αὖ, κτσμένοις ἐπʼ αt-
[ηοῖσιν καυχασθαι μέγα.
φέρων,
Ἀασάμην (98), οὐδʼ αὐτός ἀναίνομαιι, ἀντί νυ
[πολλῶν
ὦδέ πως γράφει (99)
έμβλακον, καί πού τανʼ ἄλλον ῆδʼ ἄτη κιχή-
[σατο.
Καθάπερ ἀμέλει κάκεῖνο τὸ ἔπος·
υνὸς Ἐνυάλιος, καί τε (1) κτανέοντα κατέκτα·
μεταποιῶν αὐτὸς, ὥδέ πως ἐξήνεγκεν (2)·
. ἐρδω·
Κτήτυμον γὰρ ξυνὸς ἀνβρώποις 4ρης.-
ξτι κὰκεῖνο μεταφράζων
λκης (3) ἀνθρώποισι θεῶν ἐκ πείρατα κεῖται·
e2 . 79 EO. bborTEER, etp-so Eo. AuIs.
φφόροις sine præpositione. Atque hactenus Euse-
bius : qui paulo post, ut adnotat Syiburgius, Por-
phyrii quoque testimonio hæc Græcorum furta
probat.
(9) Ὡς. Hanc particulam omittit ms. Paris. Eaι
autem hoc ab Agamemmnone dictum Odyss. X,v. ἐ20.
(91) λμηρος λέγει. Jos. Scaliger n conject. in
Varronem confert cum hoc Homeri versu qui cum
altero isto,
Mήτι δʼ ατε κυβερνήτης ἐνὶ οἴνοπι πόντῳ
ῆα θοὴν λθόνει,
reperitur JHiad. illos Τitinii comici,
Sapientia gubernator navim torquet non valentiα,
Coquus magnum ahenum, quando fervit, pauία
[confutat trua. Conυεcr.
(92) Περγνίνεταιι. In hac voce tacita significatio
est adverbii « magis: » ideο μᾶλλον non expressuns,
est. Svusoac. - Εxstat autem hic versus lliαd, 9γ
315, ubi μέγʼ ἀμείνων ρτο περιγίνεται scriptum est.
Quæ lecaio Clementi restituenda esse videtur, cum
in Musæi quoque versu exstet. Unde vero περιγί-
νεται irrepsit? Scilicet ex alio versu, qui apud lHo-
merum statim sequitur :
Mή ει δʼ ήνίοχος περγέτεται ἡτιόχοιο.
(93) Ἀνδρώπου γενεὴ καὶ σύλλον ἐλ. Aptius
forte ἀνθρώπων γενεὴ καὶ φῦλον ἐλ. SvLsoac.
(94) σέα. ia. Eʼ,ν.147.
(β) Ἐπαιγένεται. Scribendum potius cum Ho-
mero ἐπιιγίγνεται.