PG 9, col. 226
Nameue hominams mestes cams factis munera fsllmsn,
ὰ Cum autem dixisset Hesiodus :
Nameue homini muelior fuerit possessio nnulα,
Conjux quam bona, nil scelerata at pejus habstas,
dixit Simonides :
rore nd rir possidet elias bona,
Nec quid scelesta psejus evenit viro.
Rursus cum dixisset Epicharmus : « Et diu vi-
cturus agita maente, nec tamen diu, » scribit Euu-
ripides :
Quin, cum nihil sit opibus incertum magis,
Eugamus usquam quidquid est molestiæ?
Siuiliter cum dixisset comicus Diphilus: « Muta-
tur usque vita nostra, nec manet, » ait Posidippus :
Exrpers molestiæ acta nemini fuit
Pita, beatus nec finem usque ad ultimum
Peraansitς
et alioqui id dicit tibi Pluto, scribess de homsine,
quod sit animal mutabile. Rursus cum dixisset
Euripides:
O miseranda hominum vita,
Quam tibi cuncta in præcipiti staπtς
Modo namque surgis in altum, nunc devergis,
Nee tibi certus terminus useuam est,ubi sistat ἐonao,
Nisi cum venit, Joris arbitrio,
Prigida mæsti fiuis letiς
scribit Diphilus :
Nusquam ulla vita est, omnibus carens malls,
() Κοὶ κατʼ ἔλλα σ. Ita interpolandus vida-
tur locus : Καὶ κατάλληλά σοι φησὶν ὁ Πλάτων· « et
congrua hisce dicit tib Plato. » Sed incertæ falla-
cesque sunt hæ conjecturæ. SvLsoac.
(β4 Εἰς, ὅνεινα. Ms. Ottob. εἰς ὅντινα. Ma. Pa.
ris. εἶς, εἰς ὅντινα.
(65) Ὁ πολύμοχθος. Hæc sic emendavit et di
gessit Grotius pag. 425:
Ὁ πολύμοχδος βιοτὰ δνατοῖς,
Ὡς ἐπὶ πατὶ σφαλερὰ κεῖσαι
Κοὶ τὰ μέν αθξεις, τὰ δʼ ἀπποφάινύθειρ
Κοὐκ ἔστιν δρος κείμενος οὐδεὶς
Εἰς ὅντιινα χρὴ τελέσαι θνητοὺς,
λὴν ὅταν ἐλθῃ κρυερὰ Διόθεν
Θανάτου πεμφθεῖσα τελευτά.
O sita hominum plena lαboris
Quam stas dubio male futta grσdu:
Et modo crescis, modo decrescisς
Nulamque datur ceruere metam,
In eua cursum requiescat Aomo,
Nisi cum leti jrigida venit
Superis mittentibus hora.
(β6) Οὐκ ἔστι βίοτος. Scribendum ex mss. Paris,
at Ottob. οὐκ ἔστι βίος. Sylburgius integrum versum
sic scribit:
Οὐκ ἔστι βίος, ὅς οὐχὶ κέκτηταιι κακd.
Τotam vero sententiam Grotius hoc modo restituit
Εαcerp. p. 787
Οὐκ ἔστι βίος, ὅς οὐχὶ κέκτηταιι κακὰ,
Aύπας, μερίμτας, ἀρπαγὰς, στρέβλας, νόσους.
Τούτων d βάνατος, καθάπερ ἰατρὸς, φανεῖς
Ἀνέπαυσε τοὺς ἐχοστας ἄναπαύλης ὕπνῳ.
Nglla usquam vita esr, pβlena quæ non sit malis,
Eurtis, dolore, morbis, torments, metu.
faatis malis, ut medicus, mors intervenit,
Gequiemque fert hominibus in scmnum dutix.
ὰ Cum autem dixisset Hesiodus :
Nameue homini muelior fuerit possessio nnulα,
Conjux quam bona, nil scelerata at pejus habstas,
dixit Simonides :
rore nd rir possidet elias bona,
Nec quid scelesta psejus evenit viro.
Rursus cum dixisset Epicharmus : « Et diu vi-
cturus agita maente, nec tamen diu, » scribit Euu-
ripides :
Quin, cum nihil sit opibus incertum magis,
Eugamus usquam quidquid est molestiæ?
Siuiliter cum dixisset comicus Diphilus: « Muta-
tur usque vita nostra, nec manet, » ait Posidippus :
Exrpers molestiæ acta nemini fuit
Pita, beatus nec finem usque ad ultimum
Peraansitς
et alioqui id dicit tibi Pluto, scribess de homsine,
quod sit animal mutabile. Rursus cum dixisset
Euripides:
O miseranda hominum vita,
Quam tibi cuncta in præcipiti staπtς
Modo namque surgis in altum, nunc devergis,
Nee tibi certus terminus useuam est,ubi sistat ἐonao,
Nisi cum venit, Joris arbitrio,
Prigida mæsti fiuis letiς
scribit Diphilus :
Nusquam ulla vita est, omnibus carens malls,
() Κοὶ κατʼ ἔλλα σ. Ita interpolandus vida-
tur locus : Καὶ κατάλληλά σοι φησὶν ὁ Πλάτων· « et
congrua hisce dicit tib Plato. » Sed incertæ falla-
cesque sunt hæ conjecturæ. SvLsoac.
(β4 Εἰς, ὅνεινα. Ms. Ottob. εἰς ὅντινα. Ma. Pa.
ris. εἶς, εἰς ὅντινα.
(65) Ὁ πολύμοχθος. Hæc sic emendavit et di
gessit Grotius pag. 425:
Ὁ πολύμοχδος βιοτὰ δνατοῖς,
Ὡς ἐπὶ πατὶ σφαλερὰ κεῖσαι
Κοὶ τὰ μέν αθξεις, τὰ δʼ ἀπποφάινύθειρ
Κοὐκ ἔστιν δρος κείμενος οὐδεὶς
Εἰς ὅντιινα χρὴ τελέσαι θνητοὺς,
λὴν ὅταν ἐλθῃ κρυερὰ Διόθεν
Θανάτου πεμφθεῖσα τελευτά.
O sita hominum plena lαboris
Quam stas dubio male futta grσdu:
Et modo crescis, modo decrescisς
Nulamque datur ceruere metam,
In eua cursum requiescat Aomo,
Nisi cum leti jrigida venit
Superis mittentibus hora.
(β6) Οὐκ ἔστι βίοτος. Scribendum ex mss. Paris,
at Ottob. οὐκ ἔστι βίος. Sylburgius integrum versum
sic scribit:
Οὐκ ἔστι βίος, ὅς οὐχὶ κέκτηταιι κακd.
Τotam vero sententiam Grotius hoc modo restituit
Εαcerp. p. 787
Οὐκ ἔστι βίος, ὅς οὐχὶ κέκτηταιι κακὰ,
Aύπας, μερίμτας, ἀρπαγὰς, στρέβλας, νόσους.
Τούτων d βάνατος, καθάπερ ἰατρὸς, φανεῖς
Ἀνέπαυσε τοὺς ἐχοστας ἄναπαύλης ὕπνῳ.
Nglla usquam vita esr, pβlena quæ non sit malis,
Eurtis, dolore, morbis, torments, metu.
faatis malis, ut medicus, mors intervenit,
Gequiemque fert hominibus in scmnum dutix.