PG 9, col. 232
Jgnem primum et aquam et terram, deinde æthera Πῦρ, καὶ θδωρ, κοl γέαν(ββ),ξδʼ αἰθέρος ἀπλε-
[τον ὕψος·
Ἐκ γὰρ τῶν, ὅσα τʼ ῆν, ὄσα τʼ ἔσσεται, ὄσσα
[τʼ ἔασσιν.
spEt cum dceret Plato: «Propterea dii quoque qui Καὶ Πλάτωνος μὲν λέγοντος, « Διὰ τοῦτο καὶ θεοὶ,
norunt homines, quos plurimi faciunt, eos vita τῶν ἀνθρώπων ἐπιστήμονες, οὗς ἂν διὰ πλείστου
ποιῶνται (87), θᾶττον ἀπαλλάττουσι τοῦ ζ2ν· s
Μένανδρος πεποίηκεν,
Ὁν οἰ θεοὶ φιλοῦσιιν, ἀποδνήσκει νέος (28).
Εὐριπίδου (89) δὲ ἐν μὲν τῷ Οένομάῳ γράφοντος,
Τεκμαρόμεσθα τοῦς παροῦσι τάφανῇ (90)
ἐν δὲ τῷ οίσικι,
.... άφανη τεκμηρίοισιν εlκότως ἀλέσκεται (91)
τπερίδης λέγει, « Ἀ δʼ ἐστὶν ἀφανῆ, ἀνάγκη διδά-
σκοντας τεκμηρίοις καὶ τοῖς εἰκόσι ζητεῖν.» Ἰσοκράο-
τους τε αὗ εἰπόντος, «Δεῖ δὲ τὰ μέλλοντα τοῖς προγε-
γενημένοις τεκμαίρεσθαι· » Ἀνδοκίδης οὐκ ὀκνεῖ λέ-
γεινι Κρὴγὰρ τεκμηρίοις χρῆσθαι τοῖς πρότερον γε
νομένοις περὶ τῶν μελλόντον ἔσεσθαι. » τι Θεόγνι-
δος ποιήσαντος,
Argentum reprobum atque aurum falsamve mone- Χρυσοῦ πιβδήλοεο ποὶ ἀργύρου ἄσχετος ἄτη,
Κόρνε (92), κaὶ ἐξευρεῖν ῥάδον dνδρὲ
[σοωῶ (s3).
Εἰ δὲ φέλου νόος ἀνδρδς ἐsά στήθεσσι Aέληθε,
vωδνὸς (94) ἐὼν, δόλιον δʼ ἐν φρεσὶν ἡτορ
[ἔαε.
Hoc reprobum age nil di damt mortalibus ægris, γρῦrο Θεὸς κδδηλότατον ποίησε βροτοῖσιιν,
Καὶγνῶντι πάντωντοῦτʼ ἀσιιηρότερον (95)
Εὐριπίδης μὲν γράφει·
Ὁ πεῦ (9, εt δὴ (9) χρυσοῦ μέν, δς κtδν-
λοc ὅν.
Τεκμήριʼ ἀνθρώποισιν ὥπασας σαφση·
Ἀνδρων δʼ ὅτῳ χρὴ τὸν κακὸν δειδέναι
Οὐδεὶς χαρακτὴρ ἐμπέφυκε σώματι:
περίδης δὲ καὶ αὐτὸς λέγει· « Χαρακτὴρ οὐδεὶς
ἔπεστιν ἐπὶ τοῦ προαώπου τῆς διανοίας τοῖς ἀνθρώ-
ποις. » Πάλιν Στασίνου ποιιήσαντος,
Rursus idem in Phænissis:
Ἀφανές τεπμηρίοισιν ἐοικόσιν αλίσκεται.
Quod latet, coqjecturis congruentibus deprehenditur.
ConυLεCτ.
(91) άφανῆ. Hanc sententiam in versus hoc
modo digessit Grotius Επæcerpt.ρ. 415 :
.... Μφανῆ
Τεκμηρίοισιιν εἰκότως ἀλίσκεται.
.... Inaspicuum quod est
Per signa credibilia venari decet.
(92) Κόρνe. Ms. Pariε. κύρσαι. sed admarε. Κύρνε.
(93) Χρυσοῦ. Εstant hi versus inter Τheognidis
Gnom. Eέeg. v. 119, ubi αὕσχετος ρrο ἄσχετος.
(94) τeδνός. Q. c. ψυχρός, Svnuο; Με Paris.
ψυχρός, sed aliquis in marg ψεδνός scripsit.
(ν5) Ἀτιιηρότερον. Ms. Paris. ἀνιαρότατον.Τheo-
logis ἀνιηρότατον. Mox ms. Paris. Εὐριπίδης μὲν
γὰρ γράφει. Respicit vero auctor Euripidis Me-
deam τ. 516,
(96) Ὁ πκῦ. Locus indicatur a Stobæo, lib m
De malitia, ex Euripidis Medea, legiturque ιβ δεῦ,
τί δὴ χρυσοῦ. De versu Stasini vide Suidam in voce
Nήπιος. Sophoclis locus apud ipsum habet καὶ πα-
τρὸς κεκευθότων. CoLεCτ.
(7) Δή. Εdit. tor. et mas. Paris. δῆτα. Statim
ἦ pro ἦν Euripides habet : sed Stobæus ἦν retinest,
hunc versum citans in serm. 2,
[τον ὕψος·
Ἐκ γὰρ τῶν, ὅσα τʼ ῆν, ὄσα τʼ ἔσσεται, ὄσσα
[τʼ ἔασσιν.
spEt cum dceret Plato: «Propterea dii quoque qui Καὶ Πλάτωνος μὲν λέγοντος, « Διὰ τοῦτο καὶ θεοὶ,
norunt homines, quos plurimi faciunt, eos vita τῶν ἀνθρώπων ἐπιστήμονες, οὗς ἂν διὰ πλείστου
ποιῶνται (87), θᾶττον ἀπαλλάττουσι τοῦ ζ2ν· s
Μένανδρος πεποίηκεν,
Ὁν οἰ θεοὶ φιλοῦσιιν, ἀποδνήσκει νέος (28).
Εὐριπίδου (89) δὲ ἐν μὲν τῷ Οένομάῳ γράφοντος,
Τεκμαρόμεσθα τοῦς παροῦσι τάφανῇ (90)
ἐν δὲ τῷ οίσικι,
.... άφανη τεκμηρίοισιν εlκότως ἀλέσκεται (91)
τπερίδης λέγει, « Ἀ δʼ ἐστὶν ἀφανῆ, ἀνάγκη διδά-
σκοντας τεκμηρίοις καὶ τοῖς εἰκόσι ζητεῖν.» Ἰσοκράο-
τους τε αὗ εἰπόντος, «Δεῖ δὲ τὰ μέλλοντα τοῖς προγε-
γενημένοις τεκμαίρεσθαι· » Ἀνδοκίδης οὐκ ὀκνεῖ λέ-
γεινι Κρὴγὰρ τεκμηρίοις χρῆσθαι τοῖς πρότερον γε
νομένοις περὶ τῶν μελλόντον ἔσεσθαι. » τι Θεόγνι-
δος ποιήσαντος,
Argentum reprobum atque aurum falsamve mone- Χρυσοῦ πιβδήλοεο ποὶ ἀργύρου ἄσχετος ἄτη,
Κόρνε (92), κaὶ ἐξευρεῖν ῥάδον dνδρὲ
[σοωῶ (s3).
Εἰ δὲ φέλου νόος ἀνδρδς ἐsά στήθεσσι Aέληθε,
vωδνὸς (94) ἐὼν, δόλιον δʼ ἐν φρεσὶν ἡτορ
[ἔαε.
Hoc reprobum age nil di damt mortalibus ægris, γρῦrο Θεὸς κδδηλότατον ποίησε βροτοῖσιιν,
Καὶγνῶντι πάντωντοῦτʼ ἀσιιηρότερον (95)
Εὐριπίδης μὲν γράφει·
Ὁ πεῦ (9, εt δὴ (9) χρυσοῦ μέν, δς κtδν-
λοc ὅν.
Τεκμήριʼ ἀνθρώποισιν ὥπασας σαφση·
Ἀνδρων δʼ ὅτῳ χρὴ τὸν κακὸν δειδέναι
Οὐδεὶς χαρακτὴρ ἐμπέφυκε σώματι:
περίδης δὲ καὶ αὐτὸς λέγει· « Χαρακτὴρ οὐδεὶς
ἔπεστιν ἐπὶ τοῦ προαώπου τῆς διανοίας τοῖς ἀνθρώ-
ποις. » Πάλιν Στασίνου ποιιήσαντος,
Rursus idem in Phænissis:
Ἀφανές τεπμηρίοισιν ἐοικόσιν αλίσκεται.
Quod latet, coqjecturis congruentibus deprehenditur.
ConυLεCτ.
(91) άφανῆ. Hanc sententiam in versus hoc
modo digessit Grotius Επæcerpt.ρ. 415 :
.... Μφανῆ
Τεκμηρίοισιιν εἰκότως ἀλίσκεται.
.... Inaspicuum quod est
Per signa credibilia venari decet.
(92) Κόρνe. Ms. Pariε. κύρσαι. sed admarε. Κύρνε.
(93) Χρυσοῦ. Εstant hi versus inter Τheognidis
Gnom. Eέeg. v. 119, ubi αὕσχετος ρrο ἄσχετος.
(94) τeδνός. Q. c. ψυχρός, Svnuο; Με Paris.
ψυχρός, sed aliquis in marg ψεδνός scripsit.
(ν5) Ἀτιιηρότερον. Ms. Paris. ἀνιαρότατον.Τheo-
logis ἀνιηρότατον. Mox ms. Paris. Εὐριπίδης μὲν
γὰρ γράφει. Respicit vero auctor Euripidis Me-
deam τ. 516,
(96) Ὁ πκῦ. Locus indicatur a Stobæo, lib m
De malitia, ex Euripidis Medea, legiturque ιβ δεῦ,
τί δὴ χρυσοῦ. De versu Stasini vide Suidam in voce
Nήπιος. Sophoclis locus apud ipsum habet καὶ πα-
τρὸς κεκευθότων. CoLεCτ.
(7) Δή. Εdit. tor. et mas. Paris. δῆτα. Statim
ἦ pro ἦν Euripides habet : sed Stobæus ἦν retinest,
hunc versum citans in serm. 2,