PG 9, col. 642
fiducia polleant! o sincera fides eorum qui solum
Deum timeant! o verborum veritas apud eos qui
mentiri non possunt! -o pulchra illorum opera, qui-
bus constitutum est ut Deo ministrent, Deum lle-
345 XXXVI. Omnes itaque fideles, probi, di-
vinisque moribus instituti, atque ea digni nuncu-
patione, qua velut diademate corona inclyta redi-
miti sunt. Enimvero non desunt qui et jam inter
electos majori electis praestantia fulgeant, eoque
magis illustres sint, quo velut ad portum ex mundi
procella seipsos subducant, resque suas in tutum
recipiant: qui sancti videri nolunt; ac si quis nun-
cupaverit, erubescant: qui imo ipso pectore inefl'a-
bilia mysteria abscondant, suamque nobilitatem
humanis oculis objici contemnant. Hos nimirum
Scriptura'clumcnmundi ct sal terrae» vocataJ-loc
nempe semen (Dei scilicet imago et similitudo, ve-
raque ejus proles et haeres) velut in exsilium quod-
dam ac peregrinationem magno Patris propensiore
consilio congruaque eis ratione ac sorte huc mit-
titur; quo auctore mundi res, tum oculis expositae,
tum occultae conditae sunt: aliae quidem eorum tb-
sequiis dedita, aliaevero ipsorum exercendi gratia
’ ›Ῑ‹ XXXVII. Quid enim Deo amplius necessaria
charitat—is mysteria? Tuncque adeo Patris sinum
inspicies, quem solus enarravit unigenitus Filius
Deus. Est autem et Deus ipse charitas, qua et ve-
natu prope a nobis captus est. Et quidem arcatia
deitate Pater; qua vero nos misericordia persecutus
est, exstitit mater. Pater diligendo, quasi feminam
induit; 'hujusque rei grande indicium est, quem'is
ex se genuit : ac qui ex charitate prognatus fru-
ctus, ipse charitas est. Propter hoc et ipse de-
scendit; propter hoc hominem induit; propter hoc
volens humana passus est , ut imbecillitati nostra:
sese commetiens, cum dilexisset, sua: nobis virtutis
mensuram modumque vicissim rependeret. Jamque
immolandas, ac cum se pretium redemptionis daret,
novum nobis Testamentum reliquit: Dilectionem
meam do vobis. Quaenam vero inec et quanta? Pro
unoquoque nostrum animam posuit, cujus majus
amnibus pretium exsistit. llanc, ut alter pro altero
ponamus, a nobis exigit. Quod si pro fratribus po-
nere animas debemus, atque hoc cum Salvatore vi-
cissim pacti testamentum sumus, adhucne qua:
ετεοιιιί sunt, egena illa et aliena et effluentia conti-
nebimus ac recondemus? Alter alteri clausa habe-
Ἐθηράθη. Legendum videtur ἐθηλύνθη. In.
Είς ἡμῖν. Scribe είς ἡμᾶς.
Deum timeant! o verborum veritas apud eos qui
mentiri non possunt! -o pulchra illorum opera, qui-
bus constitutum est ut Deo ministrent, Deum lle-
345 XXXVI. Omnes itaque fideles, probi, di-
vinisque moribus instituti, atque ea digni nuncu-
patione, qua velut diademate corona inclyta redi-
miti sunt. Enimvero non desunt qui et jam inter
electos majori electis praestantia fulgeant, eoque
magis illustres sint, quo velut ad portum ex mundi
procella seipsos subducant, resque suas in tutum
recipiant: qui sancti videri nolunt; ac si quis nun-
cupaverit, erubescant: qui imo ipso pectore inefl'a-
bilia mysteria abscondant, suamque nobilitatem
humanis oculis objici contemnant. Hos nimirum
Scriptura'clumcnmundi ct sal terrae» vocataJ-loc
nempe semen (Dei scilicet imago et similitudo, ve-
raque ejus proles et haeres) velut in exsilium quod-
dam ac peregrinationem magno Patris propensiore
consilio congruaque eis ratione ac sorte huc mit-
titur; quo auctore mundi res, tum oculis expositae,
tum occultae conditae sunt: aliae quidem eorum tb-
sequiis dedita, aliaevero ipsorum exercendi gratia
’ ›Ῑ‹ XXXVII. Quid enim Deo amplius necessaria
charitat—is mysteria? Tuncque adeo Patris sinum
inspicies, quem solus enarravit unigenitus Filius
Deus. Est autem et Deus ipse charitas, qua et ve-
natu prope a nobis captus est. Et quidem arcatia
deitate Pater; qua vero nos misericordia persecutus
est, exstitit mater. Pater diligendo, quasi feminam
induit; 'hujusque rei grande indicium est, quem'is
ex se genuit : ac qui ex charitate prognatus fru-
ctus, ipse charitas est. Propter hoc et ipse de-
scendit; propter hoc hominem induit; propter hoc
volens humana passus est , ut imbecillitati nostra:
sese commetiens, cum dilexisset, sua: nobis virtutis
mensuram modumque vicissim rependeret. Jamque
immolandas, ac cum se pretium redemptionis daret,
novum nobis Testamentum reliquit: Dilectionem
meam do vobis. Quaenam vero inec et quanta? Pro
unoquoque nostrum animam posuit, cujus majus
amnibus pretium exsistit. llanc, ut alter pro altero
ponamus, a nobis exigit. Quod si pro fratribus po-
nere animas debemus, atque hoc cum Salvatore vi-
cissim pacti testamentum sumus, adhucne qua:
ετεοιιιί sunt, egena illa et aliena et effluentia conti-
nebimus ac recondemus? Alter alteri clausa habe-
Ἐθηράθη. Legendum videtur ἐθηλύνθη. In.
Είς ἡμῖν. Scribe είς ἡμᾶς.