PG 9, col. 644
bimus, quæ brevi post absumenda ignis habebit? ρ διαβόλου. Θεοῦ σπλάγχνον οὐκ ἔχει· ἐλπίδα κρεππτ-
Divine seduloqueloannes: « Qui non diligit fratrem, τόνων οὐκ ἔχει· ἄσπορός ἐστιν· ἄγονός ἐστινν· οὐκ ἔστι
inquit,homicidaest: semen Cain, alumnus diaboli; κλῆμα τῆς ἀεὶ ζώσης ὑπερουρανίας ἀμπέλου· ἐοο-
Dei viscera non habet, spem potiorum non habet; κόπτεται, τὸ πῦρ ἄθρουν ἀναμένει (41).
sine semine est, sterilis est; non est palmes in perpetuum viventis supercœlestis vitis; excidetur, enmo-
AI. Xο δὲ μάθε τὴν καθ ʼὐπερβολὴν δδὸν, ἢν δεέ-
κνυσι Παῦλος ἐπὶ σωτηρίαν· « Ἡ ἀγάπη τὰ ἐαυτῆςοὐ
ζητεῖ, » ἀλλ ἐπὶ τὸν ἀδελφὸν ἐκκέχυται· περὶ τοῦτον
ἐπτόηται, περὶ τοῦτον σωφρόνως μαίνεται. « Ἀγάπη
καλύπτει πλῆθος ἀμαρτιῶν· ἡ τελεία ἀγάπη ἐκβάλλειι
τὸν φόβονν·οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἐπιχαί-
ρει τῇ ἀδικίᾳ· συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγειι,
πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. ʼ9
dit, omnia sperat, omnia sustinet. Charitas nunquam ῃ ἄγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. Προφητεῖαι καταργοῦνται,
γλῶσσαι παύονται,ἱάσεις ἐπὶ γῆς καταλείπονται· μέ-
νει δὲτὰ τρία ταῦτα, πίστις, ἐλπὶς, ἀγάπη· μείζων δὲ
ἐν τούτοις ἡ ἀγάπη». Καὶ δικαίως· πίστις μὲν γὰρ
ἀπέρχεται, ὅταν αὐτοψίᾳ πεισθῶμεν ἰδόντες Θεόν. Καὶ
ἐλπὶς ἀφανίζεταιτῶνἐλπισθέντωνίἐρχομένων). Ἀγάπη
δὲ εἰς πλήρωμα συνέρχεται, καὶ μᾶλλον αὔξεται τῶν
τελείων παραδοθέντων. Ἐὰν ταύτην ἐμβάληταί τις τῇ
ψυχῇ, δύναται, κἂν ἐν ἀμαρτήμασινῇ γεγεννημένος,
κἂν πολλὰ τῶν κεκωλυμένων εἰργασμένος, αὐξήσας
τὴν ἀγάπην, καὶ μετάνοιαν καθαρὰν λαβὼν, ἀναμά-
χεσθαι τὰ ἐπταισμένα. Μήτε γὰρ τοῦτο εἰς ἀπόγνω-
σίν σοι καὶ ἀπόνοιαν καταλελείφθω, εἰ καὶ τὸν πλού-
σιον μάθοις ὅστις ἐστὶν, ὁ χώραν ἐν οὐρανοῖς οὐκ
ut et divitem noveris quistandem ille sit, qui locums ἔχων, καί τινα τρόπον τοῖς οὐσι χρώμενος.
ʼΛ. Ἀν τις τό τε ἐπίῤῥυτον τοῦ πλούτου καὶ χα-
λεπὸν εἰς ζωὴν διαφύγοι, καὶ δύναιτο τῶν αἰωνίων
ἀγαθῶν ἐπαύρασθαι, εἴη δὲ τετυχηκὼς ἢ διʼ ἄγνοιαν
ἢ περίστασιν ἀκούσιον μετὰ τὴν σφραγῖδα καὶ τὴν
λύτρωσιν περιπετὴς τοῖς ἀμαρτήμασιν ἢ παραπτώ-
μασιν, ὡς ὑπανηνέχθαι τέλεον· οὗτος κατεψήφισται
παντάπασιν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ. Παντὶ γὰρ τῷ μετʼ ἀλη-
θείας ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ἐπιστρέψαντι πρὸς τὸν
Θεὸν ἀνεώγασιν αἱθύραι, καὶ δέχεται τρισάσμενος Πα-
τὴρ υἰὸν ἀληθῶς μετανοοῦντα.ʼἩ δὲ ἀληθινὴ μετάνοια
τὸ μηκέτι τοῖς αὐτοῖς ἔνοχον εἶναι, ἀλλὰ ἄρδην ἐκρι-
ζῶσαι τῆς ψυχῆς, ἐφʼ οἶς ἑαυτοῦ κατέγνω θνατον
ἀμαρτήμασι. Τούτων γὰρ ἀναιρεθέντων, αὕθις εἰς σὲ
Θεὸς εἰσοικισθήσεται· μεγάλην γὰρ φησὶ καὶ ἀνυπέρ-
βλητον εἶναι χαρὰν καὶ ἐορτὴν ἐν οὐρανοῖς τῷ Πατρὶ
καὶ τοῖς ἀγγέλοις ἐνὸς ἀμαρτωλοῦ ἐπιστρέψαντος καὶ
μετανοήσαντος. Διὸ καὶ κέκραγεν· « Ἐλεον θέλω καὶ
οὐ θυσίαν. Οὐ βούλομαι τὸν θάνατον τοῦ ἀμαρτωλοῦ,
ἀλλὰ τὴν μετάνοιαν. Κὰν ὦσιν αἱ ἀμαρτίαι ὑμῶν ὡς
φοινικοῦν ἔριον, ὡς χιόνα λευκανῶ· κἂν μελάντεραι
τοῦ σκότους, ὡς ἔριον λευκὸν ἐκνίψας ποιήσω. » Θεῷ
γὰρ μόνον δυνατὸν ἄφεσιν ἀμαρτιῶν παρασχέσθαι
καὶ μὴ λογίσασθαι παραπτώματα· ὅπου γε καὶ ἡμῖν
e IPet. Iτ, 8; I Joan. r.
Cor. XI, 32; Xm, 5.
18 ICor. Xuι, 4. Luc. αν, 2. Ose. V, ; Matth.α, 13; Εxech. Xvm, 23; Isa. , 18; Luc. τ, 21.-
Divine seduloqueloannes: « Qui non diligit fratrem, τόνων οὐκ ἔχει· ἄσπορός ἐστιν· ἄγονός ἐστινν· οὐκ ἔστι
inquit,homicidaest: semen Cain, alumnus diaboli; κλῆμα τῆς ἀεὶ ζώσης ὑπερουρανίας ἀμπέλου· ἐοο-
Dei viscera non habet, spem potiorum non habet; κόπτεται, τὸ πῦρ ἄθρουν ἀναμένει (41).
sine semine est, sterilis est; non est palmes in perpetuum viventis supercœlestis vitis; excidetur, enmo-
AI. Xο δὲ μάθε τὴν καθ ʼὐπερβολὴν δδὸν, ἢν δεέ-
κνυσι Παῦλος ἐπὶ σωτηρίαν· « Ἡ ἀγάπη τὰ ἐαυτῆςοὐ
ζητεῖ, » ἀλλ ἐπὶ τὸν ἀδελφὸν ἐκκέχυται· περὶ τοῦτον
ἐπτόηται, περὶ τοῦτον σωφρόνως μαίνεται. « Ἀγάπη
καλύπτει πλῆθος ἀμαρτιῶν· ἡ τελεία ἀγάπη ἐκβάλλειι
τὸν φόβονν·οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἐπιχαί-
ρει τῇ ἀδικίᾳ· συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγειι,
πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. ʼ9
dit, omnia sperat, omnia sustinet. Charitas nunquam ῃ ἄγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. Προφητεῖαι καταργοῦνται,
γλῶσσαι παύονται,ἱάσεις ἐπὶ γῆς καταλείπονται· μέ-
νει δὲτὰ τρία ταῦτα, πίστις, ἐλπὶς, ἀγάπη· μείζων δὲ
ἐν τούτοις ἡ ἀγάπη». Καὶ δικαίως· πίστις μὲν γὰρ
ἀπέρχεται, ὅταν αὐτοψίᾳ πεισθῶμεν ἰδόντες Θεόν. Καὶ
ἐλπὶς ἀφανίζεταιτῶνἐλπισθέντωνίἐρχομένων). Ἀγάπη
δὲ εἰς πλήρωμα συνέρχεται, καὶ μᾶλλον αὔξεται τῶν
τελείων παραδοθέντων. Ἐὰν ταύτην ἐμβάληταί τις τῇ
ψυχῇ, δύναται, κἂν ἐν ἀμαρτήμασινῇ γεγεννημένος,
κἂν πολλὰ τῶν κεκωλυμένων εἰργασμένος, αὐξήσας
τὴν ἀγάπην, καὶ μετάνοιαν καθαρὰν λαβὼν, ἀναμά-
χεσθαι τὰ ἐπταισμένα. Μήτε γὰρ τοῦτο εἰς ἀπόγνω-
σίν σοι καὶ ἀπόνοιαν καταλελείφθω, εἰ καὶ τὸν πλού-
σιον μάθοις ὅστις ἐστὶν, ὁ χώραν ἐν οὐρανοῖς οὐκ
ut et divitem noveris quistandem ille sit, qui locums ἔχων, καί τινα τρόπον τοῖς οὐσι χρώμενος.
ʼΛ. Ἀν τις τό τε ἐπίῤῥυτον τοῦ πλούτου καὶ χα-
λεπὸν εἰς ζωὴν διαφύγοι, καὶ δύναιτο τῶν αἰωνίων
ἀγαθῶν ἐπαύρασθαι, εἴη δὲ τετυχηκὼς ἢ διʼ ἄγνοιαν
ἢ περίστασιν ἀκούσιον μετὰ τὴν σφραγῖδα καὶ τὴν
λύτρωσιν περιπετὴς τοῖς ἀμαρτήμασιν ἢ παραπτώ-
μασιν, ὡς ὑπανηνέχθαι τέλεον· οὗτος κατεψήφισται
παντάπασιν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ. Παντὶ γὰρ τῷ μετʼ ἀλη-
θείας ἐξ ὅλης τῆς καρδίας ἐπιστρέψαντι πρὸς τὸν
Θεὸν ἀνεώγασιν αἱθύραι, καὶ δέχεται τρισάσμενος Πα-
τὴρ υἰὸν ἀληθῶς μετανοοῦντα.ʼἩ δὲ ἀληθινὴ μετάνοια
τὸ μηκέτι τοῖς αὐτοῖς ἔνοχον εἶναι, ἀλλὰ ἄρδην ἐκρι-
ζῶσαι τῆς ψυχῆς, ἐφʼ οἶς ἑαυτοῦ κατέγνω θνατον
ἀμαρτήμασι. Τούτων γὰρ ἀναιρεθέντων, αὕθις εἰς σὲ
Θεὸς εἰσοικισθήσεται· μεγάλην γὰρ φησὶ καὶ ἀνυπέρ-
βλητον εἶναι χαρὰν καὶ ἐορτὴν ἐν οὐρανοῖς τῷ Πατρὶ
καὶ τοῖς ἀγγέλοις ἐνὸς ἀμαρτωλοῦ ἐπιστρέψαντος καὶ
μετανοήσαντος. Διὸ καὶ κέκραγεν· « Ἐλεον θέλω καὶ
οὐ θυσίαν. Οὐ βούλομαι τὸν θάνατον τοῦ ἀμαρτωλοῦ,
ἀλλὰ τὴν μετάνοιαν. Κὰν ὦσιν αἱ ἀμαρτίαι ὑμῶν ὡς
φοινικοῦν ἔριον, ὡς χιόνα λευκανῶ· κἂν μελάντεραι
τοῦ σκότους, ὡς ἔριον λευκὸν ἐκνίψας ποιήσω. » Θεῷ
γὰρ μόνον δυνατὸν ἄφεσιν ἀμαρτιῶν παρασχέσθαι
καὶ μὴ λογίσασθαι παραπτώματα· ὅπου γε καὶ ἡμῖν
e IPet. Iτ, 8; I Joan. r.
Cor. XI, 32; Xm, 5.
18 ICor. Xuι, 4. Luc. αν, 2. Ose. V, ; Matth.α, 13; Εxech. Xvm, 23; Isa. , 18; Luc. τ, 21.-